Shloka 33
पाण्डोः श्राद्धं, सत्यवत्याः वनगमनम्, बाल्यस्पर्धा च
Pāṇḍu’s Śrāddha, Satyavatī’s Withdrawal, and Childhood Rivalry
अग्नौ जुद्धन्नुभी कालावुभौ कालावुपस्पृशन् । कृश: परिमिताहारश्लीरचर्मजटाधर:,दोनों समय स्नान-संध्या और अग्निहोत्र करूँगा। चिथड़े, मृगचर्म और जटा धारण करूँगा। बहुत थोड़ा आहार ग्रहण करके शरीरसे दुर्बल हो जाऊँगा
agnau juhvann ubhau kālāv ubhau kālāv upaspṛśan | kṛśaḥ parimitāhāraḥ śīrṇacarmajaṭādharaḥ ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “เราจักบูชาไฟศักดิ์สิทธิ์และประกอบพิธีชำระตามวัตรในสองกาล (ยามเช้าและยามเย็น) มิให้ขาด สวมผ้าขาดรุ่งริ่ง หนังเนื้อทราย และไว้ชฎา รับประทานเพียงพอประมาณจนกายซูบผอม—ยึดตบะและการสำรวมเป็นธรรมที่ตนเลือก”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights tapas grounded in daily dharma: regular fire-offerings and purification at dawn and dusk, coupled with moderation in food and simple ascetic attire. Ethical emphasis falls on self-restraint, consistency in duty, and voluntary simplicity as a means of inner discipline.
A speaker (reported by Vaiśampāyana) describes adopting an ascetic regimen: performing oblations in the sacred fire, observing morning-and-evening rites, wearing austere clothing (tattered cloth, deerskin, matted hair), and eating sparingly to become physically lean—signaling a committed vow of austerity.