Shloka 32
पाण्डोः श्राद्धं, सत्यवत्याः वनगमनम्, बाल्यस्पर्धा च
Pāṇḍu’s Śrāddha, Satyavatī’s Withdrawal, and Childhood Rivalry
त्यक्त्वा ग्राम्यसुखाहारं तप्यमानो महत् तपः । वल्कली फलमूलाशी चरिष्यामि महावने,भोगियोंके सुख और आहारका परित्याग करके भारी तपस्यामें लग जाऊँगा। वल््कल पहनकर फल-मूलका भोजन करते हुए महान् वनमें विचरूँगा
tyaktvā grāmya-sukhāhāraṃ tapyamāno mahat tapaḥ | valkalī phala-mūlāśī cariṣyāmi mahāvane ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “เราจักละทิ้งความสุขและอาหารอันฟุ้งเฟ้อแห่งชีวิตชาวบ้าน แล้วบำเพ็ญตบะอันหนักหน่วง สวมอาภรณ์เปลือกไม้ ดำรงชีพด้วยผลไม้และรากไม้ และเที่ยวจาริกในมหาป่า”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a dharmic choice: restraining desire by giving up comfort and rich food, adopting simplicity (bark-cloth, fruits and roots), and embracing tapas as a means of inner purification and moral resolve.
A resolve is being voiced to leave settled, pleasure-oriented life and enter the forest as an ascetic, committing to severe austerities and a minimal diet—signaling a decisive transition from household/worldly norms to a renunciant mode of living.