Shloka 10
पाण्डोः श्राद्धं, सत्यवत्याः वनगमनम्, बाल्यस्पर्धा च
Pāṇḍu’s Śrāddha, Satyavatī’s Withdrawal, and Childhood Rivalry
निराशीर्निनिमस्कारो निर्द॑न्द्धो निष्परिग्रह: । न चाप्यवहसन् कच्चिन्न कुर्वन् भ्रुकुटीं क्वचित्,न मुझे आशीर्वादकी इच्छा होगी न नमस्कारकी। मैं सुख-दुःख आदि द्वत्द्धोंसे रहित और संग्रह-परिग्रहसे दूर रहूँगा। न तो किसीकी हँसी उड़ाऊँगा और न क्रोधसे किसीपर भौंहें टेढ़ी करूँगा
Vaiśampāyana uvāca: nirāśīr ninimaskāro nirdvandvo niṣparigrahaḥ | na cāpy avahasan kaccin na kurvan bhrukuṭīṃ kvacit ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า— “เราจักไม่แสวงหาพรหรือความกรุณา และจักไม่ถวายคำนอบน้อมเพื่อหวังผลประโยชน์ เป็นผู้พ้นจากคู่ตรงข้ามเช่นสุขและทุกข์ และห่างไกลจากการแสวงหาและการสะสม เราจักไม่เยาะเย้ยผู้ใด และแม้ยามโกรธก็จักไม่ขมวดคิ้วใส่ผู้ใดเลย”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches inner discipline: live without craving for rewards, remain even-minded amid pleasure and pain, avoid possessiveness, and maintain harmless conduct in speech and expression—neither mocking others nor displaying anger.
In Vaiśampāyana’s narration, a vow-like statement is presented describing an intended mode of conduct—an ethical self-commitment emphasizing restraint, detachment, and courteous, non-hostile behavior.