Shloka 7
Kuntī’s Appeal for Progeny and the Vyuṣitāśva–Bhadrā Precedent (कुन्ती-पाण्डु संवादः; व्युषिताश्व-भद्रा आख्यानम्)
पाण्डुं नरवरं रड्जे हृदयेनाकुलाभवत् । ततः कामपरीताज्ी सकृत् प्रचलमानसा,उस राजसमाजमें वे द्वितीय इन्द्रके समान विराजमान थे। निर्दोष अंगोंवाली कुन्तिभोजकुमारी शुभलक्षणा कुन्ती स्वयंवरकी रंगभूमिमें नरश्रेष्ठ पाण्डुको देखकर मन- ही-मन उन्हें पानेके लिये व्याकुल हो उठी। उसके सब अंग कामसे व्याप्त हो गये और चित्त एकबारगी चंचल हो उठा
vaiśampāyana uvāca | pāṇḍuṃ naravaraṃ rājñe hṛdayenākulābhavat | tataḥ kāmaparītā sā sakṛt pracalamānasā |
เมื่อทอดพระเนตรเห็นปาณฑุผู้เป็นยอดแห่งบุรุษ กุนตีก็หวั่นไหวในดวงหทัย ครั้นแล้วเมื่อถูกความเสน่หาครอบงำ อวัยวะทั้งปวงก็สั่นระริก และพระทัยก็พลันไม่ตั้งมั่น
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse presents kāma (desire) as a powerful, spontaneous human force that can unsettle the mind; ethically, it is not condemned here but situated within the dharmic framework of svayaṃvara and marriage, where personal attraction is meant to be harmonized with social and moral order.
At the svayaṃvara setting, Kuntī sees Pāṇḍu—celebrated as a foremost man—and becomes inwardly stirred; her body and mind are described as pervaded by desire and momentarily unsteady, foreshadowing her choice and their union.