Shloka 54
Ādi Parva, Adhyāya 103 — Dhṛtarāṣṭra–Gāndhārī Vivāha: Proposal, Consent, and the Vow
यथा पितास्य कौरव्य: शान्तनुर्न॒पसत्तम: । सो<चिरेणैव कालेन अत्यक्रामन्नराधिप,उनके पिता कुरुश्रेष्ठ नृपशिरोमणि शान्तनु जिस प्रकार राज्य करते थे, वैसा ही वे भी करते थे। जनमेजय! भीष्मजी थोड़े ही समयमें वन, नदी, पर्वतोंको लाँघते और नाना प्रकारके वृक्षोंको लाँचघते और पीछे छोड़ते हुए आगे बढ़ गये। युद्धमें उनका पराक्रम अवर्णनीय था। उन्होंने स्वयं अक्षत रहकर शत्रुओंको ही क्षति पहुँचायी थी
vaiśampāyana uvāca | yathā pitāsya kauravyaḥ śāntanur nṛpasattamaḥ | so 'cireṇaiva kālena atyakrāmān narādhipa ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า—“โอ กุรุวงศ์เอ๋ย ดังที่พระบิดาของเขา คือพระเจ้าศานตนุ ผู้เลิศในหมู่กษัตริย์ ทรงปกครองฉันใด เขาก็ปกครองฉันนั้น และในเวลาไม่นาน โอ พระราชา เขาก็เหนือกว่าผู้อื่น”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ideal of dhārmic kingship transmitted through lineage: a worthy successor should govern in the exemplary manner of a righteous predecessor, and true excellence is shown by quickly embodying those royal virtues.
Vaiśampāyana addresses the listener as ‘Kauravya’ and describes how the ruler in question governed like his father Śāntanu, and that he soon distinguished himself by surpassing others—setting up praise of his capability and stature.