Shloka 186
अनुक्रमणिकाध्यायः (Anukramaṇikā Adhyāya) — Invocation, Narrator Frame, and Textual Scope
यदाओ्रौष॑ शान्तनवे शयाने पानीयार्थे चोदितेनार्जुनेन । भूमिं भित्त्वा तर्पितं तत्र भीष्म॑ तदा नाशंसे विजयाय संजय,संजय! जब मैंने सुना कि शान्तनुनन्दन भीष्मपितामहने शरशय्यापर सोते समय अर्जुनको संकेत किया और उन्होंने बाणसे धरतीका भेदन करके उनकी प्यास बुझा दी, तब मैंने विजयकी आशा त्याग दी
yadāśrauṣaṃ śāntanave śayāne pānīyārthe coditenārjunena | bhūmiṃ bhittvā tarpitaṃ tatra bhīṣmaṃ tadā nāśaṃse vijayāya sañjaya ||
สัญชัย! เมื่อข้าได้ยินว่า ภีษมะ โอรสแห่งศานตนุ นอนอยู่บนแท่นศรแล้วขอน้ำ และอรชุนตามสัญญาณของท่านได้ยิงศรเจาะแผ่นดินให้น้ำผุดขึ้นมาดับกระหายแก่ภีษมะ เมื่อนั้นข้าก็ละทิ้งความหวังในชัยชนะสิ้นเชิง
Educational Q&A
The verse highlights how extraordinary competence joined with respectful service to an elder can decisively shift morale and perceived outcomes in war. Ethical strength here is shown as disciplined skill used in the service of duty and reverence, making opponents lose confidence.
The speaker says that upon hearing of Bhīṣma lying on a bed of arrows and requesting water, and of Arjuna piercing the earth with an arrow to bring forth water and quench Bhīṣma’s thirst, he lost hope of victory—seeing Arjuna’s exceptional capability and readiness.