अविमुक्तक्षेत्रमाहात्म्य — काशी-वाराणसी में मोक्ष, लिङ्ग-तीर्थ-मानचित्र, और उपासना-विधि
उपशान्तं शिवं चैव ज्येष्ठस्थाननिवासिनम् शुक्रेश्वरं च विख्यातं व्याघ्रेशं जम्बुकेश्वरम्
upaśāntaṃ śivaṃ caiva jyeṣṭhasthānanivāsinam śukreśvaraṃ ca vikhyātaṃ vyāghreśaṃ jambukeśvaram
ข้าพเจ้าขอนอบน้อมแด่พระศิวะผู้สงบระงับและเป็นมงคลยิ่ง ผู้ประทับ ณ มณฑลศักดิ์สิทธิ์ดั้งเดิมชื่อชเยษฐสถาน; แด่พระศุเครศวรผู้เลื่องชื่อ; แด่พระวยาฆเรศผู้ได้รับการบูชาในแดนพยัคฆ์; และแด่พระชัมพุเกศวร เจ้าแห่งพงชัมพุ—ทั้งหมดนี้คือสภาวะลึงคะที่ปรากฏของปติ ผู้คลายบาศที่ผูกปศุ.
Suta Goswami (narrating to the sages of Naimisharanya)
It functions as kṣetra-nāma-kīrtana—reciting Shiva’s Linga-abode names (Śukreśvara, Vyāghreśa, Jambukeśvara, etc.) as a devotional act that invokes Pati’s presence in specific tīrthas and supports merit, purification, and steadiness in Linga-pūjā.
Shiva is presented as upaśānta (supremely tranquil) and śiva (intrinsically auspicious), the sovereign Pati who can be approached through multiple manifestations as Kṣetra-Linga—one reality appearing through many celebrated abodes while remaining beyond agitation and bondage.
Nāma-japa and kṣetra-smaraṇa (remembrance/recitation of shrine-names) as an auxiliary to Linga-pūjā; yogically, it supports Pāśupata orientation by turning the paśu’s attention toward Pati, weakening pāśa through sustained devotional recollection.