Shloka 28
Rudra’s Cosmic Dance and the Recognition of Rudra–Nārāyaṇa Unity (Īśvara-gītā Continuation)
पश्यामस्त्वां परमाकाशमध्ये नृत्यन्तं ते महिमानं स्मरामः / सर्वात्मानं बहुधा सन्निविष्टं ब्रह्मानन्दमनुभूयानुभूय
paśyāmastvāṃ paramākāśamadhye nṛtyantaṃ te mahimānaṃ smarāmaḥ / sarvātmānaṃ bahudhā sanniviṣṭaṃ brahmānandamanubhūyānubhūya
เราดูเห็นพระองค์ในท้องฟ้าสูงสุดภายใน ที่ซึ่งพระสิริของพระองค์ประหนึ่งร่ายรำ เราระลึกถึงซ้ำแล้วซ้ำเล่า พระองค์เป็นอาตมันของสรรพชีวิต สถิตอยู่หลากหลายประการในทุกผู้ทุกนาม และเราสัมผัสพรหมานันทะครั้งแล้วครั้งเล่า.
Sages/devotees addressing the Supreme Lord (Hari as Īśvara), in a Shaiva-Vaishnava synthesis typical of the Kūrma Purāṇa
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: adbhuta
FAQs
It declares the Lord as sarvātmā—one universal Self—who is ‘entered’ and present in manifold forms within all beings, implying non-dual presence behind diversity.
The verse emphasizes dhyāna and smṛti (recollection/continual contemplation): repeatedly ‘seeing’ the Lord in the paramākāśa (inner space of consciousness) and repeatedly realizing brahmānanda—an experiential, meditative absorption aligned with Pāśupata-oriented devotion and jñāna.
By focusing on Īśvara as the all-pervading Brahman whose glory ‘dances’ (a Śaiva resonance) while being addressed as the supreme divine Self (a Vaiṣṇava resonance), it supports the Purāṇa’s non-sectarian, unity-of-Īśvara approach.