Shloka 27
Rudra’s Cosmic Dance and the Recognition of Rudra–Nārāyaṇa Unity (Īśvara-gītā Continuation)
त्वयैवेदं भ्राम्यते ब्रह्मचक्रं मायावी त्वं जगतामेकनाथः / नमामस्त्वां शरणं संप्रपन्ना योगात्मानं चित्पतिं दिव्यनृत्यम्
tvayaivedaṃ bhrāmyate brahmacakraṃ māyāvī tvaṃ jagatāmekanāthaḥ / namāmastvāṃ śaraṇaṃ saṃprapannā yogātmānaṃ citpatiṃ divyanṛtyam
ด้วยพระองค์เท่านั้น วงล้อแห่งพรหมาจึงหมุนเวียน พระองค์ทรงครองมายา เป็นเอกนาถแห่งโลกทั้งปวง เราขอนอบน้อมเมื่อเข้าถึงที่พึ่ง—พระองค์ผู้เป็นโยคะโดยสภาวะ เป็นเจ้าแห่งจิตสำนึก และเป็นผู้ร่ายรำทิพย์.
Devotees/sages offering a stuti within the Ishvara Gita discourse (addressing the Supreme Lord identified with Shiva-Vishnu synthesis)
Primary Rasa: vira
Secondary Rasa: adbhuta
FAQs
It portrays the Supreme as citpati—the Lord of Consciousness—indicating that the deepest identity of the divine (and the realized Self) is pure awareness that governs the cosmic process.
The verse emphasizes yogātmā—God as the very essence and goal of Yoga—implying contemplative absorption where the practitioner takes śaraṇa (refuge) and realizes the Lord as the inner consciousness beyond Māyā’s projections.
By calling the Supreme both the controller of Māyā and the “Divine Dancer,” it uses Shaiva imagery (cosmic dance) while affirming a single eka-nātha Ishvara, aligning with the Kurma Purana’s non-dual Shaiva–Vaishnava synthesis.