Shloka 65
Viṣṇu at Upamanyu’s Āśrama: Pāśupata Tapas, Darśana of Śiva, and Boons from Devī
यस्याशेषविभागहीनममलं हृद्यन्तरावस्थितं तत्त्वं ज्योतिरनन्तमेकमचलं सत्यं परं सर्वगम् / स्थानं प्राहुरनादिमध्यनिधनं यस्मादिदं जायते नित्यं त्वामहमुपैमि सत्यविभवंविश्वेश्वरन्तंशिवम्
yasyāśeṣavibhāgahīnamamalaṃ hṛdyantarāvasthitaṃ tattvaṃ jyotiranantamekamacalaṃ satyaṃ paraṃ sarvagam / sthānaṃ prāhuranādimadhyanidhanaṃ yasmādidaṃ jāyate nityaṃ tvāmahamupaimi satyavibhavaṃviśveśvarantaṃśivam
ข้าพเจ้าขอถึงพระศิวะผู้เป็นวิศเวศวร พระผู้เป็นเจ้าแห่งสากลโลก ผู้ซึ่งสภาวะอันบริสุทธิ์ไร้การแบ่งแยกสถิตในดวงใจเป็นแสงสว่างอนันต์: หนึ่งเดียว ไม่หวั่นไหว เป็นสัจจะสูงสุด แผ่ไปทั่ว. พระองค์ถูกกล่าวว่าเป็นที่พำนักนิรันดร์ไร้ต้นกลางปลาย ผู้ซึ่งโลกทั้งปวงบังเกิดขึ้นไม่ขาดสาย.
A devotee/narratorial voice offering a stotra (hymn) to Śiva within the Kurma Purana’s Purva-bhaga context
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: adbhuta
FAQs
It describes the Supreme as a single, stainless, divisionless Reality abiding in the heart as infinite light—unchanging, all-pervading, and the ultimate Truth from which the world arises.
The verse points to inward contemplation (hṛdy-antara-avasthitam): meditation on the heart-indwelling, changeless light (jyotiḥ) as the one Reality—an inner-focused practice consistent with Pāśupata-oriented devotion and jñāna-yoga themes in the Kurma Purana.
By presenting Śiva as the supreme, all-pervading tattva and refuge, it supports the Purana’s synthetic theology where the highest Lord is one Reality approached through different divine names and forms—often harmonizing Śaiva and Vaiṣṇava viewpoints.