Kurma Purana — Purva Bhaga, Shloka 76
Devī-tattva, Śakti–Śaktimān doctrine, Kāla–Māyā cosmology, and Māheśvara Yoga instruction
हीमवानुवाच शिवोमा परमा शक्तिरनन्ता निष्कलामला / शान्ता माहेश्वरी नित्या शाश्वती परमाक्षरा
hīmavānuvāca śivomā paramā śaktiranantā niṣkalāmalā / śāntā māheśvarī nityā śāśvatī paramākṣarā
หิมวานกล่าวว่า “ศิวา-อุมา คือศักติสูงสุด—อนันต์ ไร้ส่วน และบริสุทธิ์ไร้มลทิน นางคือสันติเอง เป็นพลังอธิปไตยแห่งมหेशวร เป็นนิตย์ เป็นนิรันดร์ และเป็นสภาวะอักษรสูงสุดอันไม่เสื่อม”
Himavān (the Himālaya, father of Umā)
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: adbhuta
FAQs
It points to the highest reality as “paramākṣarā”—the supreme imperishable—described as partless, stainless, and eternal, indicating an ultimate principle beyond change that underlies all manifestation.
The verse provides the meditative lakṣaṇa (defining marks) for contemplation: fixing the mind on Paraśakti as śāntā (peace), niṣkalā (partless), and amalā (pure). Such attributes guide Pāśupata-style inward worship—stilling the mind and recognizing the divine as the inner, unconditioned reality.
Within the Ishvara Gita’s synthetic theology, the supreme is expressed through Śiva’s sovereignty (māheśvarī) and the imperishable absolute (paramākṣarā), a framing compatible with the Purana’s broader Shaiva–Vaishnava non-sectarian stance where the one supreme is praised through multiple divine forms.