Srimad Bhagavatam — Saptama Skandha, Shloka 30
Nārāyaṇa’s Impartiality, Absorption in Kṛṣṇa, and the Jaya–Vijaya Descent
Prelude to Prahlāda’s History
कामाद् द्वेषाद्भयात्स्नेहाद्यथा भक्त्येश्वरे मन: । आवेश्य तदघं हित्वा बहवस्तद्गतिं गता: ॥ ३० ॥
kāmād dveṣād bhayāt snehād yathā bhaktyeśvare manaḥ āveśya tad-aghaṁ hitvā bahavas tad-gatiṁ gatāḥ
ด้วยกาม ด้วยความเกลียด ด้วยความกลัว ด้วยความรัก หรือด้วยภักติ—เมื่อผู้ใดทำจิตให้แน่วแน่ในพระเป็นเจ้าแล้วละบาปเสีย คนมากมายได้บรรลุถึงคติสูงสุดแล้ว บัดนี้เราจักอธิบายว่าเพียงตั้งจิตไว้ที่ศรีกฤษณะก็ได้รับพระกรุณาอย่างไร
As stated in Śrīmad-Bhāgavatam (10.33.39) :
FAQs
This verse states that when the mind becomes absorbed in the Supreme Lord—whether through devotion or even intense emotions like fear, hatred, lust, or affection—one can become freed from sin and attain the Lord’s destination.
In explaining the power of viṣṇu-smaraṇa (absorption in the Lord), Śukadeva emphasizes that the decisive factor is deep mental fixation on the Supreme; such absorption purifies and can lead to the same ultimate goal, though devotion is the intended and pure path.
Train the mind toward God through daily hearing and chanting (śravaṇa-kīrtana), and redirect strong emotions into remembrance—turn anxiety into prayer, attachment into loving service, and distraction into focused devotional practice.