Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 33
Nābhāga’s Inheritance, Śiva’s Verdict, and the Rise of Ambarīṣa—Prelude to Durvāsā’s Offense
गवां रुक्मविषाणीनां रूप्याङ्घ्रीणां सुवाससाम् । पय:शीलवयोरूपवत्सोपस्करसम्पदाम् ॥ ३३ ॥ प्राहिणोत् साधुविप्रेभ्यो गृहेषु न्यर्बुदानि षट् । भोजयित्वा द्विजानग्रे स्वाद्वन्नं गुणवत्तमम् ॥ ३४ ॥ लब्धकामैरनुज्ञात: पारणायोपचक्रमे । तस्य तर्ह्यतिथि: साक्षाद् दुर्वास भगवानभूत् ॥ ३५ ॥
gavāṁ rukma-viṣāṇīnāṁ rūpyāṅghrīṇāṁ suvāsasām payaḥśīla-vayo-rūpa- vatsopaskara-sampadām
ต่อจากนั้น มหาราชอัมพรีษะได้ทำให้แขกผู้มาถึง—โดยเฉพาะพราหมณ์ผู้เป็นสาธุ—พึงพอใจ พระองค์ถวายทานโคหกสิบโกฏิ มีเขาหุ้มทอง กีบหุ้มเงิน แต่งด้วยผ้าดี เต้านมเต็มน้ำนม อ่อนโยน หนุ่มสาวงดงาม และมีลูกโคติดตาม แล้วทรงเลี้ยงพราหมณ์ด้วยอาหารเลิศรสก่อน เมื่อพวกเขาอิ่มเอมและอนุญาต พระองค์กำลังจะทำพิธีปารณะเพื่อสิ้นสุดเอกาทศี แต่ในขณะนั้นเอง ท่านทุรวาสามุนีผู้ทรงฤทธิ์ได้ปรากฏเป็นแขกที่มิได้เชิญ
FAQs
It highlights that righteous charity is offered with care and completeness—valuable gifts given respectfully to worthy recipients as part of devotional life.
To perform charity in an exemplary, dharmic way—offering high-quality gifts with proper adornment and full provisions, not merely token giving.
Give thoughtfully: offer what is genuinely helpful, complete, and respectful—supporting spiritual and charitable causes with integrity rather than minimal or careless donations.