Srimad Bhagavatam — Ekadasha Skandha, Shloka 37
Avadhūta’s Teachers: Python, Ocean, Moth, Bee, Elephant, Deer, Fish—and Piṅgalā’s Song of Detachment
नूनं मे भगवान् प्रीतो विष्णु: केनापि कर्मणा । निर्वेदोऽयं दुराशाया यन्मे जात: सुखावह: ॥ ३७ ॥
nūnaṁ me bhagavān prīto viṣṇuḥ kenāpi karmaṇā nirvedo ’yaṁ durāśāyā yan me jātaḥ sukhāvahaḥ
แน่นอนว่าด้วยกรรมบางประการ พระวิษณุผู้เป็นภควานย่อมพอพระทัยในเรา แม้เราจะดื้อดึงหวังเสพโลกวัตถุ แต่ความคลายกำหนัดได้เกิดขึ้นในใจ และกลับนำความสุขมาให้เรา
FAQs
This verse says true detachment can arise as a blessing from Lord Viṣṇu—bringing relief and happiness—even in someone previously driven by futile material hopes.
Because he experienced a powerful inner shift: dispassion toward worldly craving appeared within him, which he recognizes as a sign of divine favor rather than mere self-effort.
Treat growing disinterest in unhealthy cravings as spiritual progress, and cultivate devotion and sincere practice—seeing inner detachment as grace that should be protected and deepened.