Shloka 31
Nimi Questions the Yogendras: Māyā, Cosmic Dissolution, Guru-Śaraṇāgati, Bhakti, and Deity Worship
स्मरन्त: स्मारयन्तश्च मिथोऽघौघहरं हरिम् । भक्त्या सञ्जातया भक्त्या बिभ्रत्युत्पुलकां तनुम् ॥ ३१ ॥
smarantaḥ smārayantaś ca mitho ’ghaugha-haraṁ harim bhaktyā sañjātayā bhaktyā bibhraty utpulakāṁ tanum
ผู้ภักดีสนทนากันไม่ขาดสายถึงพระเกียรติคุณของพระภควาน ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงระลึกถึงพระองค์อยู่เสมอ และเตือนกันและกันถึงคุณและลีลาของพระองค์ ด้วยภักติที่เกิดจากหลักแห่งภักติโยคะ พวกเขาทำให้พระหริผู้ขจัดสิ่งอัปมงคลทั้งปวงพอพระทัย เมื่ออุปสรรคทั้งหลายถูกชำระหมด ความรักบริสุทธิ์ต่อพระเจ้าตื่นขึ้น และแม้อยู่ในโลกนี้ กายของพวกเขาก็แสดงอาการปีติทิพย์ เช่น ขนลุกชัน
The word aghaugha-haram is very significant in this verse. Agha refers to that which is inauspicious or sinful. The living entity is actually sac-cid-ānanda-vigraha, or eternal and full of bliss and knowledge, but by neglecting his eternal relationship with Kṛṣṇa, the Personality of Godhead, he commits sinful activities and undergoes the inauspicious result in the form of material suffering. The chain of sinful reactions is called ogha, or a relentless wave of suffering. Kṛṣṇa is aghaugha-haraṁ harim; He takes away the sinful reactions of His devotees, who are thus entitled to experience the inconceivable bliss of the kingdom of God even while remaining in this world.
FAQs
This verse says devotees both remember Hari and actively remind one another of Him; this mutual remembrance strengthens devotion and deepens spiritual emotion.
He highlights a classic symptom of intensified bhakti: as devotion matures through shared remembrance of Hari, the body may naturally show ecstatic signs like horripilation.
Keep devotional company and create habits of mutual remembrance—discussing the Lord, sharing verses, and encouraging nāma-japa/kīrtana—so bhakti grows through bhakti itself.