Shloka 27
Nimi Questions the Yogendras: Māyā, Cosmic Dissolution, Guru-Śaraṇāgati, Bhakti, and Deity Worship
श्रवणं कीर्तनं ध्यानं हरेरद्भुतकर्मण: । जन्मकर्मगुणानां च तदर्थेऽखिलचेष्टितम् ॥ २७ ॥ इष्टं दत्तं तपो जप्तं वृत्तं यच्चात्मन: प्रियम् । दारान् सुतान् गृहान् प्राणान् यत्परस्मै निवेदनम् ॥ २८ ॥
śravaṇaṁ kīrtanaṁ dhyānaṁ harer adbhuta-karmaṇaḥ janma-karma-guṇānāṁ ca tad-arthe ’khila-ceṣṭitam
พึงฟัง สรรเสริญ (กีรตนะ) และเพ่งสมาธิถึงพระหริผู้ทรงประกอบกิจอันอัศจรรย์ โดยเฉพาะให้จิตซึมซับในอวตาร ลีลา คุณ และพระนามของพระภควาน ด้วยแรงบันดาลใจนั้น พึงทำกิจวัตรทั้งปวงเป็นการถวายแด่พระองค์ จงประกอบยัญญะ ทาน ตบะ ชปะ และกิจธรรมทั้งหลายเพื่อความพอพระทัยของพระองค์เท่านั้น และสิ่งใดที่ตนชอบพึงถวายแด่พระผู้เป็นเจ้าสูงสุดทันที แม้ภรรยา บุตร บ้านเรือน และลมหายใจชีวิต ก็พึงมอบไว้ ณ พระบาทปทุมของพระบุรุษสูงสุด
In Bhagavad-gītā (9.27) Lord Kṛṣṇa has ordered:
FAQs
This verse teaches that hearing and chanting about Hari’s wondrous deeds—along with meditation on His birth, activities, and qualities—are central practices of bhakti.
In the Uddhava Gita, Krishna summarizes practical bhakti—how a devotee should engage mind, speech, and life’s activities in remembrance and service of the Lord.
Turn daily work into offering: regularly hear/chant about Krishna, remember His qualities, and align choices—time, habits, goals—so they support devotion rather than ego-centered aims.