Srimad Bhagavatam — Ekadasha Skandha, Shloka 5
Bhakti as the Easy and Supreme Yoga: Seeing Kṛṣṇa in All and Uddhava’s Departure to Badarikāśrama
तं त्वाखिलात्मदयितेश्वरमाश्रितानां सर्वार्थदं स्वकृतविद् विसृजेत को नु । को वा भजेत् किमपि विस्मृतयेऽनु भूत्यै किं वा भवेन्न तव पादरजोजुषां न: ॥ ५ ॥
taṁ tvākhilātma-dayiteśvaram āśritānāṁ sarvārtha-daṁ sva-kṛta-vid visṛjeta ko nu ko vā bhajet kim api vismṛtaye ’nu bhūtyai kiṁ vā bhaven na tava pāda-rajo-juṣāṁ naḥ
พระองค์ทรงเป็นอาตมันของสรรพชีวิต เป็นที่บูชาสุดที่รัก และเป็นพระเป็นเจ้าเหนือทุกสิ่ง ผู้ที่มาพึ่งพระองค์ พระองค์ประทานความสำเร็จทั้งปวง แล้วผู้ใดเล่าจะกล้าละทิ้งพระองค์ ทั้งที่รู้คุณความดีของพระองค์? ผู้ใดจะไปบูชาสิ่งอื่นเพื่อเสพสุขซึ่งนำไปสู่ความหลงลืมพระองค์? และสำหรับพวกเราผู้รับใช้ธุลีแห่งพระบาทบัวของพระองค์ จะมีสิ่งใดขาดแคลนได้เล่า
As stated in the Nārāyaṇīya of the Mokṣa-dharma, in Śrī Mahābhārata:
FAQs
It declares that no one who understands Krishna’s mercy and supremacy would abandon Him or worship anything else, because Krishna grants all goals to those who take shelter of Him.
In the Uddhava Gita context, Uddhava is expressing unwavering dependence on Krishna, affirming that Krishna alone is the ultimate refuge and the fulfiller of all needs.
By choosing Krishna-centered priorities—regular hearing/chanting, serving devotees, and making decisions as an offering—trusting that sincere surrender to Him addresses life’s real needs.