Srimad Bhagavatam — Ekadasha Skandha, Shloka 24
Bondage and Liberation Under Māyā; Two Birds Analogy; Marks of the Saintly Devotee
श्रद्धालुर्मत्कथा: शृण्वन् सुभद्रा लोकपावनी: । गायन्ननुस्मरन् कर्म जन्म चाभिनयन् मुहु: ॥ २३ ॥ मदर्थे धर्मकामार्थानाचरन् मदपाश्रय: । लभते निश्चलां भक्तिं मय्युद्धव सनातने ॥ २४ ॥
śraddhālur mat-kathāḥ śṛṇvan su-bhadrā loka-pāvanīḥ gāyann anusmaran karma janma cābhinayan muhuḥ
โอ้อุทธวะ! เรื่องราวลีลาและคุณของเรานั้นเป็นมงคลยิ่งและชำระโลกทั้งปวง ผู้มีศรัทธาที่ฟัง สรรเสริญ และระลึกถึงอยู่เสมอ ทั้งยังแสดงนาฏกรรมให้ลีลาของเรา—ตั้งแต่การอุบัติ—กลับมีชีวิตอีกครั้ง และผู้ที่พึ่งพาเรา ทำกิจแห่งธรรม กาม และอรรถเพื่อความพอพระทัยของเรา ย่อมได้ภักติอันมั่นคงต่อเรา ผู้เป็นพระผู้เป็นเจ้านิรันดร์
Those who have faith only in the impersonal effulgent aspect of the Supreme Lord and those who have faith only in the localized Supersoul, the perfect object of mystic meditation located in the heart of every living entity, are considered to be limited and imperfect in their transcendental realization. The process of mystic meditation and impersonal philosophical speculation are both devoid of actual love of God and therefore cannot be considered to be the perfection of human life. Only one who places full faith in the Supreme Personality of Godhead becomes qualified to go back home, back to Godhead.
FAQs
It teaches that hearing narrations of Kṛṣṇa with faith is auspicious and purifying for everyone, forming a core practice of bhakti.
In the Uddhava Gītā, Kṛṣṇa instructs Uddhava on enduring spiritual practice; He emphasizes bhakti—hearing, singing, and remembering His līlā—as a direct means to purification and devotion.
Set a daily routine: listen to Bhagavatam readings, sing or recite Kṛṣṇa’s names and pastimes, and reflect on His deeds—repeatedly returning the mind to Him.