Shloka 36
The Murder of Satrājit and the Recovery of the Syamantaka Jewel
पूजयित्वाभिभाष्यैनं कथयित्वा प्रिया: कथा: । विज्ञाताखिलचित्तज्ञ: स्मयमान उवाच ह ॥ ३५ ॥ ननु दानपते न्यस्तस्त्वय्यास्ते शतधन्वना । स्यमन्तको मनि: श्रीमान् विदित: पूर्वमेव न: ॥ ३६ ॥
pūjayitvābhibhāṣyainaṁ kathayitvā priyāḥ kathāḥ vijñātākhila-citta jñaḥ smayamāna uvāca ha
พระกฤษณะทรงให้เกียรติอครูระ ตรัสทักทายเป็นการส่วนพระองค์และสนทนาด้วยถ้อยคำอันรื่นรมย์ แล้วพระผู้ทรงรู้จิตใจทั้งปวงทรงแย้มสรวลตรัสว่า “โอ้ท่านผู้เป็นนายแห่งทาน แก้วสยมันตกะอันรุ่งเรืองที่ศตธันวาได้ฝากไว้กับท่าน ย่อมยังอยู่กับท่านแน่แท้ เรารู้เรื่องนี้มานานแล้ว”
Lord Kṛṣṇa’s treatment of Akrūra here confirms that he is actually a great devotee of the Lord.
FAQs
This verse describes Kṛṣṇa as citta-jña—one who knows all hearts—indicating His omniscience even while interacting sweetly in humanlike pastimes.
Kṛṣṇa models dharmic conduct: respectful reception and gentle conversation precede serious discussion, even when He already knows the inner motives and facts.
Begin difficult conversations with respect, warmth, and goodwill; truth is best communicated through courteous speech and emotional intelligence.