Adhyaya 95

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेद्वरारोहे लिंगं मृत्युञ्जयेश्वरम् । तस्यैव वह्नि कोणस्थं धनुषां दशके स्थितम्

ఈశ్వరుడు పలికెను—హే వరారోహే! అనంతరం ‘మృత్యుంజయేశ్వర’ అనే లింగాన్ని దర్శించుటకు వెళ్లవలెను. అది అదే స్థలంలోని అగ్నికోణంలో (ఆగ్నేయ దిశలో) పది ధనుస్సుల దూరంలో ఉంది।

Verse 2

पश्चिमे सागरादित्यात्स्थितं धनुश्चतुष्टये । पापघ्नं सर्वजन्तूनां दर्शनात्स्पर्शनादपि

సాగరాదిత్యుని పడమర వైపున అది నాలుగు ధనుస్సుల దూరంలో ఉంది. దర్శనమాత్రంతోనే కాదు, స్పర్శతో కూడ అన్ని జీవుల పాపాలను నశింపజేస్తుంది।

Verse 3

पूर्वे युगे समाख्यातं नाम नन्दीश्वरेति च । यत्र तप्तं तपो घोरं नन्दिनाम्ना गणेन मे

పూర్వయుగంలో ఇది ‘నందీశ్వర’ అనే నామంతో ప్రసిద్ధి పొందింది. అక్కడ నా గణుడైన నందినుడు ఘోర తపస్సు చేశాడు.

Verse 4

प्रतिष्ठाप्य महालिंगं नित्यं पूजापरेण च । तत्र जप्तो महामन्त्रो मृत्युञ्जय इति श्रुतः

మహాలింగాన్ని ప్రతిష్ఠించి నిత్యం భక్తితో పూజించాడు. అక్కడ జపించబడే మహామంత్రం ‘మృత్యుంజయ’ అని ప్రసిద్ధి.

Verse 5

कोटीनां नियुतं देवि ततस्तुष्टो महेश्वरः । ददौ गणेशतां तस्य मुक्तिं सामीप्यगां तथा

దేవీ, కోటి-నియుతం పూర్తైన తరువాత మహేశ్వరుడు ప్రసన్నుడయ్యాడు. అతనికి శివగణత్వం మరియు ప్రభువు సాన్నిధ్యమిచ్చే సామీప్యముక్తిని దయచేశాడు.

Verse 6

मृत्युञ्जयेन मन्त्रेण तस्य तुष्टो यतो हरः । तेन मृत्युञ्जयेशेति ख्यातं लिंगं धरातले

మృత్యుంజయ మంత్రం ద్వారా హరుడు (శివుడు) అతనిపై ప్రసన్నుడయ్యాడు. అందువల్ల ఆ లింగం భూమిపై ‘మృత్యుంజయేశ’ అని ప్రసిద్ధి చెందింది.

Verse 7

यस्तं पूजयते भक्त्या पश्येद्वा भावितात्मवान् । नाशयेत्तस्य पापानि सप्तजन्मार्जितान्यपि

ఎవడు భక్తితో దానిని పూజిస్తాడో, లేదా శుద్ధభావంతో దర్శించాడో—అతని ఏడు జన్మలలో కూడిన పాపాలను కూడా (ప్రభువు) నశింపజేస్తాడు.

Verse 8

स्नापयेत्पयसा लिंगं दध्ना घृतयुतेन च । मधुनेक्षुरसेनैव कुंकुमेन विलेपयेत्

లింగాన్ని పాలతో స్నాపింపజేయాలి; నెయ్యి కలిపిన పెరుగుతో కూడా అభిషేకం చేయాలి. తరువాత తేనె, చెరకు రసంతో స్నానం చేయించి కుంకుమతో లేపనం చేయాలి.

Verse 9

कर्पूरोशीर मिश्रेण मृगनाभिरसेन च । चन्दनेन सुगन्धेन पुष्पैः संपूजयेत्ततः

ఆపై సుగంధ చందనంతో, కర్పూరం-ఉశీర మిశ్రమంతో, మృగనాభి (కస్తూరి) రసంతో మరియు పుష్పాలతో లింగాన్ని సంపూజించాలి.

Verse 10

दद्याद्धूपं पुरो देवि ततो देवस्य चागुरुम् । वस्त्रैः संपूज्य विविधैरात्मवित्तानुसारतः

ఓ దేవీ, ముందుగా ధూపం సమర్పించాలి; తరువాత దేవునికి సుగంధ అగురు అర్పించాలి. తన సామర్థ్యానికి తగినట్లు వివిధ వస్త్రాలతో పూజించాలి.

Verse 11

नैवेद्यं परमान्नं च दत्त्वा दीपसमन्वितम् । अष्टांगं प्रणिपातं च ततः कार्यं च भक्तितः

దీపంతో కూడిన నైవేద్యం—ప్రత్యేకంగా ఉత్తమ అన్నం—సమర్పించి, తరువాత అష్టాంగ ప్రణామం చేయాలి; ఆపై మిగతా ఆచారాలను భక్తితో నిర్వహించాలి.

Verse 12

हेमदानं प्रदातव्यं ब्राह्मणे वेदपारगे

వేదాలలో పారంగతుడైన బ్రాహ్మణునికి స్వర్ణదానం ఇవ్వవలెను.

Verse 13

एवं यात्रा भवेत्तस्य शास्त्रोक्ता नात्र संशयः । एवं कृत्वा नरो देवि लभते जन्मनः फलम्

ఇదే అతని యాత్ర; శాస్త్రోక్తమే—ఇందులో సందేహం లేదు. ఓ దేవీ, ఇలా చేసిన నరుడు జన్మఫలాన్ని నిజంగా పొందుతాడు।

Verse 14

इति संक्षेपतः प्रोक्तं मृत्युञ्जयमहोदयम् । पापघ्नं सर्वजंतूनां सर्वकामफलप्रदम्

ఇలా సంక్షేపంగా మృత్యుంజయుని మహోదయం ప్రకటించబడింది. ఆయన సమస్త జీవుల పాపనాశకుడు, సమస్త ధర్మసమ్మత కామనలకు ఫలప్రదాత.

Verse 95

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभास खण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्य एकादशरुद्रमाहात्म्ये मृत्युञ्जयमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चनवतितमोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీ స్కంద మహాపురాణం—ఎనభై ఒక వేల శ్లోకాల సంహితలో—సప్తమ ప్రభాసఖండంలోని ప్రథమ ప్రభాసక్షేత్రమాహాత్మ్యంలో, ఏకాదశరుద్రమాహాత్మ్యాంతర్గత ‘మృత్యుంజయమాహాత్మ్యవర్ణనం’ అనే తొంభై ఐదవ అధ్యాయం సమాప్తమైంది.