Adhyaya 75

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लिंगं शाकलकलेश्वरम् । शाकल्येश्वरनैरृत्ये धनुषां षष्टिभिः स्थितम्

ఈశ్వరుడు పలికెను—తదనంతరం, ఓ మహాదేవీ, ‘శాకలకలేశ్వర’ అనే లింగానికి వెళ్లవలెను. అది శాకల్యేశ్వరుని నైరృత్యంలో (దక్షిణ-పడమర) అరవై ధనుస్సుల దూరంలో ఉంది.

Verse 2

तच्चतुर्युगनामाढ्यं स्मृतं पातकनाशनम् । पूर्वं कामेश्वरंनाम त्रेतायां पुलहेश्वरम्

ఆ (లింగం) నాలుగు యుగాలలో నానా నామాలతో ప్రసిద్ధమై, పాపనాశకమని స్మరించబడుతుంది. పూర్వం దాని నామం ‘కామేశ్వర’; త్రేతాయుగంలో (అది) ‘పులహేశ్వర’ అని పిలువబడింది.

Verse 3

द्वापरे सिद्धिनाथं तु नारदेशं कलौ स्मृतम् । तथा कलकलेशं च नाम तस्यैव कीर्त्तितम्

ద్వాపరయుగంలో అది ‘సిద్ధినాథ’ అని పిలువబడింది; కలియుగంలో ‘నారదేశ’ అని స్మరించబడుతుంది. అలాగే అదే (లింగం)కు ‘కలకలేశ’ అనే నామమూ కీర్తించబడింది.

Verse 4

समुद्रे च महापुण्ये यस्मिन्काले सरस्वती । आगता सा महाभागा हृष्टा तुष्टा सरिद्वरा । तस्य तोयस्य शब्देन सागरस्य महात्मनः

అత్యంత పుణ్యమైన సముద్రతీరంలో, సరస్వతి వచ్చిన సమయంలో—ఆ మహాభాగ్యవతి, శ్రేష్ఠ నది, హర్షించి తృప్తి చెందగా—ఆ మహాత్మ సागर జలధ్వనితో (ఒక పవిత్ర పరిణామం కలిగింది).

Verse 5

ततो देवाः सगन्धर्वा ऋषयः सिद्धचारणाः । नेदुः कलकलं तत्र तुमुलं लोमहर्षणम्

అప్పుడు దేవతలు గంధర్వులతో కూడి, ఋషులు, సిద్ధులు, చారణులు అక్కడ భయంకరంగా లోమహర్షణం కలిగించే ‘కలకల’ మహానాదాన్ని చేశారు।

Verse 6

तेन शब्देन महता मम मूर्त्तिः समुत्थिता । कल्कलेश्वरनामेति ततो लिंगं प्रकीर्तितम्

ఆ మహాశబ్దంతో నా ప్రాకట్యమూర్తి ఉద్భవించింది; అందువల్ల ఆ లింగం ‘కల్కలేశ్వర’ అనే నామంతో ప్రసిద్ధి పొందింది।

Verse 7

इति ते पूर्ववृत्तांतं कथितं नामकार णम् । सांप्रतं तु यथा जातं पुनः कलकलेश्वरम् । तत्तेऽहं संप्रवक्ष्यामि शृणुष्वैकमनाः प्रिये

ఇలా నీకు పూర్వవృత్తాంతం—నామకరణ కారణం—చెప్పాను. ఇప్పుడు తరువాత కాలంలో కలకలేశ్వరుడు మళ్లీ ఎలా ప్రాదుర్భవించాడో నేను వివరిస్తాను; ప్రియే, ఏకమనస్సుతో విను।

Verse 9

पुरा द्वापरसंधौ च प्रविष्टे तु कलौ युगे । नारदस्तु समागत्य क्षेत्रं प्राभासिकं शुभम् । संचकार तपश्चोग्रं तत्र लिंगसमीपतः

పూర్వం ద్వాపర సంధికాలంలో కలియుగం ప్రవేశించినప్పుడు, నారదుడు వచ్చి శుభమైన ప్రాభాసిక క్షేత్రంలో ఆ లింగ సమీపంలో ఘోర తపస్సు చేశాడు।

Verse 10

ततो हृष्टमना भूत्वा तल्लिंगस्य समीपतः । स चकार महायज्ञं पौंडरीकमिति श्रुतम्

తర్వాత హర్షభరిత మనస్సుతో అతడు ఆ లింగ సమీపంలో ‘పౌండరీక’ అని ప్రసిద్ధమైన మహాయజ్ఞాన్ని నిర్వహించాడు।

Verse 11

देवदेवस्य तुष्ट्यर्थं स सदा भावितात्मवान् । समाहूय ऋषींस्तत्र ब्रह्मलोकात्सहस्रशः

దేవదేవుని తృప్తికోసం ఆయన నిత్యం నియమితాత్ముడై బ్రహ్మలోకమునుండి వేలాది ఋషులను అక్కడికి ఆహ్వానించాడు।

Verse 12

ततः संभृतसंभारो यज्ञोपकरणान्वितः । कृत्वा कुण्डादिकं सर्वं समारेभे ततः क्रतुम्

తర్వాత సమస్త సామగ్రిని సమీకరించి, యజ్ఞోపకరణాలతో సమన్వితుడై, కుండాది అన్నిటిని సిద్ధం చేసి ఆ క్రతువును ప్రారంభించాడు।

Verse 13

ततः संपूर्णतां प्राप्ते तस्मिन्क्रतौ वरानने

ఆపై, ఓ సుందరముఖీ, ఆ క్రతువు సంపూర్ణతను పొందినప్పుడు,

Verse 14

अथागमंस्ततो विप्रास्तत्र क्षेत्रनिवासिनः । दक्षिणार्थं महदेवि शतशोऽथ सहस्रशः

అప్పుడు, ఓ మహాదేవీ, ఆ క్షేత్రనివాసి విప్రులు దక్షిణార్థం వందలుగా, వేలలుగా అక్కడికి వచ్చారు।

Verse 15

ततः स कौतुकाविष्टस्तेषां युद्धार्थमेव हि । प्राक्षिपत्तत्र रत्नानि सुवर्णं च महीतले

ఆపై ఆయన కౌతుకావేశంతో, వారిని కలహానికి ప్రేరేపించాలనే ఉద్దేశంతో, అక్కడ నేలపై రత్నాలు మరియు బంగారాన్ని చల్లివేశాడు।

Verse 16

ततस्ते ब्राह्मणाः सर्वे युध्यमानाः परस्परम् । कोलाहलं परं चक्रुर्बहुद्रव्यपरीप्सया

అనంతరం ఆ బ్రాహ్మణులందరూ పరస్పరం యుద్ధం చేస్తూ, అపార ధనం పొందాలనే ఆశతో మహా కోలాహలం రేపారు।

Verse 17

एके दिगंबरा देवि त्यक्तयज्ञोपवीतिनः । विकचाः केऽपि दृश्यंते त्वन्ये रुधिरविप्लवाः

ఓ దేవీ, కొందరు దిగంబరులై యజ్ఞోపవీతాన్ని విడిచిపెట్టి కనిపించారు; కొందరి జుట్టు చెదిరిపోయి ఉండగా, మరికొందరు రక్తంతో తడిసి చిమ్మబడినవారై ఉన్నారు—అటువంటి కలకలం అక్కడ జరిగింది।

Verse 18

अन्ये परस्परं जघ्नुर्मुष्टिभिश्चरणैस्तथा । एवं तत्र तदा क्षिप्तं यद्द्रव्यं नारदेन तु

మరికొందరు పరస్పరం ముష్టులతోను పాదాలతోను కొట్టుకున్నారు. ఈ విధంగా ఆ సమయంలో నారదుడు అక్కడ విసిరిన ధనం అటువంటి దృశ్యాన్ని కలిగించింది।

Verse 19

अथाभावे तु वित्तस्य ये च विप्रा ह्यकिंचनाः । विद्याविनयसंपन्ना ब्राह्मणैर्जर्जरीकृताः

తరువాత ధనం లేకపోయినప్పుడు, నిజంగా నిర్ధనులైనప్పటికీ విద్యా వినయాలతో సంపన్నులైన ఆ విప్రులు ఇతర బ్రాహ్మణుల చేత కొట్టబడి గాయపడ్డారు।

Verse 20

ते तमूचुर्भृशं शांताः स्मयमानं मुहुर्मुहुः । कलहार्थं यतो दानं त्वया दत्तमिदं मुने

అత్యంత శాంతులైన వారు, మళ్లీ మళ్లీ చిరునవ్వు చిందిస్తున్న ఆ మునితో ఇలా అన్నారు—“ఓ మునీ, మీరు ఇచ్చిన ఈ దానం కలహానికి కారణమైంది…”

Verse 21

विद्यायुक्तान्परित्यज्य विधिं त्यक्त्वा तु याज्ञिकम् । तस्मादस्य मुने नाम ख्यातं कलकलेश्वरम्

విద్యావంతులను నిర్లక్ష్యము చేసి, యాజ్ఞిక విధిని విడిచినందున, ఓ మునీ, ఈ నామము ‘కలకలేశ్వరము’—కలకలానికి అధిపతి—అని ప్రసిద్ధి పొందింది।

Verse 22

तेन नाम्ना द्विजश्रेष्ठ लिंगमेतद्भविष्यति । एतस्मात्कारणाद्देवि जातं कलकलेश्वरम्

ఆ నామముచేతనే, ఓ ద్విజశ్రేష్ఠా, ఈ లింగము ప్రసిద్ధి పొందును; ఓ దేవీ, ఈ కారణమువల్లనే ఇది ‘కలకలేశ్వరము’ అని పిలువబడింది।

Verse 23

यस्तं स्नाप्य नरो भक्त्या कुरुते त्रिः प्रदक्षिणम् । स गच्छेद्रुद्रलोकं तु त्वत्प्रसादादसंशयम्

ఎవడు భక్తితో దానిని స్నాపనం చేసి మూడుసార్లు ప్రదక్షిణం చేస్తాడో, వాడు మీ ప్రసాదమువల్ల నిస్సందేహంగా రుద్రలోకమును చేరును।

Verse 24

यस्तं पूजयते भक्त्या गंधपुष्पानुलेपनैः । हेमं दत्त्वा द्विजातिभ्यः स गच्छेत्परमं पदम्

ఎవడు భక్తితో గంధము, పుష్పము, అనులేపనములతో దానిని పూజించి, ద్విజులకు స్వర్ణదానం చేస్తాడో, వాడు పరమపదమును పొందును।

Verse 75

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये कलकलेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चसप्ततितमोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీ స్కాంద మహాపురాణము, ఏకాశీతిసాహస్రీ సంహిత, సప్తమ ప్రభాసఖండము, ప్రథమ ప్రభాసక్షేత్రమాహాత్మ్యములో ‘కలకలేశ్వరమాహాత్మ్యవర్ణనము’ అను పంచసప్తతితమ అధ్యాయము సమాప్తమైంది।