Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 132
ये चांडजाश्चोद्भिजाश्चैव जीवाः सस्वेदजाश्चैव जरायुजाश्च । देवि प्रभासे तु गतासवोऽथ मुक्तिं परं यांति न संशयोऽत्र
ye cāṃḍajāścodbhijāścaiva jīvāḥ sasvedajāścaiva jarāyujāśca | devi prabhāse tu gatāsavo'tha muktiṃ paraṃ yāṃti na saṃśayo'tra
హే దేవీ! అండజ, ఉద్భిజ, స్వేదజ, జరాయుజ—ఏ జీవులైన ప్రభాసమున ప్రాణత్యాగము చేసినచో, వారు నిస్సందేహముగా పరమ ముక్తిని పొందుదురు।
Śiva (deduced from immediate context: Śaṅkara speaking to Devī in Prabhāsakṣetramāhātmya)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Listener: Devī (Pārvatī)
Scene: A serene Prabhāsa landscape where diverse beings—birds, plants, insects, mammals, humans—are shown transitioning at death into streams of light rising toward a tranquil, formless radiance, suggesting mokṣa.
FAQs
The kṣetra is portrayed as universally salvific—its grace extends to all categories of life.
Prabhāsa-kṣetra (Prabhāsa).
No explicit ritual is prescribed; the verse states the fruit (mukti) associated with passing away in the sacred kṣetra.