Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 101
पर्वताश्चापि शीर्यंते ध्वजसंगोऽपि नाऽभवत् । अकृष्टपच्या पृथिवी सिध्यंत्यन्नानि चिंतया । सर्वकामदुघा गावः पुटकेपुटके मधु
parvatāścāpi śīryaṃte dhvajasaṃgo'pi nā'bhavat | akṛṣṭapacyā pṛthivī sidhyaṃtyannāni ciṃtayā | sarvakāmadughā gāvaḥ puṭakepuṭake madhu
పర్వతములు కూడా చీలి కూలిపోయి మార్గం ఇచ్చేవి; అతని ధ్వజానికి కూడా ఎక్కడా అడ్డంకి కలగలేదు. భూమి ‘అకృష్టపచ్యా’ అయింది—కేవలం సంకల్పంతోనే అన్నము సిద్ధమయ్యేది. ఆవులు సర్వకామదుఘలై, ప్రతి చిన్న పాత్రలోనూ తేనె లభించేది।
Sūta (Lomaharṣaṇa) to the sages (deduced)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Scene: A panoramic ‘golden age’ tableau: mountains gently crumbling to clear paths, the king’s banner moving unobstructed; fields yielding without ploughing; cows with overflowing udders; small pots brimming with honey everywhere.
FAQs
When governance is rooted in dharma, scarcity and obstruction diminish; prosperity arises naturally as a blessing upon the land and its people.
The māhātmya context is Prabhāsa-kṣetra; the verse uses cosmic prosperity imagery to amplify the auspiciousness surrounding the narrative in this sacred setting.
No explicit rite; the verse describes the phala (fruit) of dharmic order—abundance and ease.