Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 13
अशक्तास्ताः समानेतुं पृष्टाश्च सुरसत्तमैः । ततः सरस्वतीं प्राह देवदेवो जनार्द्दनः । त्वमेव वज कल्याणि प्रतीच्यां लवणोदधौ
aśaktāstāḥ samānetuṃ pṛṣṭāśca surasattamaiḥ | tataḥ sarasvatīṃ prāha devadevo janārddanaḥ | tvameva vaja kalyāṇi pratīcyāṃ lavaṇodadhau
ఆ నదులు దేవశ్రేష్ఠులు అడిగినప్పటికీ దానిని తీసుకురావడంలో అసమర్థులయ్యారు. అప్పుడు దేవదేవుడు జనార్దనుడు సరస్వతిని ఉద్దేశించి— ‘హే కల్యాణీ! నీవే పశ్చిమ దిశగా లవణోదధి (సముద్రం) వైపు వెళ్ళు’ అని పలికెను.
Janārdana (Viṣṇu)
Tirtha: Sarasvatī–Lavaṇodadhi-saṅgama at Prabhāsa (conceptualized within Prabhāsa-kṣetra)
Type: sangam
Listener: Sarasvatī
Scene: Janārdana, ‘Deva-deva’, turns from the assembled rivers and addresses Sarasvatī directly, pointing west; Sarasvatī stands luminous, veena or manuscript implied, with a river-current halo, poised to journey toward the salt ocean.
FAQs
When many cannot bear a burden, the divinely appointed agent is chosen—competence and destiny align in dharma.
Prabhāsa-kṣetra is the underlying sacred frame; the westward movement to the ocean resonates with Prabhāsa’s coastal sacred landscape.
No direct rite is mentioned; it is an instruction establishing sacred movement toward the ocean.