Adhyaya 305

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तस्याः पूर्वेण संस्थितम् । नारदादित्यनामानं जरादारिद्र्यनाशनम्

ఈశ్వరుడు పలికెను—హే మహాదేవీ! ఆ స్థలానికి తూర్పున ఉన్న ‘నారద-ఆదిత్య’ అనే క్షేత్రానికి వెళ్లవలెను; అది జరా మరియు దారిద్ర్యాన్ని నశింపజేస్తుంది।

Verse 2

पश्चिमे मूलचंडीशाद्धनुषां च शतत्रये । आराध्य नारदो देवि भास्करं वारितस्करम् । जरा निर्मुक्तदेहस्तु तत्क्षणात्समपद्यत

హే దేవీ! మూలచండీశకు పడమటగా మూడు వందల ధనుస్సుల దూరంలో నారదుడు దొంగలను నివారించే భాస్కరుని ఆరాధించాడు; వెంటనే జరారహిత దేహాన్ని పొందాడు।

Verse 3

देव्युवाच । कथं जरामनुप्राप्तो नारदो मुनिपुंगवः । कथमाराधितः सूर्य एतन्मे वद शंकर

దేవి పలికెను—హే శంకరా! మునిపుంగవుడైన నారదునికి జర ఎలా కలిగింది? అలాగే సూర్యుని ఆరాధన ఏ విధంగా జరిగింది? ఇది నాకు చెప్పుము.

Verse 4

ईश्वर उवाच । यदा द्वारवतीं प्राप्तो नारदो मुनिपुंगवः । सर्वे दृष्टास्तदा तेन विष्णोः पुत्रा महाबलाः

ఈశ్వరుడు పలికెను—మునిపుంగవుడైన నారదుడు ద్వారవతికి వచ్చినప్పుడు, అక్కడ విష్ణువుని మహాబలవంతులైన కుమారులందరినీ చూచెను.

Verse 5

तद्राजकुलमध्ये तु क्रीडमाना परस्परम् आयांतं नारदं दृष्ट्वा सर्वे विनयसंयुताः

ఆ రాజకులమధ్య వారు పరస్పరం క్రీడించుచుండగా, వచ్చుచున్న నారదుని చూచి అందరూ వినయభక్తులతో నిండిపోయిరి.

Verse 6

नमश्चक्रुर्यथान्यायं विना सांबं त्वरान्विताः । अविनीतं तु तं दृष्ट्वा कथयामास नारदः

అందరూ త్వరగా యథావిధిగా నమస్కరించిరి—సాంబను తప్ప. అతని అవినయాన్ని చూచి నారదుడు అప్పుడు పలికెను.

Verse 7

शरीरमदमत्तोऽसि यस्मात्सांब हरेः सुत । अचिरेणैव कालेन शापं प्राप्स्यसि दारुणम्

హే సాంబా, హరిపుత్రా! నీవు దేహగర్వముతో మత్తుడవై ఉన్నావు; అందుచేత అతి త్వరలోనే నీవు ఘోరమైన శాపాన్ని పొందుదువు.

Verse 8

सांब उवाच । नमस्कारेण किं कार्यमृषीणां च जितात्मनाम् । आशीर्वादेन तेषां च तपोहानिः प्रजायते

సాంబుడు పలికెను—జితాత్ములైన మునులకు నమస్కారం చేయవలసిన అవసరం ఏముంది? అలాగే వారు ఆశీర్వదించుట వలన వారి తపశక్తి హానియగును.

Verse 9

मुनीनां यः स्वभावो हि त्वयि लेशो न नारद । विद्यते ब्रह्मणः पुत्र उच्यते किमतः परम्

ఓ నారదా! నీలో మునుల సహజ స్వభావపు లేశమాత్రమూ లేదు. నీవు బ్రహ్ముని కుమారుడని పిలువబడుతున్నావు—ఇంతకంటే మరేమి చెప్పాలి?

Verse 10

न कलत्रं न ते पुत्रा न च पौत्रप्रपौत्रकाः । न गृहं नैव च द्वारं न हि गावो न वत्सकाः

నీకు భార్య లేదు, కుమారులు లేరు; మనవలు, మునిమనవలు కూడా లేరు. ఇల్లు లేదు, ద్వారం కూడా లేదు; ఆవులు లేవు, దూడలు లేవు.

Verse 11

ब्रह्मणो मानसः पुत्रो ब्रह्मचर्ये व्यवस्थितः । अयुक्तं कुरुते नित्यं कस्मात्प्रकृतिरीदृशी

నీవు బ్రహ్ముని మానసపుత్రుడవు, బ్రహ్మచర్యంలో స్థిరుడవు; అయినా నిత్యం అనుచితమైనదే చేస్తావు—నీ స్వభావం ఇలా ఎందుకు?

Verse 12

युद्धं विना न ते सौख्यं सौख्यं न कलहं विना । यादृशस्तादृशो वापि वाग्वादोऽपि सदा प्रियः

యుద్ధం లేకుండా నీకు సుఖం లేదు; కలహం లేకుండా కూడా సుఖం లేదు. ఏ సందర్భమైనా, వాగ్వాదమే నీకు ఎల్లప్పుడూ ప్రియము.

Verse 13

स्नानं संध्या जपो होमस्तर्पणं पितृदेवयोः । नारदः कुरुते चान्यदन्यत्कुर्वंति ब्राह्मणाः

స్నానం, సంధ్యావందనం, జపం, హోమం, పితృదేవతలకు తర్పణం—ఇవి బ్రాహ్మణులు ఆచరిస్తారు; కానీ నారదుడు వీటికి భిన్నమైన మరో కార్యాన్ని చేస్తాడు।

Verse 14

कौमारेण तु गर्विष्ठो यस्मान्मां शापयिष्यसि । तस्मात्त्वमपि विप्रर्षे जरायुक्तो भविष्यसि

యౌవన గర్వంతో నన్ను శపించబోతున్నావు; అందుచేత, ఓ బ్రాహ్మణ-ఋషీ, నీవు కూడా జరాభారంతో కూడినవాడవుతావు।

Verse 15

एवं शप्तस्तदा देवि नारदो मुनिपुंगवः । एकान्ते निर्मले स्थाने कंटकास्थिविवर्जिते

ఇలా శపించబడిన తరువాత, ఓ దేవీ, మునులలో శ్రేష్ఠుడైన నారదుడు ఏకాంతమైన, నిర్మలమైన, ముళ్లు ఎముకలు లేని స్థలానికి వెళ్లాడు।

Verse 16

कृष्णाजिनपरिच्छिन्ने ह्युपविष्टो वरासने । ऋषितोया तटे रम्ये प्रतिष्ठाप्य महामुनिः

కృష్ణాజినంతో కప్పబడిన శ్రేష్ఠాసనంపై కూర్చొని, రమ్యమైన ఋషితోయా తీరంలో మహాముని విధివిధానంగా (ఆరాధ్యాన్ని) ప్రతిష్ఠించాడు।

Verse 17

सूर्यस्य प्रतिमां रम्यां सर्वदारिद्र्यनाशिनीम् । तुष्टाव विविधैः स्तोत्रैरादित्यं तिमिरापहम्

అతడు సూర్యుని రమ్యమైన ప్రతిమను స్తుతించాడు; అది సమస్త దారిద్ర్యాన్ని నశింపజేసేది. తిమిరాపహుడైన ఆదిత్యుని అనేక స్తోత్రాలతో ప్రసన్నం చేశాడు।

Verse 18

नमस्त ऋक्स्वरूपाय साम्नां धामग ते नमः । ज्ञानैकरूपदेहाय निर्धूततमसे नमः

ఋక్-స్వరూపుడవైన నీకు నమస్కారం; సామగానాల ధామమై ఉన్న నీకు నమః। జ్ఞానమే ఏకరూప దేహముగా కలవాడా, సమస్త తమస్సును తొలగించినవాడా, నీకు నమః।

Verse 19

शुद्धज्योतिःस्वरूपाय निर्मूर्तायामलात्मने । वरिष्ठाय वरेण्याय सर्वस्मै परमात्मने

శుద్ధ జ్యోతి-స్వరూపుడైన, నిర్మూర్తుడైన, అమలాత్ముడైన పరమాత్మకు నమః। అత్యుత్తముడైన, వरेణ్యుడైన, సర్వస్వరూపుడైన ఆయనకే నమస్కారం।

Verse 20

नमोऽखिलजगद्व्यापिस्वरूपानंदमूर्तये । सर्वकारणपूताय निष्ठायै ज्ञानचेतसाम्

సర్వ జగత్తును వ్యాపించిన స్వరూపమై, ఆనందమూర్తియైన ఆయనకు నమో నమః। సమస్త కారణాలకు మూలమై పవిత్రుడైన, జ్ఞానచేతసుల మనస్సులు నిలిచే నిష్ఠాస్వరూప సత్యానికి నమస్కారం।

Verse 21

नमः सर्वस्वरूपाय प्रकाशालक्ष्यरूपिणे । भास्कराय नमस्तुभ्यं तथा दिनकृते नमः

సర్వస్వరూపుడవై, ప్రకాశానికీ అందనంత నిజరూపుడవైన నీకు నమః। ఓ భాస్కరా, నీకు నమస్కారం; ఓ దినకర్తా, నీకును నమః।

Verse 22

ईश्वर उवाच । एवं संस्तुवतस्तस्य पुरतस्तस्य चेतसा । प्रादुर्बभूव देवेशि जगच्चक्षुः सनातनः । उवाच परमं प्रीतो नारदं मुनिपुंगवम्

ఈశ్వరుడు పలికెను—హే దేవేశీ! అతడు ఏకాగ్రచిత్తంతో ఇలా స్తుతించుచుండగా, జగత్తు యొక్క సనాతన నేత్రమైన దేవుడు అతని ముందర ప్రత్యక్షమయ్యెను. పరమ ప్రీతితో మునిపుంగవుడైన నారదునితో పలికెను।

Verse 23

सूर्य उवाच । वरं वरय विप्रर्षे यस्ते मनसि वर्तते । तुष्टोऽहं तव दास्यामि यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

సూర్యుడు పలికెను—హే విప్రర్షీ, నీ మనస్సులో ఉన్న వరాన్ని కోరుకో. నేను సంతోషించితిని; అది అత్యంత దుర్లభమైనదైనా నీకు ప్రసాదించెదను.

Verse 24

नारद उवाच । कुमार वयसा युक्तो जरायुक्तकलेवरः । प्रसादात्स्यां हि ते देव यदि तुष्टो दिवाकर

నారదుడు పలికెను—హే దేవా దివాకరా, నీవు ప్రసన్నుడైతే నీ ప్రసాదముచేత నా వయస్సు కుమారత్వముతో ఉండుగాక; శరీరం మాత్రం జరాయుక్తమై ఉండుగాక.

Verse 25

सप्तम्यां रविवारेण यस्त्वां पश्यति मानवः । तस्य रोग भयं माऽस्तु प्रसादात्तिमिरापह

సప్తమి తిథినాడు, ఆదివారమున, ఎవడు నిన్ను దర్శించునో—హే తిమిరాపహ—నీ ప్రసాదముచేత అతనికి రోగభయం లేకుండుగాక.

Verse 26

ईश्वर उवाच । एवं भविष्यतीत्युक्त्वा ह्यन्तर्धानं गतो रविः । इत्येतत्कथितं देवि माहात्म्यं सकलं तव । नारदादित्यदेवस्य सर्वपातकनाशनम्

ఈశ్వరుడు పలికెను—‘ఇలా జరుగును’ అని చెప్పి రవి అంతర్ధానమయ్యెను. హే దేవీ, ఈ విధంగా నీ సంపూర్ణ మాహాత్మ్యం చెప్పబడెను—నారదుడు మరియు ఆదిత్యదేవుని సంబంధమైనది, సమస్త పాపనాశకము.

Verse 305

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभास खण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये नारदादित्यमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चोत्तरत्रिशततमोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీ స్కందమహాపురాణము, ఏకాశీతి-సాహస్రీ సంహితలో, సప్తమ ప్రభాసఖండములో, ప్రథమ ‘ప్రభాసక్షేత్రమాహాత్మ్య’ భాగమున ‘నారద-ఆదిత్యమాహాత్మ్యవర్ణనము’ అను మూడు వందల ఐదవ అధ్యాయము సమాప్తమైంది.