Adhyaya 273

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि शंडतीर्थमनुत्तमम् । सर्वपापोपशमनं सर्वकामफलप्रदम्

ఈశ్వరుడు పలికెను—తదుపరి, ఓ మహాదేవీ, అనుత్తమమైన శండతీర్థమునకు వెళ్లవలెను; అది సమస్త పాపములను శమింపజేసి, సమస్త కామఫలములను ప్రసాదించును।

Verse 2

तस्योत्पत्तिं प्रवक्ष्यामि शृणुष्वैकमनाः प्रिये । पुरा पंचशिरा आसीद्ब्रह्मा लोकपितामहः

దాని ఉద్భవాన్ని నేను చెప్పుదును—హే ప్రియే, ఏకాగ్రచిత్తముతో వినుము. పూర్వకాలమున లోకపితామహుడైన బ్రహ్మ పంచశిరస్సుతో ఉండెను।

Verse 3

शिरस्तस्य मया छिन्नं कस्मिंश्चित्कारणांतरे । तत्र गंधवती जाता ब्रह्मणः सा च शोणितैः

ఏదో కారణాంతరమున నేను అతని ఒక శిరస్సును ఛేదించితిని. దానివలన దుర్గంధము పుట్టెను; బ్రహ్ముని రక్తమును కూడ అక్కడ చూచితిని.

Verse 4

तत्रोद्गता महातालास्तेन तालवनं स्मृतम् । अथ करतले लग्नं कपालं ब्रह्मणो मम

అక్కడ మహాతాళవృక్షములు మొలిచినవి; అందువలన అది ‘తాళవనం’ అని ప్రసిద్ధమైంది. అనంతరం బ్రహ్ముని కపాలము నా చేతితలమున అంటుకొని నిలిచెను.

Verse 5

शरीरं कृष्णतां यातं मम चैव वृषस्य च । अथ तीर्थान्यनेकानि गतोहं पापशंकया

నా శరీరమును, నా వృషభమును కూడ నలుపు ఆవరించెను. అప్పుడు పాపభయముతో నేను అనేక తీర్థములకు వెళ్లితిని.

Verse 6

न क्वचिद्व्रजते पापं ततः प्रभासमागतः । क्षेत्रे तत्र मया दृष्टा प्राची देवी सरस्वती

ఎక్కడా పాపము తొలగలేదు; అందుచేత నేను ప్రభాసమునకు వచ్చితిని. ఆ క్షేత్రమున నేను ప్రాచీముఖమైన దేవి సరస్వతిని దర్శించితిని.

Verse 7

तत्र मे वृषभः स्नातुं प्रविष्टो जलमध्यतः । तत्क्षणाच्छ्वेतता प्राप्तो मुक्तोहमपि हत्यया

అక్కడ నా వృషభము స్నానార్థము జలమధ్యమున ప్రవేశించెను. ఆ క్షణముననే అది మళ్లీ శ్వేతమైంది; నేనును బ్రహ్మహత్యాపాపమునుండి విముక్తుడనయ్యాను.

Verse 8

करमध्ये च मे लग्नं कपालं पतितं तदा । कपालमोचनश्चासौ लिंगरूपी स्थितोऽभवत्

అప్పుడు నా చేతి మధ్యలో అంటుకున్న కపాలము విడిచి పడిపోయింది. ఆ పవిత్ర స్థలం ‘కపాలమోచన’మని ప్రసిద్ధి పొంది అక్కడ లింగరూపంగా స్థిరపడింది.

Verse 9

तत्रापि यो ददेच्छ्राद्धं प्राचीदेव्यास्तु संनिधौ । मातृकं पैतृकं चैव तृप्तं कुलशतं तथा

అక్కడే ప్రాచీ దేవి సన్నిధిలో ఎవడు శ్రాద్ధం సమర్పిస్తాడో, అతని మాతృవంశం మరియు పితృవంశం రెండూ తృప్తి పొందుతాయి; అంతేకాదు వంశంలోని వంద తరాలు సంతుష్టమవుతాయి.

Verse 10

भवेच्च तस्य तृप्तिस्तु यावत्कल्पास्तु सप्ततिः । मास आश्वयुजे देवि कृष्णपक्षे चतुर्दशी । तत्र दद्यात्तु यः श्राद्धं दक्षिणामूर्तिमाश्रितः

వారి తృప్తి డెబ్బై కల్పాల వరకు నిలుస్తుంది. దేవీ, ఆశ్వయుజ మాసం కృష్ణపక్ష చతుర్దశినాడు దక్షిణామూర్తిని ఆశ్రయించి అక్కడ శ్రాద్ధం సమర్పించేవాడు ఈ ఫలాన్ని పొందుతాడు.

Verse 11

यथावित्तोपचारेण सुपात्रे च यथाविधि । यावद्युगसहस्रं तु तृप्ताः स्युस्ते पितामहाः

తన సామర్థ్యానికి తగిన విధంగా, శాస్త్రోక్త రీతిలో, సుపాత్రునికి సమర్పించినప్పుడు పితామహాదులు వెయ్యి యుగాల వరకు తృప్తిగా ఉంటారు.

Verse 12

अन्नसुवर्णदानं च दधिकंबलमेव च । तत्र देयं विधानेन सर्वपापोपशुद्धये

అక్కడ విధివిధానాలతో అన్నదానం, స్వర్ణదానం, అలాగే పెరుగు మరియు కంబళ దానం చేయాలి—సర్వ పాపాల సంపూర్ణ శుద్ధి కోసం.

Verse 13

कृष्णरूपी वृषो देवि यदा श्वेतत्वमागतः । शंडतीर्थमितिख्यातं तेन त्रैलोक्यपूजितम्

హే దేవీ, కృష్ణరూపమైన వృషభుడు శ్వేతత్వాన్ని పొందినప్పుడు ఆ స్థలం ‘శండతీర్థం’గా ప్రసిద్ధి చెందింది; ఆ కారణంతోనే అది త్రిలోకములలో పూజింపబడుతుంది।