
ఈ అధ్యాయంలో ఈశ్వరుడు దేవికి ప్రభాసక్షేత్రంలోని దర్శనయోగ్యమైన స్థలాలు, వాటికి సంబంధించిన వ్రతాచరణలు మరియు ఫలితాలను క్రమంగా ఉపదేశిస్తాడు. మొదట పాపనాశక సూర్యస్వరూపమైన పింగలాదిత్య దర్శనాన్ని విధిగా చెప్పి, సూర్యదర్శనం శుద్ధికరమని పుణ్యప్రదమని నిరూపిస్తాడు. తరువాత పింగాదేవిని పార్వతీ స్వరూపంగా పేర్కొని, అదే పవిత్ర పరిభ్రమణలో దేవీపూజను సమన్వయిస్తాడు. అనంతరం తృతీయ తిథిన ప్రత్యేక ఉపవాసాన్ని ఆచరించమని చెప్పి, దానివల్ల ఇష్టసిద్ధి, ధన-సంతానాది శుభఫలాలు లభిస్తాయని తెలిపాడు. చివరగా శుక్రేశ్వర అనే లింగ/క్షేత్ర దర్శనంతో సర్వపాతకాల నుండి విముక్తి కలుగుతుందని వర్ణించాడు. ఈ విధంగా దర్శనం, ఉపవాసం, భక్తి—ఇవి క్షేత్రంలో నైతిక-ఆధ్యాత్మిక శుద్ధికి ఉపాయమని ప్రతిపాదించబడింది.
Verse 1
ईश्वर उवाच । तत्रैव संस्थितं पश्येत्सूर्यं पापप्रणाशनम् । तथा च पिंगलां देवीं पार्वतीरूपधारिणीम्
ఈశ్వరుడు పలికెను—అక్కడే నిలిచి పాపనాశకుడైన సూర్యుని దర్శించాలి. అలాగే పార్వతీ రూపం ధరించిన దేవి పింగళను కూడా దర్శించాలి.
Verse 2
तृतीयायां विशेषेण ह्युपवासं करोति यः । सर्वान्कामानवाप्नोति धनवान्पुत्रवान्भवेत्
ఎవడు ప్రత్యేకంగా తృతీయ తిథిన ఉపవాసం చేస్తాడో, అతడు సమస్త కోరికలను పొందుతాడు; ధనవంతుడై పుత్రవంతుడగును.
Verse 3
तत्रैव संस्थितं पश्येच्छुकेश्वरमिति श्रुतम् । तं दृष्ट्वा मानवो देवि मुक्तः स्यात्सर्वपातकैः
అక్కడే నిలిచి శుక్రేశ్వరుని దర్శించవలెను—అని శ్రుతి. ఓ దేవీ, ఆయనను దర్శించిన మనిషి సమస్త పాపాల నుండి విముక్తుడగును.
Verse 247
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये पिंगलादित्यपिंगादेवीशुक्रेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तचत्वारिंश दुत्तरद्विशततमोऽध्यायः
ఇట్లు శ్రీస్కాంద మహాపురాణం, ఏకాశీతిసాహస్రీ సంహితలో, సప్తమ ప్రభాసఖండంలోని ప్రథమ ప్రభాసక్షేత్రమాహాత్మ్యంలో ‘పింగలాదిత్య, పింగా దేవి, శుక్రేశ్వర మహాత్మ్యవర్ణనం’ అనే రెండువందల నలభైఏడవ అధ్యాయం సమాప్తమైంది.