Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 47
सप्तमोऽहं महादेव आत्रेय इति विश्रुतः । प्राचेतसेन दक्षेण शप्तस्त्वां शरणं गतः । रक्ष मां देवदेवेश क्षयिणं पापरोगिणम्
saptamo'haṃ mahādeva ātreya iti viśrutaḥ | prācetasena dakṣeṇa śaptastvāṃ śaraṇaṃ gataḥ | rakṣa māṃ devadeveśa kṣayiṇaṃ pāparogiṇam
ఓ మహాదేవా! నేను ఏడవవాడను, ‘ఆత్రేయ’ అని ప్రసిద్ధుడను. ప్రచేతసుని కుమారుడైన దక్షుని శాపంతో బాధితుడనై నీ శరణు వచ్చాను. ఓ దేవదేవేశా! పాపరోగంతో క్షీణిస్తున్న నన్ను రక్షించుము.
Candra (Soma), speaking to Rudra/Śiva (deduced from immediate context of Śiva granting a boon to Candra in following verses)
Tirtha: Somnātha at Prabhāsa
Type: kshetra
Scene: Ātreya, weakened and penitent, kneels with folded hands before Mahādeva at Somnātha; Dakṣa’s curse is symbolized as a dark shadow or broken garland; Śiva’s compassionate gaze and protective gesture dispel the ‘sin-disease’.
FAQs
Taking refuge in Śiva transforms curse and moral affliction; devotion reframes sin and suffering as healable through divine grace.
Prabhāsa-kṣetra, in the Somnātha context where Soma’s deliverance is remembered.
No explicit rite is prescribed; the emphasis is on śaraṇāgati (seeking refuge) and prayer.