Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 14
तथा संचयनश्राद्धे जातिजन्मकृतं नृणाम् । मृत शय्याप्रतिग्राही वेदस्यैव च विक्रयी । ब्रह्मस्वहारी च नरस्तस्य शुद्धिर्न विद्यते
tathā saṃcayanaśrāddhe jātijanmakṛtaṃ nṛṇām | mṛta śayyāpratigrāhī vedasyaiva ca vikrayī | brahmasvahārī ca narastasya śuddhirna vidyate
అలాగే సంచయన-శ్రాద్ధంలో జాతి, జన్మ వల్ల కలిగిన దోషాలను పరిగణిస్తారు. కానీ మృతుని శయ్యను స్వీకరించేవాడు, వేదాన్ని అమ్మేవాడు, బ్రాహ్మణస్వాన్ని హరించేవాడు—వారికి శుద్ధి లేదు।
Sūta (deduced)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Listener: Pilgrimage audience
Scene: A somber śrāddha setting at Prabhāsa: a priest rejects tainted gifts; three shadowy vignettes depict (1) a man taking a dead person’s bed, (2) a man selling Vedic manuscripts, (3) a man stealing a brahmin’s property—each surrounded by dark, unpurified aura.
FAQs
Certain acts—commodifying sacred knowledge and stealing brahmin property—are portrayed as spiritually catastrophic and beyond ordinary expiation.
The moral code is taught within Prabhāsa-kṣetra’s Māhātmya, reinforcing the sanctity expected in that pilgrimage sphere.
It references saṃcayana-śrāddha and discusses purity/expiation limits for specific grave offenses.