Adhyaya 198

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि महाप्रभासमुत्तमम् । जलप्रभासतो याम्ये यममार्गविघातकम्

ఈశ్వరుడు పలికెను—తదుపరి, మహాదేవీ, జలప్రభాసకు దక్షిణంగా ఉన్న యమమార్గాన్ని అడ్డుకునే ఆ ఉత్తమ మహాప్రభాసానికి వెళ్లవలెను.

Verse 2

शृणु तस्यैव माहात्म्यं यथा जातं धरातले

ఇప్పుడు ఆ తీర్తమహిమను వినుము—అది భూమితలంపై ఎలా ప్రాదుర్భవించిందో అలాగే చెప్తాను।

Verse 3

पूर्वं त्रेतायुगे देवि स्पर्शलिंगं तु तत्स्मृतम् । दिव्यं तेजोमयं नृणां स्पर्शनान्मुक्तिदायकम्

పూర్వం, దేవీ, త్రేతాయుగంలో ఇది ‘స్పర్శలింగం’ అని ప్రసిద్ధి—దివ్య తేజోమయ లింగం; దాని స్పర్శమాత్రంతోనే జనులకు ముక్తి ప్రసాదించేది।

Verse 4

अथ काले च कस्मिंश्चिद्वज्रिणाच्छादितं प्रिये । इन्द्रेणागत्य वसुधां भयाक्रांतेन सुन्दरि

తర్వాత ఒక సమయంలో, ప్రియే, వజ్రధారి దానిని కప్పివేశాడు. సుందరీ, భయాక్రాంతుడైన ఇంద్రుడు భూమికి వచ్చెను।

Verse 5

उष्मा तदुद्भवो देवि निर्गच्छन्नवरोधितः । दशकोटिप्रविस्तीर्णं ज्वालाग्रं लिंगरूपधृक्

దేవీ, దానినుండి పుట్టిన ఉష్ణం అడ్డంకులేకుండా వెలువడింది; జ్వాలాగ్రం దశకోటుల వరకు విస్తరించి లింగరూపాన్ని ధరించింది।

Verse 6

प्रभासक्षेत्रमास्थाय भित्त्वाऽविर्भावमास्थितम् । वज्रेण रुंधिते देवि भित्त्वा चैव वसुंधराम्

ప్రభాసక్షేత్రాన్ని ఆశ్రయించి అది చీల్చుకొని స్పష్టంగా ప్రాదుర్భవించింది. దేవీ, వజ్రంతో ఆపబడినప్పటికీ భూమిని చీల్చి వెలిసింది।

Verse 7

धूमसंघैः समेतं तु व्यापयामास तज्जगत् । ततस्त्रैलोक्यमखिलं ज्वालाभिर्व्याकुलीकृतम्

పొగ గుంపులతో కూడిన ఆ తేజస్సు ఆ లోకమంతటా వ్యాపించింది. ఆపై జ్వాలల వల్ల సమస్త త్రిలోకమూ కలవరపడింది.

Verse 8

ततः सुरगणाः सर्व ऋषयो वेदपारगाः । अस्तुवन्विविधैः सूक्तैर्वेदोक्तैः शशिशेखरम्

అప్పుడు సమస్త దేవగణాలు, వేదపారంగత ఋషులతో కలిసి, వేదోక్తమైన నానావిధ సూక్తాలతో శశిశేఖరుడు (చంద్రశేఖర శివుడు)ను స్తుతించారు.

Verse 9

संहरस्व सुरश्रेष्ठ तेजः स्वदहनात्मकम् त्रै । लोक्यं व्याकुलीभूतमेवं सर्वं चराचरम् । न यावत्प्रलयं याति तावद्रक्ष सुरेश्वर

“హే సురశ్రేష్ఠా! స్వయందహన స్వభావమైన నీ దహనతేజస్సును ఉపసంహరించు. త్రిలోకమంతా—చరాచరమంతా—వ్యాకులమైంది. హే సురేశ్వరా! ప్రళయానికి దూసుకుపోయే ముందే మమ్మల్ని రక్షించు.”

Verse 10

ईश्वर उवाच । एवमाभाषमाणेषु त्रिदिवेषु सुरेश्वरि । तत्तेजः पञ्चधाविष्टं व्याप्याशेषं जगत्त्रयम्

ఈశ్వరుడు పలికెను—“త్రిదివంలో దేవగణాలు ఇలా ప్రార్థించుచుండగా, ఆ తేజస్సు పంచధా రూపమై, శేషమేమీ మిగలకుండా సమస్త జగత్త్రయాన్ని వ్యాపించింది.”

Verse 11

पञ्चप्रभासरूपेण भित्त्वा तत्र वसुन्धराम् । येन मार्गेण निष्क्रान्तं तन्मार्गे च महन्महः

పంచప్రభాస రూపాన్ని ధరించి అది అక్కడ భూమిని చీల్చింది. అది బయలుదేరిన అదే మార్గంలో మహత్తరమైన ప్రభ వెలిగుతూ స్థిరపడింది.

Verse 12

तत्र तैः स्थापितं द्वारं सुप्रदेशेऽश्मजं प्रिये । पिहितेऽथ च रंध्रेऽस्मिन्धूमो नाशमुपेयिवान्

అక్కడ వారు, ప్రియే, సుస్థానంలో రాతితో చేసిన ద్వారాన్ని స్థాపించారు. ఆ రంధ్రం మూసివేయగానే పొగ శాంతించి అంతమైంది.

Verse 13

स्वस्थाश्चैवाभवंल्लोकास्तेजस्तत्रैव संस्थितम् । एवं मया प्रेरितास्ते लिंगं तत्र समादधुः

అప్పుడు లోకాలు మళ్లీ ప్రశాంతంగా, స్వస్థంగా అయ్యాయి; ఆ తేజస్సు అక్కడే స్థిరంగా నిలిచింది. నా ప్రేరణతో వారు అక్కడే లింగాన్ని ప్రతిష్ఠించారు.

Verse 14

तन्महस्तत्र देवेशि विश्राममकरोत्तदा । ततो महाप्रभासेति कीर्त्यते देवदानवैः

దేవేశీ, ఆ మహాతేజస్సు అప్పుడు అక్కడే విశ్రాంతి పొందింది. అందుకే దేవులు, దానవులు అందరూ దానిని ‘మహాప్రభాస’ అని కీర్తిస్తారు.

Verse 15

यस्तं पूजयते भक्त्या लिंगं पुष्पैः पृथग्विधैः । स याति परमं स्थानं जरामरणवर्जितम्

ఎవడు భక్తితో నానావిధ పుష్పాలతో ఆ లింగాన్ని పూజిస్తాడో, అతడు జరామరణరహితమైన పరమస్థానాన్ని పొందుతాడు.

Verse 16

दृष्टेन तेन देवेशि मुच्यते पातकैर्नरः । लभते वाञ्छितान्कामान्मनसा चेप्सितान्प्रिये

దేవేశీ, దాని దర్శనమాత్రంతోనే మనిషి పాపాల నుండి విముక్తుడవుతాడు; ప్రియే, మనసులో కోరుకున్న వాంఛిత కోరికలన్నీ కూడా పొందుతాడు.

Verse 17

हिरण्यं तत्र दातव्यं ब्राह्मणे शंसितव्रते । गोदानं विधिवत्तत्र देयं चैव द्विजन्मने

అక్కడ ప్రశంసిత వ్రతనిష్ఠుడైన బ్రాహ్మణునికి హిరణ్యదానం చేయవలెను; అలాగే అక్కడ విధివిధానంగా గోదానం చేసి ద్విజునికి సమర్పించవలెను।

Verse 18

एवं कृत्वा महादेवि लभते जन्मनः फलम् । राजसूयाश्वमेधानां प्राप्नुयात्फलमूर्जितम्

ఓ మహాదేవీ, ఇలా చేయుటవలన మానవజన్మ యొక్క నిజమైన ఫలము లభించును; రాజసూయ, అశ్వమేధ యాగాల సమానమైన బలమైన పుణ్యఫలము పొందును।

Verse 198

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये पञ्चमप्रभासक्षेत्रमाहात्म्यवर्णनंनामाष्टानवत्युत्तरशततमोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీ స్కంద మహాపురాణము, ఏకాశీతిసాహస్రీ సంహిత, ఏడవ ప్రభాసఖండము, మొదటి ‘ప్రభాసక్షేత్రమాహాత్మ్య’ విభాగములో ‘పంచమ ప్రభాసక్షేత్రమాహాత్మ్యవర్ణన’ అనే నూట తొంభై ఎనిమిదవ అధ్యాయము సమాప్తమైంది।