Adhyaya 152

Verse 1

ईश्वर उवाच । तृतीयो भैरवः प्रोक्तश्चतुर्थं भैरवं शृणु । ब्रह्मेशात्पश्चिमे भागे धनुषां त्रितये स्थितम्

ఈశ్వరుడు పలికెను— తృతీయ భైరవుడు చెప్పబడెను; ఇప్పుడు చతుర్థ భైరవుని వినుము. బ్రహ్మేశుని పశ్చిమ భాగమున, మూడు ధనుస్సుల దూరమున అతడు స్థితుడై ఉన్నాడు.

Verse 2

सर्वपापप्रशमनं सर्व कामप्रदं नृणाम् । नारदेश्वरनामानं स्थापितं नारदेन वै

ఇది సమస్త పాపములను శమింపజేసి, మనుష్యులకు సమస్త కోరికలను ప్రసాదించును. దీనికి ‘నారదేశ్వర’మని నామము; నిజముగా నారదుడు దీనిని స్థాపించెను.

Verse 3

ब्रह्मलोके स्थितः पूर्वं नारदो भगवानृषिः । तत्र दृष्ट्वा महावीणां दिव्यां तंत्र्ययुतै र्युताम्

పూర్వము భగవాన్ ఋషి నారదుడు బ్రహ్మలోకమున నివసించెను. అక్కడ వేల తంతులతో యుక్తమైన మహాదివ్య వీణను అతడు దర్శించెను.

Verse 4

सरस्वत्या विनिर्मुक्तां ब्रह्मलोके महाप्रभाम् । तेनासौ कौतुकाविष्टो वादयामास तां तदा

సరస్వతీ దేవి విడిచిన, బ్రహ్మలోకమున మహాప్రభతో ప్రకాశించే ఆ వీణను చూచి నారదుడు కౌతుకావిష్టుడై అప్పుడే దానిని వాయించెను.

Verse 5

तंत्रीभ्यो वाद्यमानाभ्यो ब्राह्मणाः पतिता भुवि । सप्त स्वरास्ते विख्याता मूर्च्छिताः षड्जकादयः

ఆ తంతులు మ్రోగగానే బ్రాహ్మణులు భూమిపై పడిపోయిరి. అవే క్రమబద్ధమై షడ్జ మొదలైన ఏడు స్వరములుగా ప్రసిద్ధి పొందినవి.

Verse 6

तान्दृष्ट्वा विस्मयाविष्टो मुक्त्वा वीणां प्रयत्नतः । पप्रच्छ देवं ब्रह्माणं किमिदं कौतुकं विभो

వారిని చూచి విస్మయావిష్టుడైన నారదుడు జాగ్రత్తగా వీణను పక్కన పెట్టి దేవుడు బ్రహ్మను అడిగెను—“హే విభో, ఇది ఏ అద్భుత కౌతుకము?”

Verse 7

वाद्यमानासु तन्त्रीषु पतिता ब्राह्मणा भुवि । क एते ब्राह्मणा देव किं मृता इव शेरते

తంత్రి వాద్యాలు మ్రోగుతుండగా ఆ బ్రాహ్మణులు నేలపై పడిపోయారు. (నారదుడు)—“హే దేవా, వీరెవరు బ్రాహ్మణులు? మృతులవలె ఎందుకు పడివున్నారు?”

Verse 8

ब्रह्मोवाच । एते स्वरा महाभाग मूर्च्छिताः पतिता भुवि । अज्ञानवादनेनैव पापं जातं तवाधुना

బ్రహ్ముడు పలికెను—“హే మహాభాగ, వీరు స్వరదేవతలు; మూర్ఛించి నేలపై పడిపోయారు. అజ్ఞానంతో వాయించినందున ఇప్పుడు నీకు పాపము కలిగింది.”

Verse 9

सप्तब्राह्मणविध्वंसपातकं ते समा गतम् । तस्माच्छीघ्रं व्रज मुने प्रभासं क्षेत्रमुत्तमम्

“ఏడు బ్రాహ్మణుల వినాశనానికి సమానమైన పాతకం నీపై వచ్చెను. కనుక, హే మునీ, శీఘ్రంగా ఉత్తమమైన ప్రభాస క్షేత్రానికి వెళ్లు.”

Verse 10

समाराधय देवेशं सर्वपापविशुद्धये । इत्युक्तो नारदस्तत्र संतप्य च मुहुर्मुहुः

“సర్వ పాప విశుద్ధికై దేవేశుని సమారాధించు.” అని చెప్పబడిన నారదుడు అక్కడ మళ్లీ మళ్లీ దుఃఖించెను.

Verse 11

कृत्वा विषादं बहुशः प्रभासं क्षेत्रमागतः । तत्रैव ब्रह्मकुण्डं तु समासाद्य प्रयत्नतः

అనేకసార్లు విషాదంలో పడిన తరువాత అతడు ప్రభాస పుణ్యక్షేత్రానికి వచ్చెను. అక్కడే ప్రయత్నపూర్వకంగా బ్రహ్మకుండాన్ని చేరెను.

Verse 12

भैरवं पूजयामास दिव्याब्दानां शतं प्रिये । ततो निष्कल्मषो भूत्वा गीतज्ञश्चाभवत्तथा

ప్రియే, అతడు వంద దివ్య సంవత్సరాలు భైరవుని పూజించెను. అనంతరం కల్మషరహితుడై గీతవిద్యలోనూ నిజమైన జ్ఞాతగా మారెను.

Verse 13

ततः प्रभृति तल्लिंगं नारदेश्वरभैरवम् । ख्यातं लोके महादेवि सर्वपातकनाशनम्

అప్పటినుంచి, ఓ మహాదేవీ, ఆ లింగం ‘నారదేశ్వర భైరవం’గా లోకంలో సర్వపాపనాశకమని ప్రసిద్ధి పొందెను.

Verse 14

अज्ञानाद्वादयेद्यस्तु वीणां चैव तथा स्वरान् । स तत्पातकशुद्ध्यर्थं तत्र गच्छेन्महेश्वरि

ఓ మహేశ్వరీ, అజ్ఞానవశాత్ వీణను మరియు స్వరాలను తప్పుగా వాయించువాడు, ఆ పాపశుద్ధి కోసం అక్కడికి వెళ్లవలెను.

Verse 15

माघे मासि जिताहारस्त्रिकालं योऽर्चयेत्ततः । नारदेशं भैरवं स स्वर्गरामामनोहरः

మాఘమాసంలో నియతాహారుడై అక్కడ త్రికాలం నారదేశ భైరవుని అర్చించువాడు, స్వర్గంలో అప్సరలకు కూడా మనోహరుడగును.