Adhyaya 125
ఈ అధ్యాయంలో ఈశ్వరుడు క్షేత్రంలోని దిక్స్థానం, నిర్దిష్ట దూరం మొదలైనవి చెప్పి దేవులకు ప్రియమైన ‘మహాలింగం’ను సూచిస్తాడు. అది కామప్రదం, సర్వపాతకనాశనం అని వర్ణించబడింది; పౌలోమీ ప్రతిష్ఠించినందున ‘పౌలోమీశ్వర’ అనే నామంతో ప్రసిద్ధి చెందింది. తారకునితో యుద్ధంలో దేవతలు ఓడిపోతే ఇంద్రుడు శోకభయాలతో కలత చెందుతాడు. ఇంద్రుని విజయార్థం ఇంద్రాణి శంభువును ఆరాధిస్తుంది; మహాదేవుడు ప్రసన్నుడై—షణ్ముఖుడు (ఆరు ముఖాల) మహాబలవంతుడైన కుమారుడు జన్మించి తారకుని సంహరిస్తాడని ప్రవచిస్తాడు. భక్తితో పౌలోమీశ్వర లింగాన్ని పూజించినవాడు శివగణుడై ఆయన సాన్నిధ్యాన్ని పొందుతాడు. చివరికి ఇంద్రుడు అక్కడ నివసించి దుఃఖభయాల నుండి విముక్తుడవుతాడు; అందువల్ల ఈ స్థలం శరణ్యమైన పుణ్యక్షేత్రంగా నిలుస్తుంది.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महालिंगं महादेवि सुरप्रियम् । रावणेश्वरवायव्ये धनुषां त्रिंशकेऽन्तरे
ఈశ్వరుడు పలికెను—తదనంతరం, ఓ మహాదేవీ, దేవతలకు ప్రియమైన ఆ మహాలింగమునకు వెళ్లవలెను; అది రావణేశ్వరుని వాయవ్య దిశలో ముప్పై ధనుస్సుల దూరమున ఉన్నది।
Verse 2
स्थितं कामप्रदं लिंगं सर्वपातकनाशनम् । पौलोमीश्वरनामाढचं पौलोम्या संप्रतिष्ठितम्
అక్కడ కోరికలను ప్రసాదించే, సమస్త పాతకాలను నశింపజేసే లింగము నిలిచియున్నది; అది ‘పౌలోమీశ్వర’ అనే నామముతో ప్రసిద్ధి, పౌలోమీ (ఇంద్రాణి) చేత శాస్త్రోక్తంగా ప్రతిష్ఠింపబడినది।
Verse 3
तारकेण यदा ध्वस्तास्त्रिदशाः संगरे स्थिताः । त्रैलोक्यं विहृतं सर्वं स्वयमिन्द्रत्वमागतः
యుద్ధములో తారకుడు త్రిదశులను (దేవతలను) చూర్ణం చేసి, సమస్త త్రైలోక్యమును విధ్వంసం చేసినప్పుడు, అతడే స్వయంగా ఇంద్రత్వమును స్వీకరించాడు।
Verse 4
तदा शक्रः सुदुःखार्तो भयोद्विग्नो ननाश वै । तदा तद्भार्यया देवि इन्द्राण्या शोककर्षया
అప్పుడు శక్రుడు (ఇంద్రుడు) తీవ్రమైన దుఃఖంతో బాధపడుతూ, భయంతో కలవరపడి నిజంగా పారిపోయెను; ఆ సమయంలో, ఓ దేవీ, అతని భార్య ఇంద్రాణి శోకముచేత ఆకర్షింపబడి (తదుపరి కార్యమునకు దోహదపడెను)।
Verse 5
इन्द्रस्य जयमिच्छन्त्या शंभुराराधितस्तया । ततस्तुष्टो महादेवस्तामुवाच शुभेक्षणाम्
ఇంద్రుని విజయాన్ని కోరుతూ ఆమె శంభువును ఆరాధించింది. దానితో ప్రసన్నుడైన మహాదేవుడు ఆ శుభనేత్రి స్త్రీతో ఇలా పలికెను.
Verse 6
भगवानुवाच । उत्पत्स्यति सुतोऽस्माकं षण्मुखस्तु महाबलः । तारकं दैत्यराजानं स चैनं घातयिष्यति
భగవాన్ పలికెను— మా కుమారుడు జన్మించును—మహాబలుడు షణ్ముఖుడు. అతడు దైత్యరాజు తారకుని సంహరించును.
Verse 7
गच्छ त्वं विज्वरा भूत्वा शृणु भूयो वचश्च मे
ఇప్పుడు జ్వర-క్లేశం నుండి విముక్తురాలై వెళ్ళు; మరల నా వాక్యాన్ని విను.
Verse 8
अत्र स्थितमिदं लिंगं योऽस्माकं पूजयिष्यति । स नूनं मे गणो भूत्वा मत्सकाशमुपेष्यति
ఇక్కడ స్థాపితమైన ఈ మా లింగాన్ని ఎవడు పూజించునో, అతడు నిశ్చయంగా నా గణుడై నా సన్నిధికి చేరును.
Verse 9
एवमुक्ता गता साध्वी देवराड्यत्र संस्थितः । सर्वद्दुःखविनिर्मुक्ता सर्वदैत्यभयोज्झिता
ఇలా చెప్పబడిన తరువాత ఆ సాధ్వి వెళ్లిపోయెను; దేవరాజు అక్కడ స్థిరపడ్డాడు—సర్వ దుఃఖాల నుండి విముక్తుడై, దైత్యభయమంతా విడిచినవాడై.
Verse 125
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये पौलोमोश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चविंशत्युत्तरशततमोऽध्यायः
ఇట్లు శ్రీ స్కంద మహాపురాణంలోని ఏకాశీతిసాహస్రీ సంహితలో, సప్తమ ప్రభాసఖండంలోని ‘ప్రభాసక్షేత్రమాహాత్మ్య’ అనే ప్రథమ విభాగంలో ‘పౌలోమోశ్వర మహాత్మ్య వర్ణనం’ అనే నూట ఇరవై ఐదవ అధ్యాయం సమాప్తమైంది.