Adhyaya 53

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेद्ब्रह्मपदं तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् । यत्र पूर्वं पदं न्यस्तं ब्रह्मणा लोककारिणा

పులస్త్యుడు పలికెను—ఆపై త్రిలోకప్రసిద్ధమైన బ్రహ్మపద తీర్థానికి వెళ్లవలెను; అక్కడ లోకకర్త బ్రహ్మ పూర్వం తన పాదముద్రను నిలిపెను.

Verse 2

पुरा ब्रह्मादयो देवास्तत्र सर्वे समाहिताः । अर्बुदे पर्वते रम्य ऋषयश्च सुनिर्मलाः

పూర్వకాలమున బ్రహ్మాది దేవతలందరూ అక్కడ సమాధానచిత్తంతో సమవేతులయ్యిరి; రమ్యమైన అర్బుద పర్వతమున ఋషులూ పరమ నిర్మలులై యుండిరి.

Verse 3

अचलेश्वरयात्रायां सुभक्त्या भाविता नृप । अथ ते मुनयः सर्वे प्रोचुर्देवं पितामहम्

ఓ రాజా! అచలేశ్వర యాత్రలో శ్రేష్ఠ భక్తితో ప్రేరితులై, ఆ మునులందరూ అప్పుడు దేవ పితామహుడు (బ్రహ్మ)ను సంభోదించి పలికారు.

Verse 4

ऋषय ऊचुः । प्रभूतनियमैर्होमैर्व्रतस्नानैश्च नित्यशः । उपवासैश्च निर्विण्णा वयं सर्वे पितामह

ఋషులు పలికారు—హే పితామహా! అనేక నియమాలు, హోమాలు, నిత్య వ్రత-స్నానాలు మరియు ఉపవాసాల వల్ల మేమందరం అలసిపోయాము.

Verse 5

तस्मात्सदुपदेशं त्वं किंचिद्दातुमिहार्हसि । तरामो येन देवेश दुर्गं संसारसागरम्

కాబట్టి, హే దేవేశా! ఇక్కడ మాకు కొంత సదుపదేశం ప్రసాదించవలెను; దాని ద్వారా ఈ దుర్గమమైన సంసారసాగరాన్ని మేము దాటగలుగుదుము.

Verse 6

अयाचितोपचारैश्च जपहोमैः सुदुष्करैः । मन्त्रैर्व्रतैस्तथा दानैः स्वर्गप्राप्तिं वदस्व नः

అయాచిత ఉపచారాలతో, అత్యంత దుష్కరమైన జప-హోమాలతో, అలాగే మంత్రాలు, వ్రతాలు, దానాల ద్వారా స్వర్గప్రాప్తి ఎలా కలుగుతుందో మాకు చెప్పండి.

Verse 7

तेषां तद्वचनं श्रुत्वा तदा देवः कृपान्वितः । चिंतयामास सुचिरमिह किंचित्प्रहस्य च

వారి మాటలు విని కరుణామయుడైన దేవుడు అప్పుడు చాలాసేపు ఆలోచించి, మధ్యమధ్యలో స్వల్పంగా చిరునవ్వు నవ్వాడు.

Verse 8

ततः स्वकं पदं त्यक्त्वा रम्ये पर्वतरोधसि । अथोवाच मुनीन्सर्वान्ब्रह्मा संश्लक्ष्णया गिरा

అనంతరం బ్రహ్మదేవుడు తన ఆసనాన్ని విడిచి, ఆ రమ్యమైన పర్వతప్రదేశంలో సమస్త మునులను మృదువుగా, సమతూకమైన వాక్యాలతో సంభోదించాడు।

Verse 9

ब्रह्मोवाच । एतन्महापदं रम्यं सर्वपातकनाशनम् । स्पृशंतु ऋषयः सर्वे ततो यास्यथ सद्गतिम्

బ్రహ్ముడు పలికెను—ఈ రమ్యమైన మహాపదము సమస్త పాపాలను నశింపజేయును. సమస్త ఋషులు దీనిని స్పృశించండి; అప్పుడు మీరు సద్గతిని పొందుదురు।

Verse 10

विना स्नानेन दानेन व्रतहोमजपादिभिः । हितार्थं सर्वलोकानां मया न्यस्तं पदं शुभम्

స్నానం, దానం, వ్రతం, హోమం, జపం మొదలైనవి లేకుండానే, సమస్త లోకాల హితార్థం నేను ఈ శుభమైన పదచిహ్నాన్ని స్థాపించితిని।

Verse 11

अस्मिन्पदे मया न्यस्ते यांति लोकाः सहस्रशः । स्पृशंतु ऋषयः सर्वे देवाश्चापि पदं मम

నేను ఈ పదచిహ్నాన్ని స్థాపించినపుడు సహస్ర సహస్ర జీవులు ఉన్నత లోకాలకు చేరుదురు. సమస్త ఋషులు—దేవతలతో సహా—నా ఈ పదాన్ని స్పృశించండి।

Verse 12

एकैवात्र प्रकर्त्तव्या श्रद्धा वाऽव्यभिचारिणी । यश्च श्रद्धान्वितः सम्यक्पदमेतन्मुनीश्वराः

ఇక్కడ చేయవలసినది ఒక్కటే—అవ్యభిచారిణి, అచలమైన శ్రద్ధ. మరియు శ్రద్ధతో యథావిధిగా ఈ పదమును ఆశ్రయించువాడు, ఓ మునీశ్వరులారా…

Verse 13

पूजयिष्यति संप्राप्ते कार्तिके पूर्णिमादिने । तोयैः फलैश्च विविधैर्गंधमाल्यानुलेपनैः

కార్తిక పౌర్ణమి వచ్చినప్పుడు అతడు ఆ పవిత్ర పాదచిహ్నాన్ని జలంతో, నానావిధ ఫలాలతో, సుగంధ ద్రవ్యాలు, మాలలు, చందనాదిలేపనాలతో భక్తితో పూజించాలి।

Verse 14

ब्राह्मणान्भोजयित्वा तु मिष्टान्नेन स्वशक्तितः । स यास्यति न सन्देहो मम लोकं सुदुर्लभम्

తన శక్తి మేరకు బ్రాహ్మణులకు మధురమైన, శుభ్రమైన అన్నంతో భోజనం పెట్టినవాడు—సందేహం లేకుండా—నా అత్యంత దుర్లభ లోకాన్ని పొందుతాడు।

Verse 15

पुलस्त्य उवाच । ततो मुनिगणाः सर्वे सम्यक्छ्रद्धासमन्विताः । पूजयित्वा पदं तत्र ब्रह्मलोकं समागताः

పులస్త్యుడు అన్నాడు—అనంతరం సమ్యక్ శ్రద్ధతో యుక్తులైన మునిగణమంతా అక్కడ ఆ పాదచిహ్నాన్ని పూజించి, తరువాత బ్రహ్మలోకానికి చేరారు।

Verse 16

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पदं पूज्यं नरोत्तम । पितामहपदं सम्यक्छ्रद्धया स्वर्गदायकम्

కాబట్టి, ఓ నరోత్తమా! సమస్త ప్రయత్నంతో పితామహ బ్రహ్ముని ఆ పాదచిహ్నాన్ని సమ్యక్ శ్రద్ధతో పూజించాలి; అది స్వర్గప్రదం।

Verse 17

अन्यत्कौतूहलं राजन्महद्दृष्टं महाद्भुतम् । पदस्य तस्य यच्छ्रुत्वा जायते विस्मयो महान्

మరొక కౌతూహల విషయం, ఓ రాజా—అత్యంత గొప్పదైన, మహాద్భుతమైన దృశ్యం దర్శించబడింది; ఆ పాదచిహ్నం గురించి విన్న వెంటనే మహా విస్మయం కలుగుతుంది।

Verse 18

आयामविस्तरेणाऽपि प्राप्ते कृतयुगे नृप । न संख्या जायते राजञ्छुक्लवर्णस्य मानवैः

హే నృపా! కృతయుగం వచ్చినప్పుడు, దాని పొడవు-వెడల్పు కొలిచినా ఆ శ్వేతవర్ణ రూపానికి మనుష్యులు సంఖ్యను నిర్ణయించలేరు, రాజన్।

Verse 19

ततस्त्रेतायुगे प्राप्ते रक्तवर्णं प्रदृश्यते । सुव्यक्तं संख्यया युक्तं सर्वलोकनमस्कृतम्

తర్వాత త్రేతాయుగం వచ్చినప్పుడు అది రక్తవర్ణంగా దర్శనమిస్తుంది—స్పష్టంగా వ్యక్తమై, సంఖ్యతో పరిమేయమై, సమస్త లోకములచే నమస్కరింపబడుతుంది।

Verse 20

द्वापरे कपिलं तच्च लघुमात्रं प्रदृश्यते । कलौ कृष्णं सुसूक्ष्मं च रम्ये पर्वतरोधसि

ద్వాపరయుగంలో అది కపిలవర్ణంగా, స్వల్పమాత్రంగా దర్శనమిస్తుంది; కలియుగంలో అది కృష్ణవర్ణమై అత్యంత సూక్ష్మంగా, ఆ రమ్యమైన పర్వత-దారిలో కనిపిస్తుంది।

Verse 53

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे तृतीयेऽर्बुदखंडे ब्रह्मपदोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रिपञ्चाशत्तमोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీ స్కందమహాపురాణము, ఏకాశీతిసాహస్రీ సంహిత, సప్తమ ప్రభాసఖండము, తృతీయ అర్బుదఖండములో ‘బ్రహ్మపదోత్పత్తి-మాహాత్మ్య-వర్ణనం’ అను త్రిపంచాశత్తమ అధ్యాయము సమాప్తమైంది।