Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 30
ततः सजीवतां प्राप्य हरवाक्येन तं तदा । विशेषेण महाराज नायकोऽसौ कृतः क्षितौ । सर्वेषां चैव मर्त्यानां ततः ख्यातो बभूव ह
tataḥ sajīvatāṃ prāpya haravākyena taṃ tadā | viśeṣeṇa mahārāja nāyako'sau kṛtaḥ kṣitau | sarveṣāṃ caiva martyānāṃ tataḥ khyāto babhūva ha
ఆపై హరుని వాక్యంతో అతడు జీవం పొందెను; ఓ మహారాజా! ఆ సమయంలోనే అతడు భూమిపై విశేషంగా ‘నాయకుడు’గా నియమింపబడెను; తరువాత సమస్త మానవులలో ప్రసిద్ధుడయ్యెను।
Narrator (addressing a King)
Tirtha: Arbuda-kṣetra (contextual)
Type: kshetra
Listener: Nṛpa (King)
Scene: Śiva’s spoken command infuses the crafted Vināyaka with life; the figure rises, empowered, and is ceremonially established as leader on earth, while onlookers sense a new guardian presence.
FAQs
Divine speech (vākyā) is creative power; rightful authority establishes order and guidance in the world.
No specific site is singled out; the verse continues the Arbuda-khaṇḍa origin account.
None; it narrates enlivening and appointment (nāyaka) by divine decree.