Adhyaya 49

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । रामतीर्थं ततो गच्छेत्पुण्यमृषिनिषेवितम् । तत्र स्नातस्य मर्त्त्यस्य जायते पापसंक्षयः

పులస్త్యుడు పలికెను—ఆపై ఋషులు సేవించిన పుణ్యమైన రామతీర్థానికి వెళ్లవలెను। అక్కడ స్నానం చేసిన మానవునికి పాపక్షయం కలుగును।

Verse 2

पितॄणां च परा तुष्टिर्यावदाभूतसंप्लवम् । पुरासीद्भार्गवो रामः सर्वशस्त्रभृतां वरः

మరియు పితృదేవతలకు పరమ తృప్తి కలుగును; అది ప్రళయాంతం వరకు నిలిచియుంటుంది। పూర్వకాలంలో భార్గవ రాముడు ఉండెను, ఆయనే సమస్త శస్త్రధారులలో శ్రేష్ఠుడు।

Verse 3

तेन पूर्वं तपस्तप्तं शत्रूणामिच्छता क्षयम् । ततः पाशुपतं नाम तस्यास्त्रं परमं ददौ

శత్రువుల నాశాన్ని కోరుతూ అతడు పూర్వం తపస్సు చేశాడు। అప్పుడు (మహాదేవుడు) అతనికి ‘పాశుపత’ అనే పరమాస్త్రాన్ని ప్రసాదించాడు।

Verse 4

तपस्तुष्टो महादेवो गते वर्षशतत्रये । अब्रवीद्वरदोऽस्मीति स वव्रे शत्रुसंक्षयम्

తపస్సుతో తృప్తి చెందిన మహాదేవుడు మూడు వందల సంవత్సరాలు గడిచిన తరువాత—“నేను వరదాతను” అని పలికెను। అప్పుడు అతడు శత్రుసంహార వరాన్ని కోరెను।

Verse 5

ततः पाशुपतं नाम तस्यास्त्रं परमं ददौ । स्मरणेनापि शत्रूणां यस्य संजायते क्षयः

అనంతరం ఆయన అతనికి ‘పాశుపత’ అనే పరమ దివ్యాస్త్రాన్ని ప్రసాదించాడు; దాని స్మరణమాత్రంతోనే శత్రువుల వినాశం సంభవిస్తుంది.

Verse 6

अब्रवीद्वचनं चापि प्रहस्य वृषभध्वजः । जामदग्न्य महाबाहो शृणु मे परमं वचः

అప్పుడు వృషభధ్వజుడైన భగవాన్ శివుడు చిరునవ్వుతో పలికెను— “ఓ జామదగ్న్య మహాబాహో, నా పరమ వాక్యాన్ని వినుము.”

Verse 7

अस्त्रेणानेन युक्तस्त्वमजेयः सर्वदेहिनाम् । भविष्यसि न संदेहो मत्प्रसादाद्भृगूद्वह

“ఈ అస్త్రంతో యుక్తుడవైతే నీవు సమస్త దేహధారులచే అజేయుడవు అవుతావు—సందేహం లేదు; ఓ భృగువంశశ్రేష్ఠా, నా ప్రసాదముచేత.”

Verse 8

एतज्जलाशयं पुण्यं त्रैलोक्ये सचराचरे । रामतीर्थमिति ख्यातं मत्प्रसादाद्भविष्यति

“ఈ పుణ్య జలాశయం చరాచర సమేత త్రిలోకమందు ‘రామతీర్థం’ అని ప్రసిద్ధి పొందును—ఇది నా ప్రసాదముచేత.”

Verse 9

येऽत्र श्राद्धं करिष्यंति पौर्णमास्यां समाहिताः । संप्राप्ते कार्त्तिके मासि कृत्तिकायोगसंयुते

“కార్త్తిక మాసము వచ్చినప్పుడు, కృత్తికా-యోగంతో యుక్తమైన పౌర్ణమి నాడు, ఏకాగ్రచిత్తంతో ఇక్కడ శ్రాద్ధం చేయువారు—”

Verse 10

पितृमेधफलं तेषामशेषं च भविष्यति । तथा शत्रुक्षयो राजन्वासः स्वर्गेषु चाक्षयः

వారికి పితృమేధకర్మఫలం సంపూర్ణంగా, అవ్యయంగా కలుగును; అలాగే, ఓ రాజా, శత్రునాశము జరుగును, స్వర్గలోకాలలో అక్షయ నివాసమును పొందుదురు।

Verse 11

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्त्वा महादेवस्ततश्चादर्शनं गतः । रामोऽप्यसूदयत्क्षत्रं पितृदुःखेन दुःखितः

పులస్త్యుడు పలికెను—ఇలా చెప్పి మహాదేవుడు అప్పుడు అదృశ్యుడయ్యెను. రాముడు (పరశురాముడు) కూడా పితృశోకంతో దుఃఖించి క్షత్రియబలాన్ని సంహరించెను.

Verse 12

त्रिःसप्त तर्पयामास पितॄंस्तत्र प्रहर्षितः । जमदग्नौ मृते तेन प्रतिज्ञातं महात्मना

అక్కడ హర్షితుడై అతడు పితృదేవతలకు ఇరవై ఒక్కసార్లు తర్పణమిచ్చెను. జమదగ్ని హతుడైనప్పుడు ఆ మహాత్ముడు చేసిన ప్రతిజ్ఞ అదే.

Verse 13

दृष्ट्वा मातुः क्षतान्यंगे त्रिःसप्त मनुजाधिप । शस्त्रजातानि विप्राणां समाजे समुपस्थिते

ఓ మనుజాధిపా! తల్లి దేహంపై గాయాలను చూచి అతడు ‘త్రిఃసప్త’ సంకల్పం చేసెను; బ్రాహ్మణుల సమాజంలో సముపస్థితుడై ఆయుధసమూహాన్ని సమకూర్చి సిద్ధం చేసెను.

Verse 14

पिता मे निहतो यस्मात्क्षत्रियैस्तापसो द्विजः । अयुध्यमान एवाथ तस्मात्कृत्वा त्रिसप्त वै

ఎందుకంటే నా తండ్రి—తపస్వి బ్రాహ్మణుడు—యుద్ధం చేయకుండానే క్షత్రియుల చేత హతుడయ్యెను; అందువల్ల నేను నిశ్చయంగా ‘త్రిఃసప్త’ను ఆచరిస్తాను.

Verse 15

क्षत्त्रहीनामहं पृथ्वीं प्रदास्ये सलिलं पितुः । तत्सर्वं तस्य संजातं तीर्थमाहात्म्यतो नृप

నేను భూమిని క్షత్రియరహితంగా చేస్తాను; నా పితృదేవునికి జలతర్పణం సమర్పిస్తాను. ఓ రాజా, అది అంతా ఆ తీర్థ మహాత్మ్యబలంతోనే ఫలించింది.

Verse 16

तस्मात्सर्वं प्रयत्नेन श्राद्धं तत्र समाचरेत् । क्षत्रियश्च विशेषेण य इच्छेच्छत्रुसंक्षयम्

కాబట్టి సమస్త ప్రయత్నంతో అక్కడ శ్రాద్ధకర్మను ఆచరించాలి. ముఖ్యంగా శత్రుసంహారం కోరే క్షత్రియుడు ఆ పవిత్రస్థలంలోనే దీన్ని చేయాలి.

Verse 49

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे तृतीयेऽर्बुदखंडे रामतीर्थमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनपंचाशत्तमोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీ స్కాంద మహాపురాణంలోని ఏకాశీతి సహస్ర శ్లోకసంహితలో, సప్తమ ప్రభాసఖండంలోని తృతీయ అర్బుదఖండంలో ‘రామతీర్థమాహాత్మ్యవర్ణనం’ అనే నలభై తొమ్మిదవ అధ్యాయం సమాప్తమైంది.