Adhyaya 26

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् । तस्मिन्कनखलंनाम पर्वते पापनाशने

పులస్త్యుడు పలికెను—హే నృపశ్రేష్ఠా! అనంతరం త్రిలోకప్రసిద్ధమైన ఆ తీర్థానికి వెళ్ళుము; పాపనాశకమైన ‘కనఖల’ అనే పర్వతమందు అది ఉంది.

Verse 2

शृणु तत्राऽभवत्पूर्वं यदाश्चर्यं महीपते । पार्थिवः सुमतिर्नाम संप्राप्तोऽर्बुदपर्वते

హే మహీపతే! వినుము—అక్కడ పూర్వకాలంలో జరిగిన ఆశ్చర్యకరమైన ఘటనను. ‘సుమతి’ అనే రాజు ఒకసారి అర్బుద పర్వతానికి చేరెను.

Verse 3

सूर्यग्रहे महीपाल तीर्थं कनखलं गतः । तेन विप्रार्थमानीतं सुवर्णं जात्यमेव हि

హే మహీపాలా! సూర్యగ్రహణ సమయంలో అతడు కనఖల తీర్థానికి వెళ్లెను. విప్రులకు దానం చేయుటకై శుద్ధమైన జాతి-సువర్ణాన్ని తెచ్చెను.

Verse 4

प्रभूतं पतितं तोये प्रमादात्तस्य भूपतेः । न लब्धं तेन भूपाल अन्वेषणपरेण च

హే భూపాలా! ఆ రాజు అజాగ్రత్తవల్ల ఎంతో సువర్ణం నీటిలో పడిపోయెను. ఎంత వెతికినను అతడు దానిని పొందలేకపోయెను.

Verse 5

ततः स्नात्वा गृहं प्राप्तः पश्चात्तापसमन्वितः । ततः कालेन महता स भूयस्तत्र चागतः

అనంతరం స్నానం చేసి, పశ్చాత్తాపంతో నిండినవాడై గృహానికి చేరెను. తరువాత ఎంతో కాలం గడిచినపై అతడు మళ్లీ అక్కడికి వచ్చెను.

Verse 6

स्नानार्थं भास्करे ग्रस्ते तं च देशमपश्यत । चिंतयामास मेधावी ह्यस्मिन्देशे तदा मम

సూర్యగ్రహణ సమయంలో స్నానార్థం వచ్చి అతడు అదే స్థలాన్ని చూచెను. అప్పుడు ఆ మేధావి రాజు మనసులో ఆలోచించెను—“ఈ దేశంలో, ఆ సమయంలో, నా…”

Verse 7

सुवर्णं पतितं हस्तान्न च लब्धं कथंचन

“నా చేతుల నుంచి బంగారం జారిపడింది; ఏ విధంగానూ నేను దానిని తిరిగి పొందలేకపోయాను।”

Verse 8

पुलस्त्य उवाच । एवं चिंतयतस्तस्य वागुवाचाशरीरिणी । नात्र नाशोऽस्ति राजेन्द्र इह लोके परत्र च

పులస్త్యుడు పలికెను—అతడు అలా ఆలోచించుచుండగా ఒక అశరీర వాణి పలికెను—“రాజేంద్రా! ఇక్కడ ఇహలోకంలోనూ పరలోకంలోనూ నష్టం లేదు.”

Verse 9

अत्र कोटिगुणं जातं सुवर्णं यत्पुरातनम् । पश्चात्तापस्त्वया भूरि कृतो यद्द्रव्यनाशने

“ఇక్కడ ఆ పూర్వపు బంగారం కోటి రెట్లు పెరిగింది. ధననష్టంపై నీవు చేసిన మహా పశ్చాత్తాపం వలన…”

Verse 10

तस्मात्संख्या च संजाता तथैवाकल्पितस्य च । येऽत्र श्रद्धासमायुक्ताः सुवर्णैर्नृपसत्तम । यत्नाच्छ्राद्धं करिष्यंति सुवर्णं च विशेषतः

“కాబట్టి ఇక్కడ ఉద్దేశించనిదీ లెక్కలోకి వస్తుంది. ఓ నృపసత్తమా! శ్రద్ధతో ఇక్కడికి వచ్చి యత్నపూర్వకంగా శ్రాద్ధం ఆచరించువారు—ప్రత్యేకంగా స్వర్ణదానంతో…”

Verse 11

ब्राह्मणेभ्यः प्रदास्यंति संख्या तस्य न विद्यते । अत्रान्वेषय देशे त्वं प्राप्स्यसे नाऽत्र संशयः

బ్రాహ్మణులకు ఇచ్చే ఆ దానపు పరిమాణం లెక్కించలేనిది. ఈ దేశంలోనే నీవు అన్వేషించు—నిశ్చయంగా దానిని పొందుతావు; ఇందులో సందేహం లేదు.

Verse 12

स श्रुत्वा भारती तत्र ह्याकाशादुत्थितां नृप । अन्वेषमाणोऽस्मिन्देशे सुवर्णं तच्च लब्धवान्

ఓ రాజా, అక్కడ ఆకాశం నుండి ఉద్భవించిన దివ్య వాణి (భారతి)ని విని, అతడు ఆ ప్రాంతంలో అన్వేషించి నిశ్చయంగా స్వర్ణాన్ని పొందాడు.

Verse 13

शुभ्रं कोटिगुणं प्राज्यं ततस्तुष्टिं समागतः । ज्ञात्वा तीर्थप्रभावं तं ब्राह्मणेभ्यः सहस्रशः । प्रददौ च दयायुक्त उद्दिश्य पितृदेवताः

ఆ స్వర్ణం నిర్మలమై, కోటి రెట్లు వృద్ధి చెంది, అపారంగా ఉండెను; అందుచేత అతడు తృప్తి పొందెను. ఆ తీర్థ మహిమను తెలిసి, కరుణతో, పితృదేవతలను ఉద్దేశించి బ్రాహ్మణులకు వేలాది దానాలు ఇచ్చెను.

Verse 14

ततस्तस्य प्रभावेण स दानस्य महीपतिः । संजातो धनदोनाम यक्षो नानाधनप्रदः

ఆపై ఆ తీర్థం మరియు ఆ దానపు ప్రభావంతో ఆ భూపతి ‘ధనద’ అనే యక్షుడిగా జన్మించాడు; అనేక విధాల ధనాన్ని ప్రసాదించేవాడు అయ్యాడు.

Verse 15

तत्र यः कुरुते श्राद्धं ग्रहे सूर्यस्य भूमिप । आकल्पं पितरस्तस्य तृप्तिं यांति सुतर्पिताः

ఓ భూమిపా, ఎవడు అక్కడ సూర్యుని ఆలయం/ధామంలో శ్రాద్ధం చేస్తాడో, అతని పితృదేవతలు సుతర్పితులై కల్పాంతం వరకు తృప్తిగా ఉంటారు.

Verse 16

स्नानेन ऋषयो देवास्तुष्टिं यांति महोरगाः । नाशः संजायते सद्यः पापस्य पृथिवीपते

అక్కడ స్నానం చేయుటవలన ఋషులు, దేవతలు, మహోరగులు సంతుష్టులగుదురు; ఓ భూపతీ, పాపనాశము తక్షణమే కలుగును।

Verse 17

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन स्नानं तत्र समाचरेत् । यथाशक्त्या तथा दानं श्राद्धं च नृपसत्तम

కాబట్టి, ఓ నృపశ్రేష్ఠా, సమస్త ప్రయత్నంతో అక్కడ స్నానం చేయవలెను; అలాగే యథాశక్తి దానం మరియు శ్రాద్ధమును కూడా ఆచరించవలెను।

Verse 26

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयेऽर्बुदखंडे कनखलतीर्थमाहात्म्यवर्णनंनाम षङ्विंशोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీ స్కంద మహాపురాణము, ఏకాశీతిసాహస్రీ సంహిత, సప్తమ ప్రభాసఖండము, తృతీయ అర్బుదఖండములో ‘కనఖలతీర్థమాహాత్మ్యవర్ణన’ అను ఇరవై ఆరవ అధ్యాయము సమాప్తమైంది।