Adhyaya 82

Verse 1

सूत उवाच । तद्दृष्ट्वा पुंडरीकाक्षो गरुडस्य विचेष्टितम् । विस्मितश्चिंतयामास किमिदं सांप्रतं स्थितम्

సూతుడు పలికెను—గరుడుని ఆ విచిత్ర చేష్టను చూచి పద్మనేత్రుడైన భగవంతుడు ఆశ్చర్యపడి, మనసులో ఆలోచించెను—“ఇప్పుడే ఈ స్థితి ఏమిటి?”

Verse 2

अपि वज्रप्रहारेण यस्य रोमापि न च्युतम् । तौ पक्षौ सहसा चास्य कथं निपतितौ भुवि

వజ్రప్రహారముతో కూడ అతని ఒక్క రోమమూ కదలని వాడికి, ఆ రెండు రెక్కలు అకస్మాత్తుగా భూమిపై ఎలా పడిపోయాయి?

Verse 3

नूनमेतेन या स्त्रीणां कृता निंदा महात्मना । दूषितं ब्रह्मचर्यं यच्छांडिलीं समवेक्ष्य च

నిశ్చయంగా ఆ మహాత్ముడు స్త్రీల నింద చేసెను; శాండిలీని చూచి బ్రహ్మచర్యధర్మాన్ని కలుషితం చేసినందువల్లనే ఇది సంభవించింది.

Verse 4

अनया पातितौ पक्षौ तपःशक्तिप्रभावतः । नान्यस्य विद्यते शक्तिरीदृशी भुवनत्रये

ఆమె తపశ్శక్తి ప్రభావముచేతనే ఈ రెక్కలు పడిపోయినవి; త్రిలోకములలో ఇలాంటి శక్తి మరెవరికీ లేదు.

Verse 5

ततः प्रसादयामास शांडिलीं गरुडध्वजः । तदर्थं विनयोपेतः स्मितं कृत्वा द्विजोत्तमाः

అనంతరం గరుడధ్వజుడైన భగవంతుడు శాండిలీని ప్రసన్నపరచుటకు యత్నించెను; ఆ నిమిత్తం వినయంతో మృదుస్మితం ధరించి శ్రేష్ఠ ద్విజులను ఉద్దేశించి పలికెను.

Verse 6

श्रीभगवानुवाच । सामान्यवचनं प्रोक्तं सर्वस्त्रीणामनेन हि । तत्किमर्थं महाभागे त्वया चैवेदृशः कृतः

శ్రీభగవానుడు పలికెను—అతడు స్త్రీలందరి విషయమై సాధారణ వాక్యమే చెప్పెను. మరి, ఓ మహాభాగ్యవతీ, నీవు ఎందుకు ఇలాంటి కార్యం చేసితివి?

Verse 7

शांडिल्युवाच । मम वक्त्रं समालोक्य स्मितं चक्रे जनार्दन । स्त्रीनिंदा विहितानेन स्वमत्यापि जगद्गुरो

శాండిల్యుడు పలికెను—హే జనార్దన, అతడు నా ముఖాన్ని చూసి చిరునవ్వు నవ్వెను. కాని హే జగద్గురో, తన కుమతిచేతనే స్త్రీనింద అనే దోషం చేసెను.

Verse 8

एतस्मात्कारणादस्य निग्रहोऽयं मया कृतः । मनसा न च वाक्येन न च केशव कर्मणा

ఈ కారణముచేతనే నేను అతనిపై ఈ నియమాన్ని విధించితిని. హే కేశవ, మనసుతో గాని, వాక్యంతో గాని, కర్మతో గాని—ద్వేషబుద్ధితో నేను చేయలేదు.

Verse 9

श्रीभगवानुवाच । तथापि कुरु चास्य त्वं प्रसादं गतकल्मषे । मम वाक्यानुरोधेन यदिमां मन्यसे शुभे

శ్రీభగవానుడు పలికెను—అయినను, హే శుభే, కల్మషములు తొలగినవతీ, అతనికి అనుగ్రహం చేయుము. నన్ను ప్రియంగా భావిస్తే, నా వాక్యానురోధమున అలా చేయుము.

Verse 10

शांडिल्युवाच । मनसापि मया ध्यातं शुभं वा यदिवाऽशुभम् । नान्यथा जायते देव विशेषात्कोपयुक्तया

శాండిల్యుడు పలికెను—హే దేవా, మనసులో నేను ధ్యానించినది—శుభమో అశుభమో—అది వేరుగా జరగదు; ముఖ్యంగా కోపం కలిసినప్పుడు.

Verse 11

तस्मादेष ममादेशादाराध यतु शंकरम् । पक्षलाभाय नान्यस्य शक्तिर्दातुं व्यवस्थिता

కాబట్టి నా ఆజ్ఞ ప్రకారం అతడు శంకరుని ఆరాధించుగాక; రెక్కల పునఃలాభాన్ని ప్రసాదించుటకు ఇతర శక్తి నియమింపబడలేదు.

Verse 12

अथवा पुंडरीकाक्ष रूपमीदृग्व्यवस्थितः । एष संस्थास्यते लोके सत्यमेतद्ब्रवीम्यहम्

లేదా, ఓ పుండరీకాక్షా! ఇలాంటి రూపంలో స్థిరుడై అతడు లోకంలో నిలిచివుంటాడు; ఇదే సత్యమని నేను ప్రకటిస్తున్నాను.

Verse 13

सूत उवाच । तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा तं प्रोवाच जनार्दनः । गरुडं दैन्यसंयुक्तं भासपिंडोपमं स्थितम्

సూతుడు పలికెను— ఆమె మాటలు విని జనార్దనుడు అతనితో పలికెను— దుఃఖంతో కుంగిన గరుడునితో, మసక లోహపు ముద్దలా నిలిచినవాడితో.

Verse 14

एष एव वरश्चास्या द्विपदेश्या द्विजोत्तम । पक्षलाभाय यत्प्रोक्तं तव शंभुप्रसादनम्

ఓ ద్విజోత్తమా! రెండు దశల ఉపదేశానికి పాత్రమైన ఆమెకు ఇదే వరం— రెక్కల లాభార్థం చెప్పబడినది శంభువు ప్రసన్నతను పొందుటయే.

Verse 15

तस्मादाराधय क्षिप्रं त्वं देवं शशिशेखरम् । अव्यग्रं चित्तमास्थाय दिवारात्रमतंद्रितः

కాబట్టి నీవు శీఘ్రముగా శశిశేఖర దేవుని ఆరాధించు; మనస్సును అవ్యగ్రంగా ఉంచి పగలు-రాత్రి అలసట లేక నిర్లక్ష్యం చేయక.

Verse 16

येन ते तत्प्रभावेन भूयः स्यात्तादृशं वपुः । तस्य देवस्य माहात्म्यादचिरादपि काश्यप

ఆ దేవుని ప్రభావముచేత నీ దేహము మళ్లీ పూర్వంలాగానే అవుతుంది; ఆ దేవుని మహిమవలన, ఓ కాశ్యపా, ఇది అచిరకాలంలోనే సిద్ధిస్తుంది।

Verse 17

तच्छ्रुत्वा गरुडस्तूर्णं धृतपाशुपतव्रतः । संस्थाप्य देवमीशानं ततस्तं तोषमानयत्

ఇది విని గరుడుడు వెంటనే పాశుపత వ్రతాన్ని స్వీకరించాడు. విధివిధానంగా ఈశానదేవుడు (శివుడు)ను ప్రతిష్ఠించి, అనంతరం ఆయనను తృప్తిపరచుటకు ప్రయత్నించాడు।

Verse 18

चांद्रायणानि कृच्छ्राणि तथा सांतपनानि च । प्राजापत्यानि चक्रेऽथ पाराकाणि तदग्रतः

అతడు చాంద్రాయణ వ్రతాలు, కృచ్ఛ్ర తపస్సులు, సాంతపన ప్రాయశ్చిత్తాలు నిర్వహించాడు; అలాగే ఆ ప్రభువు సన్నిధిలో ప్రాజాపత్యం మరియు పారాక నియమాలనూ ఆచరించాడు।

Verse 19

स्नात्वा त्रिषवणं पश्चाद्भस्मस्नान परायणः । जपन्रुद्रशिरो रुद्रान्नीलरुद्रांस्तथापरान्

తర్వాత అతడు త్రిసంధ్య స్నానం చేసి, భస్మస్నానంలో నిమగ్నుడయ్యాడు. రుద్రశిర, రుద్ర సూక్తాలు, నీలరుద్రం మరియు ఇతర మంత్రస్తోత్రాలను జపించాడు।

Verse 20

चक्रे पूजां स्वयं तस्य स्नापयित्वा यथाविधि । बलिपूजोपहारांश्च विधानेन प्रयच्छति

అతడు స్వయంగా ఆయనకు పూజ చేసి, విధివిధానంగా దేవమూర్తికి స్నానం చేయించాడు. అలాగే నియమప్రకారం బలి, పూజోపచారాలు మరియు ఇతర ఉపహారాలను సమర్పించాడు।

Verse 21

एवं तस्य व्रतस्थस्य जपपूजापरस्य च । ततो वर्षसहस्रांते गतस्तुष्टिं महेश्वरः । अब्रवीद्वरदोऽस्मीति वृणुष्वेष्टं द्विजोत्तम

ఈ విధంగా అతడు వ్రతస్థుడై జపపూజలలో నిమగ్నుడై ఉన్నాడు. అప్పుడు వెయ్యి సంవత్సరాల అనంతరం మహేశ్వరుడు ప్రసన్నుడై—“నేను వరదాతను; ఓ ద్విజోత్తమా, నీకు ఇష్టమైన వరం కోరుకో” అని పలికెను.

Verse 22

गरुड उवाच । पश्यावस्थां ममेशान शांडिल्या या विनिर्मिता । पक्षपातः कृतोऽस्माकं तमहं प्रार्थयामि वै

గరుడుడు పలికెను—“ఓ ఈశానా, శాండిలీ వల్ల ఏర్పడిన నా ఈ స్థితిని చూడు. మా పట్ల పక్షపాతం జరిగింది; దాని నివారణకై నేను నిజంగా నిన్ను ప్రార్థిస్తున్నాను.”

Verse 23

त्वयात्रैव सदा लिंगे स्थेयं हर ममाधुना । मम वाक्यादसंदिग्धं यदि चेष्टं प्रयच्छसि

“కాబట్టి ఓ హరా, ఇకనుంచి నీవు ఇక్కడే ఈ లింగంలో సదా నివసించవలెను. ఇది నా నిస్సందేహ వాక్యం—నీవు నా ఇష్టాన్ని ప్రసాదిస్తే.”

Verse 24

भगवानुवाच । अद्यप्रभृति मे चात्र लिंगे वासो भविष्यति । त्वं च तद्रूपसंपन्नो विशेषाद्बलवेगभाक्

భగవానుడు పలికెను—“ఈ రోజు నుంచే నా నివాసం ఇక్కడ ఈ లింగంలోనే ఉంటుంది. నీవు కూడా ఆ రూపసంపన్నుడై, విశేషంగా బలమూ వేగమూ పొందుతావు.”

Verse 25

भविष्यसि न संदेहो मत्प्रसादाद्विहंगम । एवमुक्त्वाथ तं देवः स्वयं पस्पर्श पाणिना

“ఓ విహంగమా, నా ప్రసాదంతో ఇది నిస్సందేహంగా జరుగును.” అని చెప్పి దేవుడు తన స్వహస్తంతో అతనిని స్పర్శించెను.

Verse 26

ततोऽस्य पक्षौ संजातौ तत्क्षणादेव सुन्दरौ । तथा रोमाणि दिव्यानि जातरूपोपमानि च

అప్పుడే ఆ క్షణంలో అతనికి అందమైన రెక్కలు పుట్టాయి; అలాగే అతని ఈకలు దివ్యమై, మెరిసే స్వర్ణసమానంగా మారాయి।

Verse 27

ततः प्रणम्य तं देवं प्रहष्टः स विहंगमः । गतः स्वभवनं पश्चादनुज्ञाप्य महेश्वरम्

అప్పుడు ఆ విహంగము హర్షభరిత హృదయంతో ఆ దేవునికి నమస్కరించి, మహేశ్వరుని అనుమతి పొందిన తరువాత తన స్వగృహానికి వెళ్లిపోయాడు।

Verse 29

तस्य चायतने पुण्ये योगात्प्राणान्परित्यजेत् । प्रायोपवेशनं कृत्वा न स भूयोऽपि जायते

ఆ పుణ్య ఆలయంలో యోగసమాధితో ప్రాణాలను విడిచివేయవచ్చు; ప్రాయోపవేశన వ్రతం చేసి అతడు మళ్లీ జన్మించడు।

Verse 30

अपि पाप समाचारः कौलो वा निर्घृणोऽपि वा । ब्रह्मघ्नो वा सुरापो वा चौरो वा भ्रूणहाऽपि वा

అతడు పాపాచారుడైనా—కౌలుడైనా లేదా క్రూరుడైనా—బ్రాహ్మణహంతకుడైనా, మద్యపానుడైనా, దొంగైనా, గర్భహంతకుడైనా సరే।

Verse 31

त्रिकालं पूजयन्यस्तु श्रद्धापूतेन चेतसा । संवत्सरं वसेत्सोऽपि शिवलोके महीयते

శ్రద్ధతో శుద్ధమైన మనస్సుతో త్రికాల పూజ చేసి, ఒక సంవత్సరం అక్కడ నివసించినవాడు కూడా శివలోకంలో గౌరవింపబడతాడు।

Verse 32

अथवा सोमवारेण यस्तं पश्यति मानवः । कृत्वा क्षणं सुभक्त्या यो यावत्संवत्सरं द्विजाः

లేదా, ఓ ద్విజులారా! సోమవారంలో ఎవడు ఆయనను దర్శించునో, అతడు నిజమైన భక్తితో క్షణమాత్రం సేవచేసినట్లయితే, అది సంవత్సరమంత సేవ చేసిన ఫలమువలె కలుగును।

Verse 33

सोऽपि याति न संदेहः पुरुषः शिवमन्दिरे । विमानवरमारूढः सेव्यमानोऽप्सरोगणैः

ఆ పురుషుడును—సందేహము లేకుండా—శివధామమునకు చేరును; శ్రేష్ఠ విమానమున ఆరూఢుడై, అప్సరాగణములచే సేవింపబడును।

Verse 34

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन कलिकाले विशेषतः । द्रष्टव्यो वै सुपर्णाख्यो देवः श्रद्धासमन्वितैः

కాబట్టి, సమస్త ప్రయత్నములతో—ప్రత్యేకించి కలియుగములో—శ్రద్ధాసంపన్నులైనవారు ‘సుపర్ణ’ అనే దేవుని తప్పక దర్శించవలెను।

Verse 35

संत्याज्याश्च तथा प्राणास्तदग्रेप्रायसंश्रितैः । वांछद्भिः शिवसांनिध्यं सत्यमेतन्मयोदितम्

మరియు అక్కడే, ఆయన సన్నిధిలో, ‘ప్రాయ’ (వ్రతపూర్వక అంతిమ ఉపవాసము) ఆశ్రయించినవారు—శివసాన్నిధ్యాన్ని కోరితే—ప్రాణములనుకూడ విడిచిపెట్టవలెను; ఇది నేను చెప్పిన సత్యము।