Adhyaya 80

Verse 1

। अथ सुपर्णाख्यमाहात्म्यं भविष्यंति । ऋषय ऊचुः । यदेतद्भवता प्रोक्तं तेजोवीर्यसमन्वितः । गरुडस्तेन संजज्ञे मुनीनां होमकर्मणा

ఇప్పుడు ‘సుపర్ణ’ అనే మహాత్మ్యాన్ని చెప్పండి. ఋషులు అన్నారు—మీరు చెప్పినట్లుగా తేజస్సు, వీర్యం కలిగిన గరుడుడు మునుల హోమకర్మ వలన జన్మించాడు; దానిని మేము స్పష్టంగా వినదలచుకున్నాము.

Verse 2

स कथं तत्र संभूत एतन्नो विस्तराद्वद । विनतायाः समुद्भूत इत्येषा श्रूयते श्रुतिः

అయితే ఆయన అక్కడ ఎలా జన్మించాడు? దీనిని మాకు విస్తారంగా చెప్పండి. ఎందుకంటే వినత నుండి జన్మించాడు అని మేము శ్రుతి-పరంపరలో విన్నాము.

Verse 3

सूत उवाच । योऽसावाथर्वणैर्मंत्रैः कलशश्चाभिमन्त्रितः । तैर्मंत्रैर्वालखिल्यैश्च महाऽमर्षसमन्वितैः

సూతుడు అన్నాడు—అథర్వణ మంత్రాలతో అభిమంత్రితమైన ఆ కలశం—అదే మంత్రాలతోనే—మహా తపోబలంతో యుక్తమైన వాలఖిల్య ఋషులచేత కూడా (సంస్కృతమైంది).

Verse 4

निवारितैश्च दक्षेण सूचिते विहगाधिपे । कश्यपस्तं समादाय कलशं प्रययौ गृहम्

దక్షుడు (వారిని) ఆపి విహగాధిపతిని సూచించినప్పుడు, కశ్యపుడు ఆ కలశాన్ని తీసుకొని తన గృహానికి వెళ్లాడు.

Verse 5

ततः प्रोवाच संहृष्टो विनतां दयितां निजाम् । एतत्पिब जलं भद्रे मन्त्रपूतं महत्तरम्

అప్పుడు ఆనందంతో అతడు తన ప్రియమైన వినతతో ఇలా అన్నాడు— “భద్రే, మంత్రపూతమైన ఈ మహత్తర జలాన్ని పానంచేయి.”

Verse 6

येन ते जायते पुत्रः सहस्राक्षाधिको बली । तेजस्वी च यशस्वी च अजेयः सर्व दानवैः

“దీని ప్రభావంతో నీకు కుమారుడు జన్మిస్తాడు— సహస్రాక్షుడైన ఇంద్రునికన్నా అధిక బలవంతుడు; తేజస్సుతో, యశస్సుతో, సమస్త దానవులకు అజేయుడు.”

Verse 7

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा तत्क्षणादेव संपपौ । तत्तोयं सा वरारोहा सद्यो गर्भं ततो दधे

ఆ మాటలు విన్న వెంటనే ఆమె ఆ క్షణంలోనే పానంచేసింది. ఆ సుందరాంగి ఆ జలాన్ని త్రాగగానే తక్షణమే గర్భం ధరించింది.

Verse 8

एवं तज्जलपानेन तेजोवीर्यसम न्वितः । कश्यपाद्गरुडो जज्ञे सर्वसर्पभयावहः

ఇలా ఆ జలపానంతో తేజస్సు, వీర్యంతో సమన్వితుడైన గరుడుడు కశ్యపుని నుండి జన్మించాడు; అతడు సమస్త సర్పులకు భయంకరుడయ్యాడు.

Verse 9

येनामृतं हृतं वीर्यात्परिभूय पुरंदरम् । मातृभक्तिपरीतेन सर्पाणां संनिवेदितम्

ఎవరి పరాక్రమంతో పురందరుడు (ఇంద్రుడు) అవమానింపబడి అమృతం అపహరించబడిందో; ఆ మాతృభక్తితో నిండినవాడు దానిని సర్పులకు సమర్పించాడు.

Verse 10

यो जज्ञे दयितो विष्णोर्वाहनत्वमुपागतः । ध्वजाग्रे तु रथस्यापि यः सदैव व्यवस्थितः

విష్ణువుకు ప్రియుడిగా జన్మించి, ఆయన వాహనస్థానాన్ని పొందినవాడు; రథధ్వజాగ్రంలో నిత్యం స్థితుడై ఉండేవాడు యెవడో అతడు।

Verse 11

येन पूर्वं तपस्तप्त्वा क्षेत्रेऽत्रैव महात्मना । त्रिनेत्रस्तुष्टिमानीतो गतपक्षेण धीमता

ఈ పవిత్ర క్షేత్రంలోనే ఆ మహాత్ముడు—రెక్కలు కోల్పోయినప్పటికీ—మునుపటిలాగే తపస్సు చేసి, తన ధీమత్తుతో త్రినేత్రుడైన శివుణ్ని సంతుష్టిపరిచాడు।

Verse 12

पक्षाप्तिर्येन संजाता यस्य भूयोऽपि तादृशी । देवदेवप्रसादेन विशिष्टा चाऽथ निर्मिता

దేవదేవుని ప్రసాదంతో అతనికి మళ్లీ రెక్కలు లభించాయి; మరల అలాంటి రెక్కలే నిర్మితమై, దివ్య అనుగ్రహంతో మరింత విశిష్టంగా, ఉత్తమంగా అయ్యాయి।

Verse 13

मुनय ऊचुः । कथं तस्य गतौ पक्षौ गरुडस्य महात्मनः । पुनर्लब्धौ कथं तेन कथं तुष्टो महेश्वरः । एतन्नो विस्तराद्ब्रूहि सूतपुत्र यथातथम्

మునులు పలికిరి—మహాత్ముడైన గరుడుని రెక్కలు ఎలా పోయాయి? అతడు వాటిని మళ్లీ ఎలా పొందాడు? మహేశ్వరుడు ఎలా ప్రసన్నుడయ్యాడు? ఓ సూతపుత్రా, జరిగినదాన్ని జరిగినట్లే విస్తారంగా చెప్పుము।

Verse 14

सूत उवाच । पुरासीद्ब्राह्मणो मित्रं भृगुवंशकुलोद्वहः । गरुडस्य द्विजश्रेष्ठा बालभावादपि प्रभो

సూతుడు పలికెను—పూర్వకాలంలో భృగువంశానికి అలంకారమైన ఒక బ్రాహ్మణుడు ఉండెను; ఓ ద్విజశ్రేష్ఠా, ఓ ప్రభో, అతడు బాల్యంనుండే గరుడునికి మిత్రుడు.

Verse 15

तस्य कन्या पुरा जाता माधवी नाम संमता । रूपौदार्यसमोपेता सर्वलक्षणलक्षिता

అతనికి పూర్వం ‘మాధవీ’ అనే పేరుతో ప్రసిద్ధమైన కుమార్తె జన్మించింది. ఆమె సౌందర్యం, ఔదార్యంతో సముపేత, సమస్త శుభలక్షణాలతో లక్షితురాలు.

Verse 16

न देवी न च गन्धर्वी नासुरी न च पन्नगी । तादृग्रूपा महाभागा यादृशी सा सुमध्यमा

ఆమె దేవి కాదు, గంధర్వకన్య కాదు, అసురీ కాదు, నాగస్త్రీ కూడా కాదు. అయినా ఆ మహాభాగ్యశాలిని సుమధ్యమకు వారిలో ఎవరికీ లేని అపూర్వ సౌందర్యం ఉండెను.

Verse 17

अथ तस्या वरार्थाय गरुडं विहगाधिपम् । स प्रोवाच परं मित्रं विनयावनतः स्थितः

అప్పుడు ఆమెకు వరాన్ని అన్వేషించుటకై పక్షిరాజు గరుడుని సమీపించాడు. వినయంతో వంగి నిలిచి, తన పరమ మిత్రునితో ఇలా పలికెను.

Verse 18

एतस्या मम कन्याया वरं त्वं विहगाधिप । सदृशं वीक्षयस्वाद्य येन तस्मै ददाम्यहम्

“హే విహగాధిపా! నా ఈ కుమార్తెకు ఈ రోజే ఆమెకు సమానమైన వరుణ్ని చూచి నిర్ణయించుము; అప్పుడు నేను ఆమెను అతనికే సమర్పించుదును.”

Verse 19

गरुड उवाच । मम पृष्ठं समारुह्य समस्तं क्षितिमंडलम् । त्वं भ्रमस्व द्विजश्रेष्ठ गृहीत्वेमां च कन्यकाम्

గరుడుడు పలికెను—“హే ద్విజశ్రేష్ఠా! నా పృష్ఠముపై అధిరోహించి, ఈ కన్యను వెంట తీసుకొని సమస్త భూమండలమంతటా విహరించుము.”

Verse 20

ततस्तस्याः कुमार्या वै अनुरूपं गुणान्वितम् । स्वयं चाहर भर्तारमेषा मैत्री ममोद्भवा

అప్పుడు (ఆమె చెప్పింది)—ఈ కన్యకు తగిన, సద్గుణసంపన్నుడైన వరుణ్ని నీవే స్వయంగా తీసుకురా; ఈ మైత్రి నన్నుంచి పుట్టింది, నేను నీకు సహాయం చేస్తాను।

Verse 21

सूत उवाच । एवमुक्तोऽथ विप्रः स तत्क्षणात्कन्यया सह । आरूढो गारुडं पृष्ठं वरार्थाय द्विजोत्तमाः

సూతుడు చెప్పెను—ఇలా చెప్పబడగానే ఆ బ్రాహ్మణుడు వెంటనే కన్యతో కలిసి గరుడుని పీఠంపై ఎక్కి, యోగ్య వరుని అన్వేషణకు బయలుదేరెను।

Verse 22

यंयं पश्यति विप्रः स कुमारं तरुणाकृतिम् । स स नो तस्य चित्तांते वर्ततेस्म कथंचन

ఆ బ్రాహ్మణుడు ఏ ఏ యువకుని యౌవనాకృతితో చూచెనో, వారిలో ఎవడూ ఏ విధంగానూ అతని హృదయంలో స్థిరపడలేదు।

Verse 23

कस्यचिद्रूपमत्युग्रं न कुलं च सुनिर्मलम् । कुलं रूपं च यस्य स्यात्तस्य नो गुणसंचयः

కొంతమందికి రూపం అత్యంత ఆకర్షణీయమైనది, కాని కులం పూర్తిగా నిర్మలము కాదు; మరికొందరికి కులమూ రూపమూ ఉన్నా, గుణసంచయం లేదు।

Verse 24

यस्य वा गुणसन्दोहस्तस्य नो रूपमुत्तमम् । पक्षपातं च वित्तं च तथान्यद्वरलक्षणम्

లేదా ఎవరిలో గుణసమూహం ఉన్నదో, అతనిలో ఉత్తమ రూపం లేదు; మరొకరిలో పక్షపాతం, ధనం మరియు వరుని ఇతర లక్షణాలే కనిపించేవి।

Verse 25

एवं वर्षसहस्रांते भ्रमतस्तस्यभूतलम् । विप्रस्य पक्षिनाथस्य वरार्थाय द्रिजोत्तमाः

ఇలా భూమండలమంతా వెయ్యేళ్లు సంచరించిన తరువాత, వరప్రాప్తి కోరి పక్షిరాజవాహనుడైన ఆ బ్రాహ్మణోత్తముడు అన్వేషణను కొనసాగించాడు।

Verse 26

कदाचिदथ तौ श्रान्तौ भ्रममाणावितस्ततः । क्षेत्रेऽत्रैव समायातौ वासुदेवदिदृक्षया

ఒకసారి, ఇటూ అటూ తిరుగుతూ అలసిపోయిన ఆ ఇద్దరూ వాసుదేవుని దర్శించాలనే తపనతో ఈ పవిత్ర క్షేత్రానికే వచ్చారు।

Verse 27

श्वेतद्वीपं समालोक्य तथान्यां बदरीं शुभाम् । क्षीरोदं च सवैकुण्ठं तथान्यं तस्य संश्रयम्

వారు శ్వేతద్వీపాన్ని, అలాగే శుభమైన బదరీని చూశారు; వైకుంఠంతో కూడిన క్షీరసాగరాన్ని, ఇంకా ఆయన ఆశ్రయమైన ఇతర ధామాలను కూడా దర్శించారు।

Verse 28

अथ ताभ्यां मुनिर्दृष्टो नारदो ब्रह्मसंभवः । सांत्वपूर्वं तदा पृष्टो विष्णुं ब्रह्म सनातनम्

అప్పుడు వారు బ్రహ్మసంభవుడైన ముని నారదుని చూశారు; ముందుగా సాంత్వన వాక్యాలతో, సనాతన పరబ్రహ్మమైన విష్ణువు విషయమై ఆయనను ప్రశ్నించారు।

Verse 29

क्व देवः पुंडरीकाक्षः सांप्रतं वर्तते मुने । विष्णुस्थानानि सर्वाणि वीक्षितानि समंततः । आवाभ्यां संप्रहृष्टाभ्यां न संदृष्टः स केशवः

ఓ మునీ! ఇప్పుడు పుండరీకాక్షుడైన దేవుడు ఎక్కడ ఉన్నాడు? మేము విష్ణువు స్థలాలన్నిటినీ చుట్టూ చూశాము; అయినా హర్షంతో వెదికినా ఆ కేశవుడు దర్శనమివ్వలేదు।

Verse 30

नारद उवाच । जलशायिस्वरूपेण यावन्मासचतुष्टयम् । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे स संतिष्ठति सर्वदा

నారదుడు పలికెను—జలశాయీ స్వరూపముతో ఆ భగవాన్ నాలుగు మాసముల వరకు హాటకేశ్వర క్షేత్రమున సదా విరాజిల్లుచున్నాడు।

Verse 31

तस्मात्तद्दर्शनार्थाय गम्यतां तत्र मा चिरम् । येन सन्दर्शनं याति द्वाभ्यामपि स चक्रधृक्

కాబట్టి ఆయన దర్శనార్థం అక్కడికి వెంటనే పోదాం, ఆలస్యం చేయకూడదు; అక్కడికి వెళితే మన ఇద్దరికీ చక్రధారి ప్రభువు శుభదర్శనం లభిస్తుంది.

Verse 32

अहमप्येव तत्रैव प्रस्थितस्तस्य दर्शनात् । प्रस्थितश्च त्वया युको देवकार्येण केनचित्

నేనూ ఆయన దర్శనార్థమే అదే స్థలానికి బయలుదేరాను; అలాగే ఏదో దేవకార్యమున నిమగ్నుడనై నీతో కూడ ప్రయాణముచేస్తున్నాను.

Verse 33

अथ तौ पक्षिविप्रेन्द्रौ स च ब्रह्मसुतो मुनिः । प्राप्ताः सर्वे स्थितो यत्र जलशायी जनार्दनः

అప్పుడు ఆ ఇద్దరు—పక్షులలో శ్రేష్ఠుడూ, బ్రాహ్మణులలో శ్రేష్ఠుడూ—మరియు బ్రహ్మపుత్ర ముని, అందరూ జలశాయీ జనార్దనుడు విరాజిల్లుచున్న స్థలమునకు చేరిరి.

Verse 34

अथ दृष्ट्वा महत्तेजो वैष्णवं दूरतोऽपि तम् । ब्राह्मणं गरुडः प्राह नारदश्च मुनीश्वरः

అనంతరం దూరమునుండియే ఆ మహా వైష్ణవ తేజస్సును చూచి గరుడుడు ఆ బ్రాహ్మణునితో పలికెను; మునీశ్వరుడైన నారదుడును పలికెను.

Verse 35

अत्रैव त्वं द्विजश्रेष्ठ तिष्ठ दूरेऽपि तेजसः । वैष्णवस्य सुतायुक्तः कल्पांताग्निसमम् व

హే ద్విజశ్రేష్ఠా! నీవు ఇక్కడే నిలుచుము; ఆ తేజస్సుకు దూరంగా ఉండు. ఈ వైష్ణవ తేజస్సు శక్తితో కూడి కల్పాంతాగ్నివలె ఉంది.

Verse 36

नो चेत्संपत्स्यसे भस्म पतंग इव पावकम् । समासाद्य निशायोगे मूढं भावं समाश्रितः

లేకపోతే నీవు భస్మమైపోతావు—దీపజ్వాలలోకి దూసుకెళ్లే పురుగువలె. అకాలంలో సమీపించి, మోహభావాన్ని ఆశ్రయించి.

Verse 37

आवाभ्यां तत्प्रसादेन सोढमेतत्सुदुःसहम् । न करोति शरीरार्ति तथान्यदपि कुत्सितम्

ఆయన కృపవల్ల మేము ఇద్దరం ఈ అత్యంత దుర్భరమైన (తేజస్సును) సహించాము. ఇది మాకు శరీరపీడను గాని, మరే హానికర బాధను గాని కలిగించదు.

Verse 38

एवं तं ब्राह्मणं तत्र मुक्त्वा दूरे सुतान्वितम् । गतौ तौ तत्र संसुप्तस्तोये यत्र जनार्दनः

ఇలా ఆ బ్రాహ్మణుణ్ని అక్కడ కుమారునితో కూడి దూరంగా విడిచిపెట్టి, వారు ఇద్దరూ నీటిలో జనార్దనుడు నిద్రిస్తూ శయనించిన చోటుకు వెళ్లారు.

Verse 39

दिव्यस्तुतिपरौ मूर्ध्नि धृतहस्तांजलीपुटौ । पुलकांकितसर्वांगावानन्दाश्रुप्लुताननौ

వారు ఇద్దరూ దివ్య స్తోత్రాలలో లీనమై, శిరస్సుపై అంజలి బద్ధమైన చేతులను ధరించారు. వారి సర్వాంగం రోమాంచితమై, ముఖం ఆనందాశ్రువులతో తడిసింది.

Verse 40

त्रिःपरिकम्य तं देवमष्टांगं प्रणतौ हरिम् । दृष्टवन्तौ च पादांते संनिविष्टां समुद्रजाम्

ఆ దేవుడైన హరిని మూడుసార్లు ప్రదక్షిణ చేసి, అష్టాంగ నమస్కారంతో వందనం చేసి, వారు ఆయన పాదాంతరంలో సముద్రకన్య శ్రీలక్ష్మి కూర్చున్నదాన్ని చూశారు।

Verse 41

पादसंवाहनासक्तां विष्णु वक्त्राहितेक्षणाम् । अथापरां वयोवृद्धां श्वेतवस्त्रावगुंठिताम्

ఆయన ఒకరిని విష్ణువు పాదసేవలో నిమగ్నమై, చూపు విష్ణు ముఖంపై నిలిపినదిగా చూశాడు; తరువాత మరొకరిని—వయోవృద్ధ, గౌరవనీయ, తెల్ల వస్త్రాలతో ఆవృత—చూశాడు।

Verse 42

सन्निविष्टां तदभ्याशे सम्यग्ध्यानपरायणाम् । द्वादशार्कप्रभायुक्तां कृशांगीं पुलकान्विताम्

ఆయన సమీపంలో కూర్చుని, సమ్యక్ ధ్యానంలో పరాయణమైన, పన్నెండు సూర్యుల వంటి కాంతితో యుక్తమైన, కృశాంగి మరియు భక్తిరోమాంచంతో నిండిన ఆమెను చూశాడు।

Verse 43

अथ तौ विष्णुना हर्षादुभावपि प्रहर्षितौ । संभाषितौ च संपृष्टौ यदर्थं च समागतौ

అప్పుడు విష్ణువు హర్షంతో వారిద్దరినీ ఆనందింపజేశాడు; వారితో సంభాషించి అడిగాడు—మీరు ఏ ప్రయోజనంతో వచ్చారు?

Verse 44

श्रीनारद उवाच । अहं हि सुरकार्येण संप्राप्योऽत्र तवांतिकम् । गरुडो वै ब्राह्मणाय यन्मां पृच्छसि केशव

శ్రీ నారదుడు అన్నాడు—ఓ కేశవా! దేవకార్యార్థం నేను ఇక్కడ నీ సన్నిధికి వచ్చాను; అలాగే గరుడుడు కూడా ఒక బ్రాహ్మణుని ప్రయోజనార్థం వచ్చాడు—నీవు నన్ను అడుగుతున్నది ఇదే।

Verse 45

श्रीभगवानुवाच । कच्चित्क्षेमं मुनिश्रेष्ठ सर्वेषां त्रिदिवौकसाम् । कच्चिन्नेंद्रस्य संजातं भयं दानवसंभवम्

శ్రీభగవానుడు పలికెను—హే మునిశ్రేష్ఠా, త్రిదివవాసులైన దేవతలందరూ క్షేమంగా ఉన్నారా? దానవసంభవమైన భయం ఇంద్రునికి కలిగిందా?

Verse 46

यज्ञभागं लभंते स्म कच्चिद्देवाः सवासवाः । कच्चिन्न दानवः कश्चिदुत्कटोऽभूद्धरातले

వాసవుడు (ఇంద్రుడు) సహ దేవతలు యజ్ఞభాగాన్ని యథావిధిగా ఇంకా పొందుతున్నారా? భూమిపై ఏదైనా ఉగ్ర దానవుడు పుట్టలేదా?

Verse 47

श्रीनारद उवाच । सांप्रतं धरणी प्राप्ता चतुर्वक्त्रस्य संनिधौ । रोरूयमाणा भारार्ता दानवैः पीडिता भृशम् । प्रोवाच पद्मजं तत्र दुःखेन महताऽन्विता

శ్రీ నారదుడు పలికెను—ఇప్పుడే భూమాత చతుర్ముఖ బ్రహ్మ సమీపానికి చేరింది. ఆమె ఏడుస్తూ, భారంతో బాధపడుతూ, దానవులచే తీవ్రంగా పీడింపబడి, మహాదుఃఖంతో నిండిన హృదయంతో అక్కడ పద్మజునితో పలికింది.

Verse 48

धरण्युवाच । कालनेमिर्हतो योऽसौ विष्णुनाप्रभविष्णुना । उग्रसेनसुतः कंसः संभूतः स महासुरः

ధరణి పలికింది—అప్రతిహత పరాక్రమశాలి విష్ణువు చేత హతుడైన ఆ కాలనేమి, ఉగ్రసేనుని కుమారుడైన కంసుడిగా మళ్లీ జన్మించాడు; అతడు మహాసురుడు.

Verse 49

अरिष्टो धेनुकः केशी प्रलम्बोनाम चापरः । तथान्या तु महारौद्रा पूतना नाम राक्षसी

అరిష్టుడు, ధేనుకుడు, కేశీ, అలాగే ప్రలంబుడు అనే మరొకడు; ఇంకా అత్యంత భయంకరమైన—పూతనా అనే రాక్షసి.

Verse 50

इतश्चेतश्च धावद्भिर्दानवैरेभिरेव च । वृथा मे जायते पीडा तथान्यैरपि दारुणैः

ఇటూ అటూ పరుగెత్తే దానవుల వల్ల, అలాగే ఇతర క్రూర జీవుల వల్ల కూడా నాకు విరామం లేకుండా వ్యర్థమైన బాధ కలుగుతోంది।

Verse 51

ऊर्ध्वबाहुस्तथा जातो मर्त्यलोके जनोऽधुना । बहुत्वान्न प्रमाति स्म कथंचिद्धि ममोपरि

ఇప్పుడు మర్త్యలోకంలో నిజంగా పైకి ఎత్తిన చేతులతో జనులు పుట్టారు; కానీ వారి సంఖ్య ఎక్కువగా ఉండటంతో నా విషయమై వారు ఏమాత్రం పట్టించుకోరు।

Verse 52

भारावतरणं देव न करिष्यसि चाशु चेत् । रसातलं प्रयास्यामि तदाऽहं नात्र संशयः

ఓ దేవా! నీవు త్వరగా ఈ భారాన్ని తొలగించకపోతే, నేను నిస్సందేహంగా రసాతలానికి దిగిపోతాను।

Verse 53

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा ब्रह्मणा लोककर्तृणा । संमंत्र्य विबुधैः सार्धं प्रेषितोऽहं तवांतिकम्

ఆమె మాటలు విని, లోకసృష్టికర్త బ్రహ్మ దేవతలతో కలిసి సంప్రదించి నన్ను నీ సమీపానికి పంపాడు।

Verse 54

प्रोक्तव्यो भगवान्वाक्यं त्वया देवो जनार्दनः । यथाऽवतीर्य भूपृष्ठे भारमस्याः प्रणाशयेत्

నీవు భగవాన్ జనార్దనునికి ఈ సందేశం చెప్పాలి: ఆయన భూపృష్టంపై అవతరించి ఆమె భారాన్ని నశింపజేయాలి।

Verse 55

तस्माद्भूभितले देव कृत्वा जन्म स्वयं विभो । भारं नाशय मेदिन्या एतदर्थ मिहागतः

కాబట్టి హే దేవా, హే సర్వశక్తిమంతుడా విభో! నీవు స్వేచ్ఛతో భూమిపై అవతరించి, దేవీ భూమి యొక్క భారాన్ని తొలగించుము; ఈ ప్రయోజనార్థమే నేను ఇక్కడికి వచ్చితిని.

Verse 56

श्रीभगवानुवाच । एवं मुने करिष्यामि संमंत्र्य ब्रह्मणा सह । भारावतरणं भूमेः साकं देवैः सवासवैः

శ్రీభగవానుడు పలికెను: హే మునీ, అలాగే జరుగును. బ్రహ్మతో సంప్రదించి, ఇంద్రాదిదేవులతో కలిసి భూమి భారాన్ని అవతరింపజేసి (తొలగించి) వేయుదును.

Verse 57

एवमुक्त्वाऽथ तं विष्णुर्नारदं मुनिपुंगवम् । ततश्च गरुडं प्राह त्वं किमर्थमिहागतः

ఇలా చెప్పి విష్ణువు మునిపుంగవుడైన నారదునితో మాటలాడి, తరువాత గరుడుని ఉద్దేశించి పలికెను: ‘నీవు ఏ ప్రయోజనంతో ఇక్కడికి వచ్చితివి?’