Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 47
श्रीनारद उवाच । सांप्रतं धरणी प्राप्ता चतुर्वक्त्रस्य संनिधौ । रोरूयमाणा भारार्ता दानवैः पीडिता भृशम् । प्रोवाच पद्मजं तत्र दुःखेन महताऽन्विता
śrīnārada uvāca | sāṃprataṃ dharaṇī prāptā caturvaktrasya saṃnidhau | rorūyamāṇā bhārārtā dānavaiḥ pīḍitā bhṛśam | provāca padmajaṃ tatra duḥkhena mahatā'nvitā
శ్రీ నారదుడు పలికెను—ఇప్పుడే భూమాత చతుర్ముఖ బ్రహ్మ సమీపానికి చేరింది. ఆమె ఏడుస్తూ, భారంతో బాధపడుతూ, దానవులచే తీవ్రంగా పీడింపబడి, మహాదుఃఖంతో నిండిన హృదయంతో అక్కడ పద్మజునితో పలికింది.
Nārada
Scene: Earth personified (Bhū-devī) arrives before four-faced Brahmā, crying and weighed down, describing torment by daṇavas; Nārada narrates the scene.
FAQs
When adharma increases, even the Earth is depicted as suffering; divine intervention is sought through rightful cosmic authorities.
No particular tīrtha is mentioned in this verse; it sets up a wider mythic cause within the māhātmya.
None; it is a narrative account describing the Earth’s appeal.