Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 47
गौतम उवाच । संतुष्टः केन चाल्योऽस्ति फलैरपि विवर्जितः । सर्वोपीन्द्रियलौल्येन संकटे भ्रमति द्विजाः
gautama uvāca | saṃtuṣṭaḥ kena cālyo'sti phalairapi vivarjitaḥ | sarvopīndriyalaulyena saṃkaṭe bhramati dvijāḥ
గౌతముడు పలికెను—సంతుష్టుడైనవాడిని ఎవరు కదిలించగలరు? ఫలప్రతిఫలాలు లేకున్నా. కాని హే ద్విజులారా, ఇంద్రియలౌల్యమువల్ల అందరూ కష్టాలలో త్రోవ తప్పి తిరుగుతారు।
Gautama
Listener: brāhmaṇas (dvijāḥ)
Scene: A forest-āśrama discourse: sage Gautama seated calmly, radiating composure; a group of brāhmaṇas listen while, in the background, figures chase sensory objects and stumble into thorny paths—symbolizing distress born of craving.
FAQs
Contentment makes a person unshakable, while sense-greed leads even the learned into anxiety and danger.
No particular tīrtha is identified in this verse; it offers general dharmic counsel within the Tīrthamāhātmya narrative.
No explicit rite is mentioned; the implied discipline is indriya-nigraha (control of the senses).