Adhyaya 205

Verse 1

विष्णुरुवाच । एवं ज्ञात्वा सहस्राक्ष मम वाक्यं समाचर । यदि ते वल्लभास्ते च ये हता रणमूर्धनि

విష్ణువు పలికెను—హే సహస్రాక్ష (ఇంద్రా), ఇది తెలిసికొని నా వాక్యమును ఆచరించుము. నీకు ప్రియులైన వారు యుద్ధాగ్రభాగమున హతులై ఉంటే…

Verse 2

युध्यमानास्तवाग्रे च गयाश्राद्धेन तर्पय । तान्सर्वान्प्रेतभावाच्च येन मुक्तिं भजंति ते

నీ ముందర యుద్ధముచేసి పతించిన వారందరిని గయా-శ్రాద్ధముచేత తర్పించుము; అలా వారు ప్రేతభావమునుండి విముక్తులై మోక్షమును పొందుదురు.

Verse 3

पलायनपरा ये च पृष्ठदेशे हता मृताः

మరియు పారిపోవుటకే తలపెట్టిన వారు, వెనుక భాగమున గాయపడి హతులై మరణించిన వారు…

Verse 4

इन्द्र उवाच । वर्षेवर्षे तदा श्राद्धं प्रकरोति पितामहः । गयां गत्वा दिने तस्मिन्पितॄणां दिव्यरूपिणाम्

ఇంద్రుడు పలికెను—అదేవిధంగా పితామహుడు (బ్రహ్మ) ప్రతి సంవత్సరము ఆ దినమున గయకు వెళ్లి దివ్యరూప పితృదేవతలకై శ్రాద్ధమును నిర్వహించుచున్నాడు.

Verse 5

तत्कथं देव गच्छामि तत्राहं श्राद्धसिद्धये । तस्मात्कथय मे तेषां किंचिच्छ्राद्धाय भूतले । मुक्तिदं येन गच्छामि तव वाक्याज्जनार्दन

అయితే, హే దేవా, శ్రాద్ధసిద్ధి కొరకు నేను అక్కడికి ఎలా వెళ్లగలను? కనుక భూతలముననే వారి శ్రాద్ధార్థం నాకు ఏదైనా ఉపాయమును చెప్పుము—ముక్తిదాయకమగునట్లు—హే జనార్దన, నీ వాక్యానుసారంగా నేను నడుచుకొనుటకు.

Verse 6

विश्वामित्र उवाच । ततः स सुचिरं ध्यात्वा तमुवाच जनार्दनः । अस्ति तीर्थं महत्पुण्यं तस्मादप्यधिकं च यत्

విశ్వామిత్రుడు పలికెను—అప్పుడు అతడు చాలాసేపు ధ్యానించి, జనార్దనుడు అతనితో ఇలా అన్నాడు—అత్యంత పుణ్యప్రదమైన మహాతీర్థం ఒకటి ఉంది; అది దానికన్నా కూడా అధిక శ్రేష్ఠమైనది।

Verse 7

हाटकेश्वरजे क्षेत्रे कूपिकामध्यसंस्थितम् । अमावास्यादिने तत्र चतुर्दश्याश्च देवप । गया संक्रमते सम्यक्सर्वतीर्थसमन्विता

హాటకేశ్వర క్షేత్రంలో కూపికా మధ్యన ఉన్న ఆ స్థలంలో, అమావాస్య రోజున మరియు చతుర్దశిన కూడా, ఓ దేవాధిపతీ! సర్వతీర్థసారంతో గయా యథావిధిగా అక్కడికి సంక్రమిస్తుంది।

Verse 8

कन्यासंस्थे रवौ तत्र यः श्राद्धं कुरुते नरः । अष्टवंशोद्भवैर्विप्रैः स पितॄंस्तारयेन्निजान्

సూర్యుడు కన్యారాశిలో ఉన్నప్పుడు, అక్కడ ఎవడు అష్టవంశోద్భవ బ్రాహ్మణులతో శ్రాద్ధం చేస్తాడో, అతడు తన పితృదేవతలను తారింపజేస్తాడు।

Verse 9

अपि प्रेतत्वमापन्नान्किं पुनः स्वर्गसंस्थितान् । तत्क्षेत्रप्रभवा विप्रा अष्टवंशसमुद्भवाः

ప్రేతత్వాన్ని పొందినవారికే ఉపకారం కలుగుతే, స్వర్గస్థుల సంగతి మరెంత! ఆ క్షేత్రంలో పుట్టిన ఆ బ్రాహ్మణులు అష్టవంశసముద్భవులు।

Verse 10

तप उग्रं समास्थाय वर्तंते हिमपर्वते । आनर्ताधिपतेर्दानाद्भीतास्तत्र समागताः

వారు ఘోర తపస్సును ఆశ్రయించి హిమపర్వతంలో నివసిస్తారు। ఆనర్తాధిపతి దానము (మరియు అధికారము) వల్ల భయపడి వారు అక్కడ సమకూరారు।

Verse 11

तान्गृहीत्वा द्रुतं गच्छ तत्र संबोध्य गौरवात् । सामपूर्वैरुपायैस्तैस्तेषामग्रे समाचर

వారిని తీసుకొని త్వరగా వెళ్ళు; అక్కడ గౌరవంతో వారిని సంబోధించు. తరువాత ముందుగా సామోపాయాలను ఆశ్రయించి వారి సమక్షంలో యథోచితంగా ప్రవర్తించు.

Verse 12

श्राद्धं चैव यथान्यायं ततः प्राप्स्यसि वांछितम् । ते चाऽपि सुखिनः सर्वे भविष्यंति समागताः

మరియు యథావిధిగా శ్రాద్ధం నిర్వహించిన తరువాత నీవు కోరిన ఫలాన్ని పొందుతావు. వారు అందరూ కూడా సమ్యకంగా సమవేతులై సుఖులవుతారు.

Verse 13

त्वया सह प्रपूज्याश्च ह्यस्माभिः श्राद्धकारणात् । तच्छ्रुत्वा सहसा शक्रः सन्तोषं परमं गतः

‘శ్రాద్ధార్థంగా నీతో పాటు మేము కూడా వారిని యథావిధిగా పూజించాలి.’ అని విని శక్రుడు (ఇంద్రుడు) వెంటనే పరమ సంతోషాన్ని పొందాడు.

Verse 14

हिमवंतं समुद्दिश्य प्रस्थितस्त्वरयाऽन्वितः । वासुदेवोऽपि राजेंद्र क्षीराब्धिमगमत्तदा

హిమవంతుని దిశగా అతడు త్వ‌రతో బయలుదేరాడు. ఓ రాజేంద్రా, ఆ సమయంలో వాసుదేవుడు కూడా క్షీరసాగరానికి వెళ్లాడు.

Verse 15

हिमवन्तं समाश्रित्य शक्रोऽपि ददृशे द्विजान् । अष्टवंशसमुद्भूतान्विष्णुना समुदाहृतान्

హిమవంతుని ఆశ్రయించి శక్రుడు కూడా ఆ ద్విజులను దర్శించాడు—అష్టవంశసముద్భవులు, విష్ణువిచే ఆహ్వానింపబడినవారు.

Verse 205

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शक्रविष्णुसंवादे गयाश्राद्धफलमाहात्म्य वर्णनंनाम पञ्चोत्तरशततमोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీ స్కాంద మహాపురాణంలోని ఏకాశీతి-సాహస్రీ సంహితలో, షష్ఠ నాగరఖండంలో, హాటకేశ్వర-క్షేత్ర మహాత్మ్యంలో శక్ర–విష్ణు సంభాషణలో ‘గయా-శ్రాద్ధ ఫల మహాత్మ్య వర్ణనం’ అనే రెండువందల ఐదవ అధ్యాయం సమాప్తమైంది।