Adhyaya 193
Nagara KhandaTirtha MahatmyaAdhyaya 193

Adhyaya 193

అధ్యాయం 193 ప్రశ్నోత్తర రూపంలో సాగే తత్త్వచర్చ. సావిత్రి కోపంతో వెళ్లి శాపాలు ఇచ్చిన తరువాత ఏమైంది? శాపబద్ధులైన దేవతలు యజ్ఞశాలలో ఎలా నిలిచారు? అని ఋషులు సూతుణ్ణి అడుగుతారు. సూతుడు చెబుతాడు—అప్పుడు గాయత్రి లేచి సమాధానం ఇచ్చింది; సావిత్రి వాక్కు అచలాధికారమైంది, దానిని దేవులు గానీ అసురులు గానీ మార్చలేరు. సావిత్రిని పరమ పతివ్రత, జ్యేష్ఠ దేవతగా స్తుతించి ఆమె వాక్యబంధం ధర్మసమ్మతమని స్థాపిస్తుంది. గాయత్రి శాపాలు సత్యమేనని అంగీకరిస్తూనే పరిహారంగా వరవ్యవస్థను ప్రతిపాదిస్తుంది. బ్రహ్మ పూజ్యత, యజ్ఞకేంద్రత్వం ప్రకటించబడుతుంది—బ్రహ్మస్థానాలలో బ్రహ్మ లేకుండా కర్మ పూర్తికాదు; బ్రహ్మదర్శనం ప్రత్యేకంగా పర్వదినాలలో బహుగుణ పుణ్యప్రదం. తరువాత భవిష్య పురాణచరిత్రగా విష్ణువు రాబోయే జన్మలు, ద్విరూపాలు, సారథిగా సేవ; ఇంద్రుని కారాగారబంధం మరియు బ్రహ్మ ద్వారా విముక్తి; అగ్ని శుద్ధి పొంది మళ్లీ పూజార్హత; శివుని వివాహవ్యవస్థ మార్పు చివరికి హిమాచల కుమార్తె గౌరీ అనే శ్రేష్ఠ భార్య లభించడం—ఇవి చెప్పబడతాయి. ఇలా శాపాలు ధార్మికంగా చెల్లుబాటు అవుతూనే, వరాలు, నియోగాలు, స్థల-పూజలకు సంబంధించిన పుణ్యనియమాల ద్వారా అవి నైతికంగా, కర్మకాండీయంగా సమన్వయమవుతాయని పురాణ విధానం చూపుతుంది.

Shlokas

Verse 1

ऋषय ऊचुः । एवं गतायां सावित्र्यां सकोपायां च सूतज । किं कृतं तत्र गायत्र्या ब्रह्माद्यैश्चापि किं सुरैः

ఋషులు పలికిరి—హే సూతపుత్రా, సావిత్రీ కోపంతో వెళ్లిపోయినప్పుడు అక్కడ గాయత్రీ ఏమి చేసింది? అలాగే బ్రహ్మాది దేవతలు ఏమి చేశారు?

Verse 2

एतत्सर्वं समाचक्ष्व परं कौतूहलं हि नः । कथं शापान्विता देवाः संस्थितास्तत्र मण्डपे

ఇవన్నీ మాకు పూర్తిగా వివరించుము; మా కుతూహలం ఎంతో గొప్పది। శాపభారంతో ఉన్న దేవతలు ఆ మండపంలో ఎలా నిలిచి ఉన్నారు?

Verse 3

सूत उवाच । गतायामथ सावित्र्यां शापं दत्त्वा द्विजोत्तमाः । गायत्री सहसोत्थाय वाक्यमेतदुदैरयत्

సూతుడు పలికెను—సావిత్రి వెళ్లిపోయిన తరువాత శాపమిచ్చి, ఓ ద్విజోత్తములారా, గాయత్రీ వెంటనే లేచి ఈ వాక్యములను పలికింది।

Verse 4

सावित्र्या यद्वचः प्रोक्तं तन्न शक्यं कथंचन । अन्यथा कर्तुमेवाथ सर्वैरपि सुरासुरैः

సావిత్రి పలికిన వాక్యము ఏ విధంగానూ మార్చలేనిది; సమస్త దేవాసురులు కూడినప్పటికీ దానిని ఇతరథా చేయలేరు।

Verse 5

महासती महाभागा सावित्री सा पतिव्रता । पूज्या च सर्वदेवानां ज्येष्ठा श्रेष्ठा च सद्गणैः

ఆ సావిత్రి మహాసతి, మహాభాగ్యవతి, పతివ్రత; ఆమె సమస్త దేవతలకు పూజ్యురాలు, సద్గణములలో జ్యేష్ఠా శ్రేష్ఠా అని గౌరవింపబడుతుంది।

Verse 6

परं स्त्रीणां स्वभावोऽयं सर्वासां सुरसत्तमाः । अपि सह्यो वज्रपातः सपत्न्या न पुनः कथा

కానీ, ఓ దేవశ్రేష్ఠులారా, ఇదే స్త్రీలందరి స్వభావం—వజ్రపాతం కూడా సహించగలరు; కాని సపత్నీ విషయము మాత్రం మళ్లీ సహించరు।

Verse 7

मत्कृते येऽत्र शपिता सावित्र्या ब्राह्मणाः सुराः । तेषामहं करिष्यामि शक्त्या साधारणां स्वयम्

నా కారణంగా ఇక్కడ సావిత్రి శపించిన బ్రాహ్మణులు మరియు దేవతల స్థితిని నేను స్వయంగా నా శక్తితో సాధారణంగా (శమింపబడి భాగస్వామ్యంగా) చేస్తాను।

Verse 8

अपूज्योऽयं विधिः प्रोक्तस्तया मंत्रपुरःसरः । सर्वेषामेव वर्णानां विप्रादीनां सुरो त्तमाः

హే దేవోత్తమా! ఆమె మంత్రపూర్వకంగా ఈ విధి-స్వరూప బ్రహ్మను బ్రాహ్మణాది సమస్త వర్ణాలకు పూజార్హుడు కాదని ప్రకటించింది.

Verse 9

ब्रह्मस्थानेषु सर्वेषु समये धरणीतले । न ब्रह्मणा विना किंचित्कृत्यं सिद्धिमुपैष्यति

భూమిపై ఉన్న సమస్త బ్రహ్మస్థానాలలో యథాసమయంలో బ్రహ్మ అనుమతి లేక ఏ కార్యమూ సిద్ధి పొందదు.

Verse 10

कृष्णार्चने च यत्पुण्यं यत्पुण्यं लिंग पूजने । तत्फलं कोटिगुणितं सदा वै ब्रह्मदर्शनात् । भविष्यति न सन्देहो विशेषात्सर्वपर्वसु

కృష్ణార్చనలో కలిగే పుణ్యమూ, లింగపూజలో కలిగే పుణ్యమూ—బ్రహ్మ దర్శనమాత్రంతోనే దాని ఫలం సదా కోటిగుణంగా వృద్ధి చెందుతుంది; సందేహం లేదు, ముఖ్యంగా అన్ని పర్వదినాలలో.

Verse 11

त्वं च विष्णो तया प्रोक्तो मर्त्यजन्म यदाऽप्स्यसि । तत्रापि परभृत्यत्वं परेषां ते भविष्यति

హే విష్ణో! ఆమె చెప్పినట్లు, నీవు మానవ జన్మ పొందినప్పుడు కూడా అక్కడ ఇతరుల సేవకత్వాన్ని స్వీకరిస్తావు.

Verse 12

तत्कृत्वा रूपद्वितयं तत्र जन्म त्वमाप्स्यसि । यत्तया कथितो वंशो ममायं गोपसंज्ञितः । तत्र त्वं पावनार्थाय चिरं वृद्धिमवाप्स्यसि

అక్కడ నీవు రెండు రూపాలు ధరించి జన్మిస్తావు. ఆమె చెప్పిన వంశం నా ‘గోప’ అనే కులమే; అక్కడ లోకపావనార్థం నీవు దీర్ఘకాలం వృద్ధి, విస్తారాన్ని పొందుతావు.

Verse 13

एकः कृष्णाभिधानस्तु द्वितीयोऽर्जुनसंज्ञितः । तस्यात्मनोऽर्जुनाख्यस्य सारथ्यं त्वं करिष्यसि

ఒకడు కృష్ణ అనే నామంతో, రెండవడు అర్జున అనే సంజ్ఞతో ప్రసిద్ధుడవుతాడు; ఆ స్వరూప అర్జునునకు నీవే సారథ్యము చేయుదువు।

Verse 14

तेनाकृत्येऽपि रक्तास्ते गोपा यास्यंति श्लाघ्यताम् । सर्वेषामेव लोकानां देवानां च विशेषतः

ఆ దివ్య ప్రభావముచేత, విధికర్మలలో అప్రవీణులైనప్పటికీ, ఆ గోపులు భక్తితో రంజిల్లి, సమస్త లోకాలలో—ప్రత్యేకంగా దేవలోకంలో—ప్రశంసనీయులగుదురు।

Verse 15

यत्रयत्र च वत्स्यंति मद्वं शप्रभवानराः । तत्रतत्र श्रियो वासो वनेऽपि प्रभविष्यति

నా వంశమున జన్మించిన జనులు ఎక్కడెక్కడ నివసించుదురో, అక్కడక్కడ శ్రీనివాసము—సంపదా మంగళములు—అరణ్యములోనూ ఉద్భవించును।

Verse 16

भोभोः शक्र भवानुक्तो यत्तया कोपयुक्तया । पराजयं रिपोः प्राप्य कारा गारे पतिष्यति

ఓ శక్రా! కోపముతో ఉన్న ఆమె నిన్ను ఇలా చెప్పింది—శత్రువిచేత పరాజయము పొందిన తరువాత నీవు కారాగారములో పడుదువు।

Verse 17

तन्मुक्तिं ते स्वयं ब्रह्मा मद्वाक्येन करिष्यति

ఆ బంధనమునుండి నీ విముక్తిని నా వాక్యబలముచేత స్వయంగా బ్రహ్మదేవుడు కలుగజేయును।

Verse 18

ततः प्रविष्टः संग्रामे न पराजयमाप्स्यसि । त्वं वह्ने सर्वभक्षश्च यत्प्रोक्तो रुष्टया तया

ఆ తరువాత నీవు యుద్ధంలో ప్రవేశించినప్పుడు పరాజయం పొందవు. ఓ అగ్నీ, నీవు సర్వభక్షకుడవు—ఆమె కోపంతో అలా పలికింది.

Verse 19

तदमेध्यमपि प्रायः स्पृष्टं तेऽर्च्चिर्भिरग्रतः । मेध्यतां यास्यति क्षिप्रं ततः पूजामवाप्त्यसि

సాధారణంగా అపవిత్రమని భావించబడినదైనా, నీ పవిత్ర కిరణాలు ముందుగా తాకగానే త్వరగా శుద్ధమవుతుంది; ఆపై నీవు విధివిధానంగా పూజను పొందుతావు.

Verse 21

यद्रुद्र प्रियया सार्धं वियोगः कथितस्तया । तस्याः श्रेष्ठ तरा चान्या तव भार्या भविष्यति । गौरीनामेति विख्याता हिमाचलसुता शुभा

హే రుద్రా, ఆమె తన ప్రియునితో వియోగాన్ని చెప్పినట్లుగా; ఆమెకన్నా శ్రేష్ఠమైన మరొకరు నీ భార్య అవుతుంది. ఆమె ‘గౌరీ’ అని ప్రసిద్ధి, హిమాచలుని శుభ కుమార్తె.

Verse 193

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठेनागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये गायत्रीवरप्रदानोनाम त्रिनवत्युत्तरशततमोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీ స్కంద మహాపురాణంలోని ఏకాశీతిసాహస్రీ సంహితలో, షష్ఠ నాగరఖండంలో, హాటకేశ్వరక్షేత్రమాహాత్మ్యంలో ‘గాయత్రీ వరప్రదానం’ అనే నూట తొంభైమూడవ అధ్యాయం సమాప్తమైంది.