Adhyaya 160

Verse 1

सूत उवाच । अन्यस्मिन्नहनि प्राप्ते रहस्युक्तः स भार्यया । रात्रौ प्रसुप्तः पार्श्वे च पादौ संस्पृश्य तत्क्षणात्

సూతుడు పలికెను—మరొక రోజు వచ్చినప్పుడు అతని భార్య అతనితో రహస్యంగా మాట్లాడెను. రాత్రి అతడు నిద్రించుచుండగా, పక్కనే వచ్చి అతని పాదాలను తాకగానే ఆ క్షణమే మాట మొదలుపెట్టెను।

Verse 2

त्वं तावन्मम भर्त्तासि यावज्जीवमसंशयम् । तद्वदस्व विभोऽस्माकं त्वदर्थं स मयोज्झितः

నేను జీవించు వరకు నీవే నిస్సందేహంగా నా భర్తవు. కాబట్టి, ఓ ప్రభూ, మా హితార్థం ఏమి చేయాలో చెప్పుము; నీ కోసమే నేను అతనిని విడిచితిని.

Verse 3

इन्द्रजालमिदं किं ते किं वा मंत्रप्रसाधनम् । देवानां वा प्रसादोऽयं यत्त्वं चैतादृशः स्थितः

ఇది ఏమిటి—ఇంద్రజాలంలాంటి మాయనా? లేక మంత్రసాధన వల్ల వచ్చిన శక్తినా? లేదా దేవతల అనుగ్రహమా, నీవు ఇంత అద్భుత స్థితిలో ఇక్కడ నిలిచియుండుట?

Verse 4

मया त्वं हि तदा ज्ञातः प्रथमेऽपि दिने स्थिते । यदा संभूषिता वस्त्रैस्तथा वस्तुविभूषणैः

నీవు వచ్చిన మొదటి రోజునే నేను నిన్ను గుర్తించితిని; అప్పుడే నీవు వస్త్రాలతోను, నానావిధ ఆభరణాలతోను అలంకరింపబడి ఉన్నావు.

Verse 5

यद्यहं तव वार्तां च सर्वां कपटसंभवाम् । कथयामि द्वितीयस्य तत्ते पादौ स्पृशाम्यहम्

నీ మోసమునుండి పుట్టిన సమస్త వృత్తాంతమును నేను నీకు చెప్పినయెడల, ఆ క్షణమే నేను నీ పాదములను స్పృశించెదను.

Verse 6

सूत उवाच । एवमुक्तो विहस्योच्चैः स तदा ब्राह्मणोत्तमाः । तामालिंग्य ततः प्राह वचनं मधुराक्षरम्

సూతుడు చెప్పెను—ఇట్లు పలికినపుడు ఆ బ్రాహ్మణోత్తముడు అప్పుడే గట్టిగా నవ్వెను; తరువాత ఆమెను ఆలింగనం చేసి మధురాక్షరములతో వాక్యము పలికెను.

Verse 7

साधु प्रिये त्वया ज्ञातं सर्वं मम विचेष्टितम् । अहं स विप्रः सुभगे मणिभद्रेण यः पुरा

సాధు, ప్రియే! నీవు నా సమస్త విచేష్టితమును గ్రహించితివి. హే సుభగే, నేను పూర్వం మణిభద్రునిచే (అలా) చేయబడిన ఆ బ్రాహ్మణుడనే.

Verse 8

विडंबितो मुखं पश्यंस्त्वदीयं चंद्रसन्निभम् । चमत्कारपुरं गत्वा मया चाराधितो रविः । तेन तुष्टेन मे दत्तं तद्रूपं ज्ञानमेव च

అవమానింపబడి, నీ చంద్రసన్నిభ ముఖమును చూచుచు నేను చమత్కారపురమునకు వెళ్లి రవి (సూర్యదేవుని) ఆరాధించితిని. ఆయన తృప్తిచెంది నాకు ఆ రూపమును, అలాగే సత్యజ్ఞానమును కూడా ప్రసాదించెను.

Verse 9

माहिकोवाच । त्वदीयदर्शनेनाहं कामदेववशं गता

మాహికా పలికెను— నీ దర్శనముచేత నేను కామదేవుని వశమున పడితిని.

Verse 10

तस्मादाराधयिष्यामि तं गत्वा दिननायकम् । येन ते तादृशं भूयः प्रतुष्टो विदधाति सः

కాబట్టి నేను వెళ్లి దిననాయకుడు (సూర్యదేవుడు)ను ఆరాధించెదను; ఆయన అత్యంత ప్రసన్నుడై నీకు మళ్లీ అటువంటి రూపమును ప్రసాదించునట్లు.

Verse 11

किं मे चैतेन रूपेण तारुण्येनापि च प्रभो । यत्ते तथाविधं रूपं संभजामि दिवानिशम्

హే ప్రభో! ఈ రూపముతోను, ఈ యౌవనముతోను నాకు ఏమి ప్రయోజనం, నేను నీ ఆ రూపమును దివానిశలు అనుభవించి ఆలింగించలేకపోతే?

Verse 12

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा गुटिकां पुष्प समादाय मुखान्ततः । दधार तादृशं रूपं यादृग्दृष्टं पुरा तया

సూతుడు పలికెను—అది విని అతడు పుష్పసదృశమైన గుటికను తీసుకొని నోటిలో ఉంచెను; అప్పుడు ఆమె ముందుగా చూసినట్లే అదే రూపాన్ని అతడు ధరించెను।

Verse 13

ततः सा हर्षिता माही पुलकेन समन्विता । तमालिंग्याभजद्गाढं वाक्यमेतदुवाच ह

అప్పుడు మాహీ ఆనందంతో పరవశించి రోమాంచితమై, అతనిని బిగిగా ఆలింగనం చేసి ఈ మాటలు పలికెను।

Verse 14

अद्य मे सफलं जन्म यौवनं रूपमेव च । यत्त्वं हृद्वांछितः कांतः प्रलब्धो मदनोपमः

ఈ రోజు నా జన్మ సఫలమైంది; నా యౌవనం, నా రూపమూ సఫలమయ్యాయి; ఎందుకంటే హృదయాభిలషితుడైన కాంతుడు, మదనసముడైన నీవు నాకు లభించితివి।

Verse 15

एतावंति दिनान्येव न मया कामजं सुखम् । अपि स्वल्पतरं लब्धं कथंचिद्वृद्धसेवया

ఇన్ని దినములుగా నాకు కామజ సుఖము లభించలేదు—అతి స్వల్పమూ కాదు; ఏదో విధంగా వృద్ధుని సేవలోనే కాలం గడిచెను।

Verse 16

भजस्व स्वेच्छया विप्र दासी तेऽहं व्यवस्थिता

హే విప్రా, నీ ఇష్టముచొప్పున భోగించుము; నేను నీ దాసిగా ఇక్కడ సిద్ధంగా ఉన్నాను।

Verse 17

पुष्प उवाच । प्रविशामि किमंगेषु भवन्तीं किं मिलाम्यहम् । प्रिये चिरेण लब्धासि न जाने कर वाणि किम्

పుష్పుడు అన్నాడు—నేను నీ అవయవాలలో ప్రవేశించనా, లేక నీతో ఏకమవనా? ప్రియే, నీవు ఎంతో కాలానికి లభించావు; నేను ఏమి చేయాలో తెలియదు।

Verse 19

अथ रात्र्यां व्यतीतायामुदिते सूर्यमण्डले । वक्त्रे तां गुटिकां कृत्वा स पुष्पस्तादृशोऽभवत्

ఆపై రాత్రి గడచి సూర్యమండలం ఉదయించినప్పుడు, ఆమెను చిన్న గుటికగా చేసి నోటిలో ఉంచి, పుష్పుడు అలాగే (ఆ మారిన స్థితిలో) అయ్యాడు।

Verse 20

एवं तस्य स्थितस्यात्र महान्कालो व्यजायत । पुत्राः पौत्रास्तथा जाताः कन्यकाश्च तथैव च

ఇలా అతడు అక్కడే ఉండగా ఎంతో కాలం గడిచిపోయింది. కుమారులు, మనవలు పుట్టారు; కుమార్తెలు కూడా అలాగే పుట్టారు।

Verse 21

स वृद्धत्वं यदा प्राप्तो जराविप्लवतां गतः । तदा स चिन्तयामास मया पापं महत्कृतम्

అతడు వృద్ధాప్యానికి చేరి జరా కలకలంతో కుంగిపోయినప్పుడు, అప్పుడు ఇలా ఆలోచించాడు—‘నేను మహాపాపం చేశాను।’

Verse 22

मणिभद्रो वराकोऽसौ मिथ्याचारेण घातितः । तस्य भार्या हृता चैव प्रसूतिं च नियोजिता

‘ఆ దురదృష్టుడు మణిభద్రుడు మిథ్యాచారంతో హతమయ్యాడు; అతని భార్యను కూడా అపహరించారు, మరియు ఆమెను ప్రసవానికి బలవంతంగా నియోగించారు।’

Verse 23

हाटकेश्वरजं क्षेत्रं तस्माद्गत्वा करोम्य हम् । पुरश्चरणसंज्ञं च येन शुद्धिः प्रजायते

అందుచేత నేను హాటకేశ్వరుని పవిత్ర క్షేత్రానికి వెళ్లి ‘పురశ్చరణ’ అనే విధిని ఆచరిస్తాను; దానివల్ల శుద్ధి కలుగుతుంది।

Verse 24

एवं स निश्चयं कृत्वा पुष्पश्चित्ते निजे तदा । असंख्यं वित्तमादाय चमत्कारपुरंगतः

ఇలా హృదయంలో దృఢ నిశ్చయం చేసుకొని, పుష్పుడు అపార ధనాన్ని తీసుకొని ‘చమత్కారపుర’ అనే నగరానికి బయలుదేరాడు।

Verse 25

पुत्रेभ्योऽपि यथासंख्यं दत्त्वा चैव पृथक्पृथक् । प्रासादं कारयामास तस्य सूर्यस्य शोभनम्

తన కుమారులకు కూడా తగిన వాటాను విడివిడిగా ఇచ్చి, ఆ సూర్యదేవునికి శోభనమైన ప్రాసాద-మందిరాన్ని నిర్మింపజేశాడు।

Verse 26

यस्मिन्सिद्धिं गतः सोऽत्र याज्ञवल्क्यप्रतिष्ठिते । ततो मध्यममाहूय प्रणिपत्याभिवाद्य च । सोऽब्रवीद्ब्राह्मणानां मे चातुश्चरणमानय

యాజ్ఞవల్క్యుడు ప్రతిష్ఠించిన ఆ స్థలంలో, అతడు సిద్ధిని పొందిన చోట, అతడు తన ప్రధానుణ్ని పిలిచి, నమస్కరించి గౌరవంగా అభివాదం చేసి ఇలా అన్నాడు— “నాకు ‘చాతుశ్చరణ’ అని పిలువబడే బ్రాహ్మణ సమూహాన్ని తీసుకురా।”

Verse 27

येनाहमग्रतो भूत्वा प्रायश्चित्तं विशुद्धये । पुरश्चरणसंज्ञं तु प्रार्थयामि यथाविधि

నేను ముందుండి శుద్ధి కోసం ప్రాయశ్చిత్తం చేయగలిగేలా, నియమానుసారం ‘పురశ్చరణ’ అనే కర్మను నేను ప్రార్థిస్తున్నాను।

Verse 160

इति स्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखंडे हाट केश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये पुष्पस्य पापक्षालनार्थं हाटकेश्वरक्षेत्रगमनपुरश्चरणार्थब्राह्मणामन्त्रणवर्णनंनाम षष्ट्यधिकशततमोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీ స్కాంద మహాపురాణము, ఏకాశీతి-సాహస్రీ సంహితలో, షష్ఠ నాగరఖండమున, హాటకేశ్వరక్షేత్రమాహాత్మ్యాంతర్గతంగా, ‘పుష్పుని పాపక్షాలనార్థం హాటకేశ్వరక్షేత్రగమనము మరియు పురశ్చరణార్థం బ్రాహ్మణామంత్రణ వర్ణన’ అను నామముగల నూట అరవయ్యవ అధ్యాయము సమాప్తమైంది।

Verse 198

एवमुक्त्वा ततस्तौ च मैथुनाय कृतक्षणौ । प्रवृत्तौ ब्राह्मणश्रेष्ठाः कामदेववशंगतौ

ఇట్లు చెప్పి, సమయము అనుకూలమని గ్రహించి, ఆ ఇద్దరూ మైథునమున ప్రవృత్తులయ్యారు; ఆ శ్రేష్ఠ బ్రాహ్మణులు కామదేవుని వశమున పడ్డారు।