Adhyaya 141

Verse 1

सूतौवाच । तथान्योऽपि हि तत्रास्ति देवो मिष्टान्नदायकः । यस्य संदर्शनादेव मिष्टान्नं लभते नरः

సూతుడు పలికెను—అక్కడ మరొక దేవుడు ఉన్నాడు; ఆయన మిష్టాన్నదాయకుడు. ఆయనను కేవలం దర్శించగానే మనుష్యుడు మిష్టాన్న ప్రసాదాన్ని పొందును.

Verse 2

आसीत्पूर्वं नृपो नाम्ना वसुसेन इति स्मृतः । आनर्त्ताधिपतिः ख्यातो बृहत्कल्पे द्विजोत्तमाः

పూర్వకాలమున వసుసేన అనే నామముగల ఒక రాజు ఉండెను; అతడు ఆనర్తదేశాధిపతిగా ప్రసిద్ధుడు—ఓ ద్విజోత్తములారా—బృహత్కల్పమున।

Verse 3

अत्यैश्वर्यसमायुक्तो गजवाजिरथान्वितः । जितारिपक्षस्तेजस्वी दाता भोगी जितेंद्रियः

అతడు అపార ఐశ్వర్యసంపన్నుడు, గజ-వాజి-రథసమేతుడు; శత్రుసేనలను జయించినవాడు, తేజస్సుగలవాడు, దాత, భోగసామర్థ్యుడు, జితేంద్రియుడు.

Verse 4

स संक्रांतौ व्यतीपाते ग्रहणे रवि सोमयोः । पर्वकालेषु चान्येषु विविधेषु सुभक्तितः

అతడు సంక్రాంతి, వ్యతీపాతం, సూర్య‑చంద్ర గ్రహణకాలాల్లోను, ఇతర నానావిధ పర్వదినాల్లోను గాఢ భక్తితో పుణ్యకర్మలు ఆచరించెను।

Verse 5

प्रयच्छति द्विजातिभ्यो रत्नानि विविधानि च । इंद्रनीलमहानीलविद्रुमस्फटिकादि च

అతడు ద్విజులకు నానావిధ రత్నాలను దానమిచ్చెను—ఇంద్రనీలం, మహానీలం, విద్రుమం (పగడము), స్ఫటికము మొదలైనవి।

Verse 6

माणिक्यमौक्तिकान्येव विद्रुमाणि विशेषतः । हस्त्यश्वरथयानानि वस्त्राणि विविधानि च

అతడు మాణిక్యాలు, ముత్యాలు, ముఖ్యంగా పగడాలు; అలాగే ఏనుగులు‑గుర్రాలు‑రథాలు వంటి యానాలు మరియు నానావిధ వస్త్రాలను కూడా దానమిచ్చెను।

Verse 7

न कस्यचित्प्रदद्यात्स सस्यं ब्राह्मणसत्तमाः । अतीव सुलभं मत्वा तथा तोयं विशेषतः

కానీ, ఓ శ్రేష్ఠ బ్రాహ్మణులారా, అతడు ఎవరికీ ధాన్యాన్ని దానమివ్వలేదు—అది అత్యంత సులభంగా లభ్యమని భావించి; అలాగే నీటినీ, ముఖ్యంగా।

Verse 8

ततो राज्यं चिरं कृत्वा दृष्ट्वा पुत्रोद्भवान्सुतान् । कालधर्ममनुप्राप्तः कस्मिंश्चित्कालपर्यये

తర్వాత అతడు దీర్ఘకాలం రాజ్యము చేసి, తన వంశంలో జన్మించిన కుమారులను చూచి, ఒక నిర్దిష్ట కాలచక్రం వచ్చినప్పుడు కాలధర్మం (మరణం)ను పొందెను।

Verse 9

ततश्च मंत्रिभिस्तस्य सत्यसेन इति स्मृतः । अभिषिक्तः सुतो राज्ये वीर्योदार्यसमन्वितः

అనంతరం మంత్రులు అతని కుమారుడైన ‘సత్యసేన’ను రాజ్యానికి అభిషేకించారు; అతడు వీర్యం మరియు ఔదార్యంతో సమన్వితుడు।

Verse 10

वसुसेनोऽपि संप्राप्य स्वर्गं दानप्रभावतः । दिव्यांबरधरो भूत्वा दिव्यरत्नैर्विभूषितः

దానప్రభావంతో వసుసేన కూడా స్వర్గాన్ని పొందాడు; అతడు దివ్యాంబరాలు ధరించి దివ్యరత్నాలతో విభూషితుడయ్యాడు।

Verse 11

सेव्यमानोऽप्सरोभिश्च विमानवरमाश्रितः । बभ्राम सर्वलोकेषु स्वेच्छया क्षुत्समावृतः

అప్సరసుల సేవ పొందుతూ శ్రేష్ఠ విమానాన్ని ఆశ్రయించి, అతడు స్వేచ్ఛగా సమస్త లోకాలలో విహరించాడు; అయినా ఆకలిచేత ఆవరించబడ్డాడు।

Verse 12

पिपासाकुलचित्तश्च मुखेन परिशुष्यता । न कंचिद्ददृशे तत्र भुंजानमपरं दिवि

దాహంతో కలతచెందిన మనస్సుతో, నోరు ఎండిపోతుండగా, స్వర్గంలో అక్కడ ఎవ్వరినీ భుజించుచూ లేదా పానము చేయుచూ చూడలేదు।

Verse 13

न च पानसमासक्तं न सस्यं सलिलं न च

అక్కడ పానములో ఆసక్తి గలవారు ఎవరూ లేరు; ధాన్యమూ లేదు, నీరుకూడా లేదు।

Verse 14

ततो गत्वा सहस्राक्षमुवाच द्विजसत्तमाः । क्षुत्तृषावृतदेहस्तु लज्जयाऽधोमुखः स्थितः

అనంతరం అతడు సహస్రాక్షుడు (ఇంద్రుడు) వద్దకు వెళ్లి పలికెను. ఆకలి దాహాలతో కృశించిన దేహంతో, లజ్జచేత ముఖం వంచి నిలిచెను.

Verse 15

नैवात्र दृश्यते कश्चित्क्षुत्तृषापरिपीडितः । मां मुक्त्वा विबुधश्रेष्ठ तत्किमेतद्वदस्वमे

ఇక్కడ నన్ను తప్ప ఆకలి దాహాలతో బాధపడేవాడు ఎవడూ కనిపించడు. ఓ దేవశ్రేష్ఠా, దీనర్థం ఏమిటో నాకు చెప్పుము.

Verse 16

एष मे स्वर्गरूपेण नरकः समुपस्थितः । किमेतैर्भूषणैर्वस्त्रैर्विमानादिभिरेव च

నాకు అయితే ఇది స్వర్గరూపంలో ప్రత్యక్షమైన నరకమే. ఈ ఆభరణాలు, వస్త్రాలు, విమానములు మొదలైనవాటితో ఏమి ప్రయోజనం?

Verse 17

क्षुधा संपीड्यमानस्य स्वर्गमेतच्छचीपते । अग्नितुल्यं समुद्दिष्टं मम चित्तेऽपि वर्तते

ఓ శచీపతీ, ఆకలిచేత నలిగిపోయినవానికి ఈ స్వర్గమూ అగ్నితుల్యమని చెప్పబడింది; అదే నా చిత్తంలోనూ దహించుచున్నది.

Verse 18

तस्मात्कुरु प्रसादं मे यथा क्षुन्न प्रबाधते । नोचेत्क्षिप सुरश्रेष्ठ रौरवे नरके द्रुतम्

కాబట్టి నాపై కృప చూపుము, ఆకలి నన్ను బాధించకుండునట్లు. లేకపోతే, ఓ సురశ్రేష్ఠా, నన్ను వెంటనే రౌరవ నరకంలో పడవేయుము.

Verse 19

इंद्रौवाच । अनर्होसि महीपाल नरकस्य त्वमेव हि । त्वया दानानि दत्तानि संख्याहीनानि सर्वदा

ఇంద్రుడు పలికెను—ఓ మహీపాలా, నీవు నరకానికి అర్హుడవు కాదు; నిజంగా నీవు అక్కడికి చెందవు. అయితే నీవిచ్చిన దానాలు ఎల్లప్పుడూ సంఖ్యా‑పరిమాణాలలో అపూర్ణమైయున్నవి.

Verse 21

तोयं सान्नं सदा दद्यादन्नं चैव सदक्षिणम् । य इच्छेच्छाश्वतीं तृप्तिमिह लोके परत्र च

ఇహలోకములోను పరలోకములోను శాశ్వత తృప్తిని కోరువాడు ఎల్లప్పుడూ నీరు, వండిన అన్నం, అలాగే దక్షిణతో కూడిన అన్నదానం చేయవలెను.

Verse 22

तस्मात्त्वं हि क्षुधाविष्टः स्वर्गे चैव महीपते । भूषितो भूषणैः श्रेष्ठैर्विमानवरमाश्रितः

కాబట్టి, ఓ మహీపతే, స్వర్గంలోనూ నీవు ఆకలిచేత పట్టుబడినవాడవు—శ్రేష్ఠ ఆభరణాలతో అలంకరింపబడి, ఉత్తమ విమానంలో ఆసీనుడై ఉన్నప్పటికీ.

Verse 23

राजोवाच । अस्ति कश्चिदुपायोऽत्र देवौ वा मानुषोऽपि वा । क्षुत्पिपासेऽतितीव्रे मे विनाशं येन गच्छतः

రాజు పలికెను—ఇక్కడ ఏదైనా ఉపాయం ఉన్నదా? దేవుడిచేత గానీ మనుష్యుడిచేత గానీ, నా అత్యంత తీవ్రమైన ఆకలి మరియు దాహం నశించునట్లు?

Verse 24

इन्द्र उवाच । यदि कश्चित्सुतस्तुभ्यं विप्रेभ्यः सततं जलम् । ददाति च सदा सस्यं तत्ते तृप्तिः प्रजायते

ఇంద్రుడు పలికెను—నీ కుమారుల్లో ఎవడైనా బ్రాహ్మణులకు నిరంతరం నీరు దానం చేసి, ఎల్లప్పుడూ ధాన్యము/అన్నమును కూడా దానం చేస్తే, నీకు తృప్తి కలుగును.

Verse 25

नान्यथा पार्थिवश्रेष्ठ एकस्मिन्नपि वासरे । अदत्तस्य तव प्राप्तिः सत्यमेतन्मयोदितम्

హే రాజశ్రేష్ఠా, ఇది వేరుగా ఉండదు; ఒక్క రోజైనా దానం చేయకపోతే నీకు ఏ ప్రాప్తి కలగదు. ఇది నేను పలికిన సత్యం.

Verse 26

सोऽपि भूमिपतेः पुत्रस्तव यच्छति नोदकम् । न च सस्यं द्विजातिभ्यस्त्वन्मार्गमनुसंचरन्

హే భూమిపతీ, నీ కుమారుడుకూడా నీరు ఇవ్వడు; నీ మార్గాన్నే అనుసరిస్తూ ద్విజులకు అన్నమూ ఇవ్వడు.

Verse 27

एतस्मिन्नंतरे प्राप्तो नारदो मुनिसत्तमः । ब्रह्मलोकात्स्थितौ यत्र तौ भूमिपसुरेश्वरौ

అదే సమయంలో బ్రహ్మలోకంనుండి మునిశ్రేష్ఠుడు నారదుడు అక్కడికి వచ్చాడు; రాజు మరియు దేవేశ్వరుడు ఉన్న చోటకు.

Verse 28

ततः शक्रः समुत्थाय तस्मै तुष्टिसमन्वितः । अर्घं दत्त्वा विधानेन सादरं चेदमब्रवीत्

అప్పుడు ఆనందంతో నిండిన శక్రుడు (ఇంద్రుడు) లేచి నిలబడి, విధిపూర్వకంగా అర్ఘ్యాన్ని సమర్పించి, గౌరవంతో ఇలా పలికాడు.

Verse 29

कुतः प्राप्तोऽसि विप्रेंद्र प्रस्थितः क्व च सांप्रतम् । केन कार्येण चेद्गुह्यं न तेऽस्ति वद सांप्रतम्

హే విప్రశ్రేష్ఠా, నీవు ఎక్కడి నుండి వచ్చావు, ఇప్పుడు ఎక్కడికి బయలుదేరుతున్నావు? ఏ కార్యార్థం? రహస్యమైతే కాకపోతే వెంటనే నాకు చెప్పు.

Verse 30

नारद उवाच । ब्रह्मलोकादहं प्राप्तः प्रस्थितस्तु धरातले । तीर्थयात्राकृते शक्र नान्यदस्तीह कारणम्

నారదుడు పలికెను—నేను బ్రహ్మలోకమునుండి వచ్చి భూమిపైకి ప్రయాణమవుతున్నాను. ఓ శక్రా, తీర్థయాత్ర కోసమే ఇది; ఇక్కడ మరొక కారణము లేదు.

Verse 31

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा स नृपो हृष्टस्तमुवाच मुनीश्वरम् । प्रसादः क्रियतां मह्यं दीनस्य मुनिपुंगव

సూతుడు పలికెను—అది విని రాజు హర్షించి మునీశ్వరునితో అన్నాడు: ఓ మునిపుంగవా, నేను దీనుడను; నాపై కృపచేయుము.

Verse 32

त्वया भूमितले वाच्यो मम पुत्रो महीपतिः । आनर्त्ताधिपतिः ख्यातः सत्यसेन इति प्रभो

భూమిపై నీవు నా కుమారుడైన రాజును—ఆనర్తాధిపతిగా ఖ్యాతుడైనవాడిని—‘సత్యసేన’ అనే నామంతో పిలువుము, ఓ ప్రభూ.

Verse 33

तव तातो मया दृष्टः शक्रस्य सदनं प्रति । क्षुत्पिपासापरीतांगो दीनात्मा देवमध्यगः

నేను నీ తండ్రిని శక్రుని సదనమువైపు వెళ్లుచుండగా చూచితిని—ఆకలి దాహాలతో బాధపడిన దేహము, దీనమనస్సు, దేవమధ్యమున నిలిచినవాడు.

Verse 34

तस्मात्पुत्रोऽसि चेन्मह्यं त्वं सत्यं परिरक्षसि । तन्मन्नाम्ना प्रयच्छोच्चैः सस्यानि सलिलानि च

కాబట్టి నీవు నిజంగా నా కుమారుడవై సత్యాన్ని పరిరక్షిస్తే, నా నామముతో ఉదారంగా దానమిచ్చుము—ధాన్యమును, జలమును కూడ.

Verse 35

स तथेति प्रतिज्ञाय नारदो मुनिसत्तमः । अनुज्ञाप्य सहस्राक्षं प्रस्थितो भूतलं प्रति

మునిశ్రేష్ఠుడైన నారదుడు “తథాస్తు” అని ప్రతిజ్ఞ చేశాడు. సహస్రాక్షుడైన ఇంద్రుని అనుమతి తీసుకొని భూతలమునకు బయలుదేరెను.

Verse 36

ततः क्रमेण तीर्थानि भ्रममाणः स सद्द्विजः । आनर्त्तविषयं प्राप्य सत्यसेनमुपाद्रवत्

ఆపై ఆ సద్ద్విజ ముని క్రమంగా తీర్థాలను సంచరిస్తూ ఆనర్త్త దేశమునకు చేరి సత్యసేనుని సమీపమునకు వెళ్లెను.

Verse 37

अथ संपूजितस्तेन सम्यग्भूपतिना मुनिः । पितुः संदेशमाचख्यौ विजने तस्य सादरम्

అప్పుడు ఆ భూపతి విధివిధానములతో మునిని సత్కరించి పూజించెను. ముని ఏకాంతమున అతనికి తండ్రి సందేశమును ఆదరముతో తెలిపెను.

Verse 38

तच्छ्रुत्वा शोकसंतप्तः सत्यसेनो महीपतिः । तं विसृज्य मुनिश्रेष्ठं पूजयित्वा विधानतः

అది విని మహీపతి సత్యసేనుడు శోకాగ్నితో దగ్ధుడయ్యెను. తరువాత విధివిధానములతో మునిశ్రేష్ఠుని పూజించి గౌరవముతో వీడ్కోలు పలికెను.

Verse 39

ततो जनकमुद्दिश्य मिष्टान्नेन सुभक्तितः । सहस्रं ब्राह्मणेंद्राणां भोजयामास नित्यशः

ఆపై తన జనకుని ఉద్దేశించి, సుభక్తితో, మిష్టాన్నములతో నిత్యము సహస్ర బ్రాహ్మణేంద్రులకు భోజనము చేయించెను.

Verse 40

प्रपादानं तथा चक्रे ग्रीष्मकाले विशेषतः । त्यक्त्वान्याः सकला याश्च क्रिया धर्मसमुद्भवाः

అతడు ముఖ్యంగా గ్రీష్మకాలంలో ప్రపాలు (నీటి చాట్లు) ఏర్పాటు చేయించాడు. ఇతర ధర్మజన్య పుణ్యక్రియలను విడిచి ఈ సేవలోనే నిమగ్నుడయ్యాడు.

Verse 41

एवं तस्य महीपस्य वर्तमानस्य च द्विजाः । अनावृष्टिरभूद्रौद्रा सर्वसस्यक्षयावहा

హే ద్విజులారా! ఆ రాజు పాలనలో భయంకరమైన అనావృష్టి ఏర్పడి, అది సమస్త పంటల నాశనానికి కారణమైంది.

Verse 42

यावद्द्वादशवर्षाणि न जलं त्रिदशाधिपः । मुमोच धरणीपृष्ठे सर्वे लोकाः क्षुधार्दिताः

పన్నెండు సంవత్సరాలు దేవాధిపతి భూమి మీద నీటిని విడిచిపెట్టలేదు; అందరూ ఆకలితో బాధపడుతూ క్షీణించారు.

Verse 43

अत्राभावात्ततो भूयो न सस्यं संप्रयच्छति । ब्राह्मणेभ्यः समुद्दिश्य पितरं स्वं यथा पुरा

ఇక్కడ వర్షాభావం వల్ల భూమి ఇక పంటను ఇవ్వలేదు. అందుచేత పూర్వంలాగానే పితృగణాలలో తన తండ్రిని ఉద్దేశించి బ్రాహ్మణులకు దానార్పణ చేశాడు.

Verse 44

ततः स क्षुत्परीतांगः पिता तस्य महीपतेः । स्वप्ने प्रोवाच तं पुत्रमतीव मलिनांबरः

అప్పుడు ఆ రాజు తండ్రి—ఆకలితో క్షీణించిన శరీరంతో, అత్యంత మలిన వస్త్రాలతో—స్వప్నంలో తన కుమారునితో పలికాడు.

Verse 45

त्वया पुत्रेण पुत्राहं क्षुत्पिपासासमाकुलः । स्वर्गस्थोऽपि हि तिष्ठामि तस्मादन्नं प्रयच्छ वै । मन्नाम्ना तोयसंयुक्तं यदि त्वं मत्समुद्भवः

ఓ కుమారా! నీ కారణంగా నేను తండ్రినైయుండి కూడా ఆకలి-దాహాలతో బాధపడుతున్నాను; స్వర్గంలో ఉన్నప్పటికీ అలాగే ఉన్నాను. కాబట్టి నీవు నిజంగా నాలోనుంచి పుట్టినవాడవైతే, నా నామంతో జలంతో కూడిన అన్నదానాన్ని అర్పించు.

Verse 46

ततः शोकसमायुक्तः स नृपः स्वप्नदर्शनात् । अन्नाभावात्समं मंत्रं मंत्रिभिः स तदाकरोत्

అనంతరం స్వప్నదర్శనం వల్ల శోకంతో నిండిన ఆ రాజు, అన్నం లేని పరిస్థితిలో, మంత్రులతో కలిసి మంత్రణ చేసి తగిన నిర్ణయం తీసుకున్నాడు.

Verse 47

अहमाराधयिष्यामि सस्यार्थे वृषभध्वजम् । राज्ये रक्षा विधातव्या भवद्भिः सादरं सदा

పంటల క్షేమార్థం నేను వృషభధ్వజుడు (భగవాన్ శివుడు)ను ఆరాధిస్తాను; మీరు ఎల్లప్పుడూ శ్రద్ధతో రాజ్యరక్షణను నిర్వహించాలి.

Verse 48

ततोऽत्रैव समागत्य स्थापयित्वा महेश्वरम् । सम्यगाराधयामास व्रतैश्च नियमैस्तथा

ఆపై అతడు ఇదే స్థలానికి వచ్చి మహేశ్వరుడు (శివుడు)ను ప్రతిష్ఠించి, వ్రతాలు మరియు నియమాలతో సమ్యకంగా ఆరాధించాడు.

Verse 49

अथ तस्य गतस्तुष्टिं वर्षांते भगवाञ्छिवः । अब्रवीद्वरदोऽस्मीति प्रार्थयस्व यथेप्सितम्

సంవత్సరం చివరికి భగవాన్ శివుడు అతనిపై ప్రసన్నుడై ఇలా అన్నాడు—‘నేను వరదాతను; నీకు ఇష్టమైన వరాన్ని కోరుకో.’

Verse 51

तथा संजायता वृष्टिः समस्ते धरणीतले । येन सस्यानि जायंते सलिलानि च सांप्रतम्

అప్పుడు సమస్త భూమండలమంతటా వర్షము కురిసెను; దానివల్ల పంటలు పుట్టి, జలములు కూడా ఇప్పుడు మళ్లీ సమృద్ధిగా అయ్యెను।

Verse 52

जायतां मम तातस्य स्वर्गस्थस्य महात्मनः । प्रसादात्तव संतृप्तिरक्षया सुरसत्तम

స్వర్గస్థుడైన నా మహాత్మ తండ్రికి క్షేమము కలుగుగాక। ఓ దేవశ్రేష్ఠా, నీ ప్రసాదముచేత నీ తృప్తి అక్షయమై అవ్యయమై ఉండుగాక।

Verse 53

श्रीभगवानुवाच । भविता न चिराद्वृष्टिः प्रभूता धरणीतले । भविष्यंति तथान्नानि यानि कानि महीतले

శ్రీభగవానుడు పలికెను—అతి త్వరలో భూమిపై విస్తారమైన వర్షము కురియును. అలాగే భూమిలో నానావిధమైన అన్నధాన్యములు ఉద్భవించును।

Verse 54

तस्मात्त्वं गच्छ राजेंद्र स्वगृहं प्रति सांप्रतम् । मम वाक्यादसंदिग्धमेतदेव भविष्यति

కాబట్టి, ఓ రాజేంద్రా, ఇప్పుడు నీ స్వగృహమునకు వెళ్ళుము. నా వాక్యముచేత సందేహము లేక ఇదే జరుగును।

Verse 55

तच्चैतन्मामकं लिंगं यत्त्वया स्थापितं नृप । प्रातरुत्थाय यः कश्चित्सम्यक्तद्वीक्षयिष्यति

మరియు ఇది నా లింగమే, నీవు స్థాపించినది, ఓ నృపా—ఎవడైనను ప్రాతఃకాలమున లేచి భక్తిశ్రద్ధలతో దీనిని యథావిధిగా దర్శించునట్లయితే—

Verse 56

मिष्टान्नममृतस्वादु स हि नूनमवाप्स्यति । मम वाक्यान्नृपश्रेष्ठ सदा जन्मनिजन्मनि

అతడు నిశ్చయంగా అమృతసమాన మధురరుచిగల మిష్టాన్నాన్ని పొందును. నా వాక్యముచే, ఓ నృపశ్రేష్ఠా, జన్మ జన్మాంతరములందు ఇది సదా జరుగును.

Verse 57

स एवं भगवानुक्त्वा ततश्चादर्शनं गतः । सोऽपि राजा निजं स्थानं हर्षेण महतान्वितः । आजगाम चकाराथ राज्यं निहतकंटकम्

ఇట్లు భగవానుడు చెప్పి అనంతరం అదృశ్యమయ్యెను. రాజు కూడా మహా హర్షంతో నిండిపోయి తన స్థానమునకు వచ్చి, తరువాత కంటకరహితమైన (కష్టరహితమైన) రాజ్యాన్ని పాలించెను.

Verse 58

सूत उवाच । अद्यापि कलिकालेऽत्र संप्राप्ते दारुणे युगे । यस्तं मिष्टान्नदं पश्येत्प्रातरुत्थाय भक्तितः

సూతుడు పలికెను—ఈ దారుణ కలియుగము వచ్చిన నేటికీ, ఎవడు ఉదయమే లేచి భక్తితో ఆ మిష్టాన్నదుని (మిష్టాన్నదాతను) దర్శించునో—

Verse 59

स मिष्टान्नमवाप्नोति यदि कामयते द्विजाः । निष्कामो वा समभ्येति स्थानं देवस्य शूलिनः

హే ద్విజులారా! అతడు కోరితే మిష్టాన్నాన్ని పొందును; లేక నిష్కాముడైతే శూలధారి దేవుడు (శివుడు) యొక్క ధామమును చేరును.

Verse 141

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये मिष्टान्नदेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामैकचत्वारिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీ స్కంద మహాపురాణము—ఏకాశీతిసాహస్రీ సంహితలో—షష్ఠ నాగరఖండములో, హాటకేశ్వరక్షేత్రమాహాత్మ్యాంతర్గత “మిష్టాన్నదేశ్వరమాహాత్మ్యవర్ణనము” అను 141వ అధ్యాయము సమాప్తమైంది.