Adhyaya 139

Verse 1

सूत उवाच । धर्मराजेश्वरोत्थं च माहात्म्यं द्विजसत्तमाः । यन्मया प्रश्रुतं पुण्यं सकाशात्स्वपितुः पुरा

సూతుడు పలికెను—హే ద్విజశ్రేష్ఠులారా! ధర్మరాజేశ్వరునితో సంబంధమైన పుణ్యమయ మహాత్మ్యాన్ని నేను వివరిస్తాను; దానిని నేను పూర్వం నా తండ్రి వద్ద వినితిని।

Verse 2

तदहं कीर्तयिष्यामि शृणुध्वं सुसमाहिताः । त्रैलोक्येऽपि सुविख्यातं सर्व पातकनाशनम्

అందుచేత నేను దానిని కీర్తిస్తాను; మీరు సమాహితచిత్తంతో వినండి। అది త్రిలోకమందు సుప్రసిద్ధమై, సమస్త పాతకాలను నశింపజేయునది।

Verse 3

तत्र क्षेत्रे पुरा विप्रः कश्यपान्वयसंभवः । उपाध्याय इति ख्यातो वेदविद्यापरायणः

ఆ క్షేత్రంలో పూర్వకాలంలో కశ్యప వంశసంభవుడైన ఒక విప్రుడు ఉండెను; ‘ఉపాధ్యాయ’ అని ప్రసిద్ధి పొందినవాడు, వేదవిద్యలో పరాయణుడు।

Verse 4

पश्चिमे वयसि प्राप्ते तस्य पुत्रो बभूव ह । स्वाध्यायनियमस्थस्य प्रभूतविभवस्य च

ఆయన పశ్చిమ వయస్సుకు చేరినప్పుడు ఆయనకు ఒక కుమారుడు జన్మించాడు; అతడు స్వాధ్యాయ-నియమాలలో స్థిరుడై, సమృద్ధమైన వైభవమును కలిగినవాడును అయ్యెను।

Verse 5

पञ्चवर्षकमात्रस्तु यदा जज्ञे च तत्सुतः । तदा मृत्युवशं प्राप्तः पितृमातृसुदुःखकृत्

ఆ కుమారుడు కేవలం ఐదు సంవత్సరాల వయస్సు వచ్చినప్పుడు, అతడు మృత్యువశమై తండ్రి తల్లులకు ఘోర దుఃఖాన్ని కలిగించాడు।

Verse 6

ततः स ब्राह्मणः कोपं चक्रे वैवस्वतोपरि । धर्मराजगृहं प्राप्तं दृष्ट्वा निजकुमारकम्

అప్పుడు ఆ బ్రాహ్మణుడు వైవస్వత యమునిపై కోపించాడు; ధర్మరాజు గృహానికి తీసుకువచ్చిన తన చిన్న కుమారుణ్ని చూసి అతని ఆగ్రహం ఉప్పొంగింది।

Verse 7

आदाय सलिलं हस्ते शुचिर्भूत्वासमाहितः । प्रददौ दारुणं शापं धर्मराजाय दुःखितः

చేతిలో జలాన్ని తీసుకొని, శుద్ధుడైయున్నప్పటికీ మనస్సు అస్థిరంగా ఉండగా, దుఃఖితుడు ధర్మరాజునకు భయంకర శాపం ఇచ్చాడు।

Verse 8

अपुत्रोऽद्य कृतो यस्मादहं तेन दुरात्मना । अतः सोऽपि च दुष्टात्मा यमोऽपुत्रो भविष्यति

“ఆ దురాత్ముడు నన్ను ఈ రోజు అపుత్రుడిని చేశాడు; అందువల్ల ఆ దుష్టాత్మ యముడూ అపుత్రుడవుతాడు.”

Verse 9

तथास्य भूतले लोको नैव पूजां विधास्यति । कीर्तयिष्यति नो नाम यथान्येषां दिवौकसाम्

“అలాగే భూతలంలో ప్రజలు అతనికి పూజ చేయరు; ఇతర దేవతల వలె అతని నామాన్ని కీర్తించరు.”

Verse 10

यः कश्चित्प्रातरुत्थाय नाम चास्य ग्रही ष्यति । मंगल्यकरणे चाथ विघ्नं तस्य भविष्यति

ఎవడైనను ప్రాతఃకాలంలో లేచి అతని నామాన్ని గ్రహించి (ఉచ్చరించి) యుంటే, అతని మంగళకార్యాలలో తప్పక విఘ్నం కలుగును।

Verse 11

तं श्रुत्वा तस्य विप्रस्य यमः शापं सुदारुणम् । स्वधर्मे वर्तमानस्तु ततो दुःखा न्वितोऽभवत्

ఆ బ్రాహ్మణుని అత్యంత దారుణమైన శాపాన్ని విని, యముడు స్వధర్మంలో నిలిచి ఉన్నప్పటికీ, ఆపై దుఃఖంతో నిండిపోయెను।

Verse 12

एतस्मिन्नंतरे गत्वा ब्रह्मणः सदनं प्रति । कृतांजलिपुटो भूत्वा यमः प्राह पितामहम्

ఇంతలో యముడు బ్రహ్మదేవుని సదనానికి వెళ్లి, అంజలి బద్ధుడై పితామహునితో పలికెను।

Verse 13

पश्य देवेश शप्तोऽहं निर्दोषोपि द्विजन्मना । स्वधर्मे वर्तमानस्तु यथान्यः प्राकृतो जनः

హే దేవేశా! చూడుము, నేను నిర్దోషుడనైనప్పటికీ ఒక ద్విజునిచే శపింపబడితిని; స్వధర్మంలో ఉన్నప్పటికీ నేను సాధారణ మనుష్యునివలె అయితిని।

Verse 14

तस्मादहं त्यजिष्यामि नियोगं ते पितामह । ब्रह्मशापभया द्भीतः सत्यमेतन्मयोदितम्

కాబట్టి, హే పితామహా! బ్రహ్మశాప భయంతో భీతుడనై, మీరు అప్పగించిన నియోగాన్ని నేను విడిచిపెట్టుదును—ఇది నేను చెప్పిన సత్యము।

Verse 15

पुरा मांडव्यशापेन शूद्रयोन्यवतारितः । सांप्रतं पुत्ररहितः कृतोऽपूज्यश्च सत्तम

పూర్వం మాండవ్యశాపం వల్ల నేను శూద్రయోనిలో అవతరించాను. ఇప్పుడు, ఓ సత్తమా, నన్ను పుత్రరహితుడిగా చేసి, యథోచిత పూజా-గౌరవం నుండి వంచితుణ్ణి చేశారు.

Verse 16

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा दीनं वैवस्वतस्य च । तत्कालोचितमाहेदं स्वयमेव शतक्रतुः

సూతుడు పలికెను—వైవస్వతుడు (యముడు) దుఃఖంతో పలికిన మాటలు విని, శతక్రతువు (ఇంద్రుడు) స్వయంగా ఆ సందర్భానికి తగిన సలహాతో సమాధానం చెప్పాడు.

Verse 17

युक्तमुक्तमनेनैतद्धर्मराजेन पद्मज । नियोगे वर्तमानेन तावकीये सुरेश्वर

ఓ పద్మజా (బ్రహ్మా)! ఈ ధర్మరాజు చెప్పింది యుక్తమే; ఎందుకంటే, ఓ సురేశ్వరా, అతడు నీ నియోగం (ఆజ్ఞ)లోనే నిలిచి కార్యం నిర్వహిస్తున్నాడు.

Verse 18

अवश्यमेव मर्त्ये च मनुष्याः समये स्थिताः । बाल्ये वा यौवने वाथ वार्धक्ये वा पितामह । संहर्तव्या न संदेहो नाकाले च कथंचन

మర్త్యలోకంలో మనుష్యులు తమ నియతకాల నియమంలోనే ఉంటారు—బాల్యంలో గానీ, యౌవనంలో గానీ, వృద్ధాప్యంలో గానీ, ఓ పితామహా. వారిని తప్పక సంహరించవలసిందే, సందేహం లేదు; కానీ ఏ విధంగానూ అకালে కాదు.

Verse 19

एतदेव कृतं नाम धर्मराजाख्यमुत्तमम् । त्वया च सममित्रस्य समशस्त्रोर्महात्मनः

‘ధర్మరాజ’ అనే ఈ ఉత్తమ వ్యవస్థను నీవే స్థాపించావు—సమమిత్రుడైన, సమదండధారియైన ఆ మహాత్ముని కోసం.

Verse 20

तस्मादद्य समालोक्य कश्चिदेव विचिंत्यताम् । उपायो येन निर्दोषो नियोगं कुरुते तव

కాబట్టి ఈ రోజే ఒక ఉపాయం ఆలోచించి నిర్ణయించాలి; దానివల్ల అతడు నిర్దోషిగా ఉండి నీ నియోగాన్ని సమ్యకంగా నిర్వర్తించగలడు.

Verse 21

ब्रह्मोवाच । ब्रह्मशापं न शक्तोऽह मन्यथाकर्तुमेवच । उपायं च करिष्यामि सांप्रतं त्रिदशाधिप

బ్రహ్ముడు పలికెను: బ్రాహ్మణ శాపాన్ని నేను ఇతరథా చేయలేను; అయినా, ఓ త్రిదశాధిపా, ఇప్పుడే ఒక ఉపాయం ఏర్పరుస్తాను.

Verse 22

ततो ध्यानं प्रचक्रे स ब्रह्मा लोकपितामहः । तदर्थं सर्वदेवानां पुरतः सुस माहितः

అప్పుడు లోకపితామహుడైన బ్రహ్ముడు ఆ కార్యార్థం, సమస్త దేవతల సమక్షంలో, అత్యంత పూజ్యుడై, గాఢ ధ్యానాన్ని ప్రారంభించాడు.

Verse 23

तस्यैवं ध्यानसक्तस्य प्रादुर्भूताः समंततः । मूर्ता रोगाः सुरौद्रास्ते वातगुल्मकफात्मकाः । अष्टोत्तरशतप्रायाः प्रोचुस्तं च कृतादराः

అతడు ఈ విధంగా ధ్యానంలో లీనుడై ఉండగా, చుట్టూ శరీరధారులైన రోగాలు ప్రత్యక్షమయ్యాయి—దేవక్రోధంలా భయంకరమైనవి—వాత, గుల్మ, కఫ స్వభావములు. దాదాపు నూట ఎనిమిది సంఖ్యలో వారు భక్తితో అతనిని సంభోదించారు.

Verse 24

रोगा ऊचुः । किमर्थं देवदेवेश त्वया सृष्टा वयं विभो । आदेशो दीयतां शीघ्रं प्रसादः क्रियतामिति

రోగాలు పలికాయి: ఓ దేవదేవేశా, ఓ విభో! మమ్మల్ని నీవు ఏ ప్రయోజనార్థం సృష్టించావు? త్వరగా మాకు ఆజ్ఞనిచ్చి, మాపై ప్రసన్నుడవు కావాలి.

Verse 25

व्रह्मोवाच । व्रजध्वं भूतले शीघ्रं ममादेशादसंशयम् । यमादेशान्मनुष्येषु गन्तव्यमविकल्पितम्

బ్రహ్ముడు పలికెను— నా ఆజ్ఞచేత సందేహములేక శీఘ్రముగా భూతలమునకు వెళ్ళుడి. యమ ఆజ్ఞాధీనమై మనుష్యలోకమున ప్రవేశించుడి— సంకోచము లేకుండా.

Verse 26

एवमुक्त्त्वा तु तान्रोगांस्ततः प्राह पितामहः । धर्मराजं समीपस्थं भृशं दीनमधोमुखम्

ఇట్లు ఆ రోగములకు చెప్పిన పితామహుడు, సమీపమున నిలిచిన ధర్మరాజుని సంభోదించెను; అతడు అత్యంత దుఃఖితుడై ముఖము వంచి నిలిచియుండెను.

Verse 27

एते ते व्याधयः सर्वे मया यम नियोजिताः । साहाय्यं च करिष्यंति सर्वकृ त्येषु सर्वदा

హే యమా, ఈ సమస్త వ్యాధులను నేను నీకై నియమించితిని. అవి ఎల్లప్పుడూ నీ సమస్త కర్తవ్యములలో సహాయము చేయును.

Verse 28

यः कश्चिदधुना मर्त्यो गतायुः संप्रपद्यते । वधाय तस्य यत्नेन त्वया प्रेष्याः सदैव तु

ఇప్పుడు ఎవడైన మర్త్యుడు, ఆయువు తీరినవాడు, ఎదురైతే— అతని మరణార్థము యత్నపూర్వకముగా వీరిని నీవు ఎల్లప్పుడూ పంపవలెను.

Verse 29

एतेषां जायते तेन जननाशसमुद्भवः । अपवादो धरापृष्ठे न च संजायते तव

వీరి ద్వారా తగిన విధముగా జననాశము సంభవించును; భూమి మీద నీపై ఎట్టి అపవాదమూ దోషారోపణమూ కలుగదు.

Verse 31

ततस्तान्सकलान्व्याधीन्गृहीत्वा रविनंदनः । यमलोकं समासाद्य ततः प्रोवाच सादरम्

అప్పుడు రవినందనుడు యముడు ఆ వ్యాధులన్నిటిని తీసుకొని యమలోకానికి చేరి, అక్కడ భక్తిపూర్వకంగా పలికెను।

Verse 32

पृष्ट्वापृष्ट्वा च गंतव्यं चित्रगुप्तं धरातले । गंतव्यं जननाशाय समये समुपस्थिते

మళ్లీ మళ్లీ విచారిస్తూ భూమిపై చిత్రగుప్తుని వద్దకు వెళ్లవలెను; నియతకాలము వచ్చినప్పుడు జననచక్రనాశార్థం గమనించవలెను।

Verse 33

परमस्ति मया तत्र स्थापितं लिंगमुत्तमम् । हाटकेश्वरजेक्षेत्रे सर्वपातकनाशनम्

అక్కడ నేను పరమోత్తమమైన లింగాన్ని స్థాపించితిని; హాటకేశ్వర క్షేత్రంలో అది సమస్త పాతకాలను నశింపజేయును।

Verse 34

यस्तं पश्यति सद्भक्त्या प्रातरुत्थाय मानवः । स युष्माभिः सदा त्याज्यो दूरतो वचनान्मम

ఏ మనిషి ఉదయమే లేచి నిజభక్తితో ఆ (లింగ) దర్శనం చేయునో, నా ఆజ్ఞచేత మీరు అతనిని ఎల్లప్పుడూ దూరంగా విడిచి పెట్టండి; తాకకండి।

Verse 35

एवमुक्त्वा स तान्व्याधींस्ततो वैवस्वतः स्वयम् । तस्य विप्रस्य तं पुत्रं गृहीत्वा सत्वरं ययौ । तस्यैव मंदिरे रम्ये कृत्वा रूपं द्विजन्मनः

ఇట్లు వ్యాధులతో చెప్పి, వైవస్వత యముడు స్వయంగా ఆ బ్రాహ్మణుని కుమారుని తీసుకొని వేగంగా వెళ్లెను; అదే సుందర గృహంలో ద్విజరూపం ధరించెను।

Verse 36

अथासौ ब्राह्मणो दृष्ट्वा स्वं पुत्रं गृहमागतम् । सहितं विप्ररूपेण धर्मराजेन धीमता

అప్పుడు ఆ బ్రాహ్మణుడు తన కుమారుడు ఇంటికి తిరిగి వచ్చినదాన్ని చూచి, బ్రాహ్మణవేషంలో ఉన్న ధీమంతుడైన ధర్మరాజు అతనితో కలిసి ఉన్నాడని గమనించి ఆశ్చర్యపడ్డాడు।

Verse 37

ततः प्रहृष्टचित्तेन सत्वरं सम्मुखो ययौ । पुत्रपुत्रेति जल्पन्स निजभार्यासमन्वितः

తర్వాత ఆనందంతో ఉప్పొంగిన హృదయంతో అతడు వేగంగా ఎదురుగా వెళ్లాడు; “కుమారా, కుమారా!” అని పలుకుతూ తన భార్యతో కలిసి అతనిని ఎదుర్కొన్నాడు।

Verse 38

परिष्वज्य ततो भूयो वाष्पपर्याकुलेक्षणः । आघ्राय च ततो मूर्ध्नि वाक्यमेतदुवाच ह

అతనిని మరల ఆలింగనం చేసి, కన్నీళ్లతో మసకబారిన కళ్లతో అతని శిరస్సును వాసన చూసి ఈ మాటలు పలికాడు।

Verse 39

ब्राह्मण उवाच । कथं पुत्र समायातस्त्वं तस्मा द्यममंदिरात् । न कश्चित्पुनरायाति यत्र गत्वाऽपि वीर्यवान्

బ్రాహ్మణుడు అన్నాడు—“కుమారా, నీవు ఆ యమమందిరం నుండి ఎలా తిరిగి వచ్చావు? అక్కడికి వెళ్లిన వీరుడైనా మళ్లీ తిరిగి రాడు కదా।”

Verse 41

कश्चायं ब्राह्मणः पार्श्वे तव संतिष्ठते सुत । दिव्येन तेजसा युक्तस्तं नमाम्यहमात्मज

“కుమారా, నీ పక్కన నిలిచిన ఈ బ్రాహ్మణుడు ఎవరు? దివ్య తేజస్సుతో యుక్తుడైన ఆయనకు, ఓ బిడ్డా, నేను నమస్కరిస్తున్నాను।”

Verse 42

पुत्र उवाच । एष ब्राह्मणरूपेण समायातो यमः स्वयम् । मामादाय कृपाविष्टो ज्ञात्वा त्वां दुःखसंयुतम्

కుమారుడు పలికెను: బ్రాహ్మణ రూపంలో వచ్చినది సాక్షాత్తు యమధర్మరాజు. మీరు దుఃఖంలో ఉన్నారని తెలిసి, దయతో నన్ను తీసుకుని వచ్చారు.

Verse 43

तस्मात्त्वं कुरु तातास्य शापानुग्रहमद्य वै । गृहप्राप्तस्य सुस्नेहाद्यद्यहं तव वल्लभः

కనుక ఓ తండ్రీ! నేను మీకు ప్రియమైనవాడనైతే, ఇంటికి వచ్చిన వీరి శాపాన్ని నేడు ప్రేమతో అనుగ్రహంగా మార్చండి.

Verse 44

ततस्तस्य प्रणामं स कृत्वा ब्राह्मणसत्तमः । व्रीडयाऽधोमुखो भूत्वा ततः प्रोवाच सादरम्

అప్పుడు ఆ బ్రాహ్మణోత్తముడు వారికి నమస్కరించి, సిగ్గుతో తలవంచుకుని, ఆదరపూర్వకంగా ఇలా పలికెను.

Verse 45

ब्राह्मण उवाच । अद्य मे सफलं जन्म जीवितं च सुजीवितम् । यत्पुत्रस्य मम प्राप्तिर्गतस्य यमसादनम्

బ్రాహ్మణుడు పలికెను: యమలోకానికి వెళ్ళిన నా కుమారుడు తిరిగి వచ్చినందున, నేడు నా జన్మ ధన్యమైంది మరియు నా జీవితం సఫలమైంది.

Verse 46

त्वं च पुत्रकृते तात सन्तोषं परमं गतः । तस्मात्पुत्रेण संयुक्तो यथायं स्यात्तथा कुरु

మరియు ఓ తండ్రీ! నీవు నీ కుమారుని కారణంగా పరమ సంతోషాన్ని పొందావు. కనుక, నీ కుమారునితో కలిసి ఇది సక్రమంగా జరిగేలా చూడుము.

Verse 47

ब्राह्मण उवाच । न मे स्यादनृतं वाक्यं कदा चिदपि पुत्रक । अपि स्वैरेण यत्प्रोक्तं किं पुनर्दुःखितेन च

బ్రాహ్మణుడు పలికెను—పుత్రకా, నా వాక్యం ఎప్పుడూ అసత్యం కాదు. నిర్లక్ష్యంగా పలికినదీ సత్యమైతే, దుఃఖంతో పలికినది మరింతగా సత్యమే కదా!

Verse 48

तस्मात्तस्य भवेत्पुत्रो दैवयोनिसमुद्भवः । न कथंचिदपि प्राज्ञ मम शापवशाद्ध्रुवम्

అందువల్ల అతనికి దైవయోనిలోనుండి పుట్టిన కుమారుడు కలుగును. ఓ ప్రాజ్ఞా, నా శాపబలంతో ఇది నిశ్చయంగా వేరేలా జరగదు.

Verse 49

भविष्यति सुतश्चान्यो मानुषीयोनिसंभवः । राजसूयाश्वमेधाभ्यां यश्चैनं तारयिष्यति

మరొక కుమారుడు మానవయోనిలోనుండి జన్మించును; రాజసూయ, అశ్వమేధ యాగాల పుణ్యంతో అతనిని తరింపజేయును.

Verse 50

कोऽर्थः पुत्रेण जातेन यो न संतारणक्षमः । पितृपक्षं शुभं कर्म कृत्वा सर्वोत्तमं भुवि

పితృసంతరణకు అశక్తుడైన కుమారుడు పుట్టి ఏమి ప్రయోజనం? పితృపక్షంలో పితృదేవతలకు శుభమైన ఉత్తమ కర్మలు చేసి, వాడు భూమిపై శ్రేష్ఠుడగును.

Verse 51

तथा पूजाकृते योऽस्य शापो दत्तश्च वै पुरा । तत्रापि शृणु मे वाक्यं तस्य पुत्रक जल्पतः

అలాగే అతని పూజాసంబంధంగా పూర్వం ఇచ్చిన శాపం విషయములోనూ నా మాటలు వినుము, పుత్రా; నేను వివరించుచున్నాను.

Verse 52

वेदोक्तैर्विविधैर्मन्त्रैर्या पूजा चास्य संस्थिता । न भविष्यति सा लोके कथंचिदपि पुत्रक

ఓ కుమారా! వేదోక్తమైన నానావిధ మంత్రాలతో స్థాపించబడిన ఆయన పూజ, ఈ లోకంలో ఏ విధంగానూ ఇక జరుగదు.

Verse 53

अस्य मानुषसंभूतैर्मन्त्रैः पूजा भविष्यति । विशिष्टा सर्वदेवेभ्यः सत्यमेतन्मयोदितम्

ఈ దేవుని పూజ మనుష్యులలో పుట్టిన మంత్రాలతోనే జరుగుతుంది; ఆ పూజ సమస్త దేవతల పూజలకన్నా విశిష్టమైనది—ఇది నేను చెప్పే సత్యం.

Verse 54

पुत्र उवाच । अहमेनं प्रतिष्ठाप्य द्रिजश्रेष्ठ महीतले । सम्यगाराधयिष्यामि किमन्यैर्विबुधैर्मम

కుమారుడు అన్నాడు—ఓ ద్విజశ్రేష్ఠా! నేను ఇతనిని భూమిపై ప్రతిష్ఠించి సమ్యకంగా ఆరాధిస్తాను; నాకు ఇతర దేవతలెందుకు?

Verse 55

तस्मात्संकीर्तयिष्यामि मंत्रान्मानुषसंभवान् । तथा पूजाविधानं च त्वत्प्रसादेन पूर्वज

కాబట్టి మనుష్యులలో పుట్టిన మంత్రాలను నేను సంకీర్తిస్తాను; అలాగే పూజావిధానాన్ని కూడా—మీ ప్రసాదంతో, ఓ పూజ్య పెద్దవారూ.

Verse 56

ततः सुगं नः पन्थेति तस्य मंत्रं विधाय सः । समाचरत्प्रहृष्टात्मा धर्मराजस्य शृण्वतः

అనంతరం అతడు ‘మాకు మార్గం సుగమమగుగాక’ అనే మంత్రాన్ని నిర్మించి, హర్షభరిత హృదయంతో విధిని ఆచరించాడు; ధర్మరాజు వింటూ ఉన్నాడు.

Verse 58

यम उवाच । कथंचिदपि विप्रेद्र न मे स्याद्दर्शनं वृथा । अन्येषामपि देवानां तस्मात्प्रार्थय वांछि तम्

యముడు పలికెను—హే విప్రేంద్రా, నా దర్శనం నీకు ఏ విధంగానూ వ్యర్థం కాకూడదు. కనుక ఇతర దేవతల విషయములోనూ నీకు కావలసినదాన్ని ప్రార్థించుము.

Verse 59

ब्राह्मण उवाच । तवार्चां मम पुत्रोऽयं स्थापयिष्यति यामिह । तामनेनैव मंत्रेण यः कश्चित्पूजयेद्द्विजः

బ్రాహ్మణుడు పలికెను—హే యమదేవా, నా ఈ కుమారుడు ఇక్కడ మీ అర్చా (ప్రతిమ)ను స్థాపించును. మరియు ఏ ద్విజుడైన ఈ మంత్రంతోనే ఆ ప్రతిమను పూజించునట్లయితే…

Verse 60

भवेत्संवत्सरं यावत्संप्राप्ते पंचमीदिने । मा तस्य पुत्रशोको हि इह लोके कथञ्चन

…సంవత్సరం పూర్తయ్యే వరకు, పంచమీ తిథి వచ్చిన దాకా, ఈ లోకంలో అతనికి ఏ విధంగానూ పుత్రశోకం కలగకూడదు.

Verse 61

सूत उवाच । स तथेति प्रतिज्ञाय संप्रहृष्टमना यमः । यमलोकं जगामाथ स्वाधिकारपरोऽभवत्

సూతుడు పలికెను—యముడు హర్షితమనస్సుతో ‘తథాస్తు’ అని ప్రతిజ్ఞ చేశాడు. ఆపై యమలోకానికి వెళ్లి తన అధికారధర్మంలో నిమగ్నుడయ్యాడు.

Verse 62

सोऽपि ब्राह्मणदायादः कृत्वा प्रासादमुत्तमम् । यममाराधयामास मध्ये संस्थाप्य भक्तितः । पित्रा चोक्तेन मन्त्रेण तेनैव विधिपूर्वकम्

ఆ బ్రాహ్మణుని వారసుడూ ఉత్తమ ప్రాసాదాన్ని నిర్మించి, మధ్యలో భక్తితో యమదేవుని స్థాపించి, తండ్రి చెప్పిన అదే మంత్రంతో విధిపూర్వకంగా ఆయనను ఆరాధించాడు.

Verse 63

ततश्च क्रमशः प्राप्य पुत्रपौत्राननेकशः । कालधर्ममनुप्राप्तश्चिरं स्थित्वा महीतले

ఆ తరువాత క్రమంగా అతడు అనేక కుమారులు, మనుమరాళ్లను పొందెను. భూమిపై దీర్ఘకాలం నివసించి చివరకు కాలధర్మమైన నియత మరణాన్ని చేరెను.

Verse 64

एतद्वः सर्वमाख्यातं पुराणेयत्पुरा श्रुतम् । यश्चैतत्कीर्तयेद्भक्त्या संप्राप्ते पंचमीदिने । नापमृत्युर्भवेत्तस्य न च शोकः सुतोद्भवः

పూర్వం పురాణంలో వినబడినదంతా మీకు నేను వివరించితిని. పంచమి తిథి వచ్చినప్పుడు భక్తితో దీనిని కీర్తించు/పఠించు వానికి అపమృత్యువు కలగదు; సంతానజన్య శోకమూ ఉండదు.

Verse 97

तच्छ्रुत्वाथ यमः प्रोच्चैः सुप्रसन्नेन चेतसा । तं ब्राह्मण मुवाचेदं हर्षगद्गदयागिरा

అది విని యముడు అత్యంత ప్రసన్నచిత్తంతో గట్టిగా పలికెను; ఆ బ్రాహ్మణునితో ఆనందంతో గద్గద స్వరంలో ఈ మాటలు చెప్పెను.