लावण्यामृतवापिकां सुवदनां गौरीं सुवासां शुभां दृष्ट्वा ते ह्यृषयोऽपि मोहमगन्भ्रांतास्तदा संभ्रमात् । नोचुः किंचना वाक्यमेव सुधियो ह्यासन्प्रमत्ता इव स्तब्धाः कान्तिमतीमतीव रुचिरां त्रैलोक्यनाथप्रियाम्
lāvaṇyāmṛtavāpikāṃ suvadanāṃ gaurīṃ suvāsāṃ śubhāṃ dṛṣṭvā te hyṛṣayo'pi mohamaganbhrāṃtāstadā saṃbhramāt | nocuḥ kiṃcanā vākyameva sudhiyo hyāsanpramattā iva stabdhāḥ kāntimatīmatīva rucirāṃ trailokyanāthapriyām
లావణ్యామృతవాపిక వలె, సుముఖి, సువాససంపన్న, శుభమయిన గౌరీని దర్శించగానే ఆ ఋషులుకూడా ఆశ్చర్యంతో మోహితులై, సంభ్రమంలో తికమకపడ్డారు. జ్ఞానులైన వారు ఒక్క మాట కూడా పలకలేదు; మత్తులవలె స్థబ్ధులై నిలిచి, త్రిలోకనాథప్రియా అయిన పరమ కాంతిమతి, అత్యంత రుచిరమైన దేవిని ఏకాగ్రంగా తిలకించారు।
Lomaharṣaṇa (Sūta) narrating
Tirtha: Kedāra (Kedāranātha kṣetra)
Type: kshetra
Scene: A luminous Gaurī appears like an ‘ambrosial pond of loveliness’; sages stand motionless, eyes fixed, mouths closed, stunned by her radiance; the Himalayan setting suggests cool light, snow peaks, and sacred stillness.
True sanctity can overwhelm even the learned; reverent silence becomes a form of worship when faced with divine auspiciousness.
The setting is Kedārakhaṇḍa, tied to the Kedāra-Himalaya Śaiva pilgrimage sphere.
No ritual is prescribed; the verse is devotional praise (stuti) emphasizing darśana (sacred beholding).