Adhyaya 54

Verse 1

नारद उवाच । ममापि पार्थ तत्रास्ति मूर्तिर्ब्राह्मणकाम्यया । तत्र नाहं त्यजाम्यंग च्छत्रदण्डविभूषिताम्

నారదుడు పలికెను—హే పార్థా, అక్కడ కూడా బ్రాహ్మణుల అభీష్టముగా నా ఒక మూర్తి ఉంది. హే ప్రియుడా, ఛత్రం మరియు దండంతో విభూషితమైన ఆ రూపాన్ని నేను అక్కడ విడువను.

Verse 2

कार्तिकस्य तु या शुक्ला भवत्येकादशी शुभा । तस्यां मदर्चनं कृत्वा कलिदोषैर्विमुच्यते

కార్తిక మాస శుక్లపక్షంలోని శుభ ఏకాదశీనాడు నా ఆరాధన చేసినవాడు కలియుగ దోషాల నుండి విముక్తుడగును.

Verse 3

अर्जुन उवाच । बाल्यात्प्रभृति संदेहो ममायं हृदि वर्तते । पृच्छतस्तं च मे विप्र न क्रोधं कर्तुमर्हसि

అర్జునుడు పలికెను—బాల్యము నుండే ఈ సందేహం నా హృదయంలో ఉంది. హే విప్రా, నేను అడుగుతున్నందుకు మీరు కోపించకూడదు.

Verse 4

सदा त्वं मोक्षधर्मेषु परिनिष्ठां परां गतः । सर्वभूतसमो दांतो रागद्वेषविवर्जितः

మీరు ఎల్లప్పుడూ మోక్షధర్మాలలో పరమ నిష్ఠను పొందినవారు. మీరు సమస్త భూతాల పట్ల సమదృష్టి గలవారు, దమనం కలవారు, రాగద్వేషరహితులు.

Verse 5

त्यक्तनिंदास्तुतिर्मौनी मोक्षस्थः परिकीर्त्यसे । त्वं च नारद लोकेषु वायुवच्चपलो मुने

మీరు నిందా-స్తుతులను త్యజించిన మౌనిగా, మోక్షస్థుడిగా కీర్తింపబడుతున్నారు. అయినా హే నారద మునీ, మీరు లోకాలలో వాయువులా చపలంగా సంచరిస్తారు.

Verse 6

सौदामिनीव विचरन्दृश्यसे प्राज्ञसंमतः । सदा कलिकरो लोके निर्दयः सर्वप्राणिषु

నీవు విద్యుత్తు మెరుపువలె సంచరిస్తూ కనిపిస్తున్నావు; పండితులు నిన్ను సమ్మతిస్తారు. అయినా నీవు లోకంలో నిత్యం కలహకారకుడు, సమస్త ప్రాణుల పట్ల నిర్దయుడవు.

Verse 7

बहूनां हि सहस्राणि देवगंधर्वरक्षसाम् । राज्ञां मुनीन्द्रदैत्यानां कलेर्नष्टानि तेऽभवन्

నీ కారణంగా కలి-సంఘర్షణలో దేవులు, గంధర్వులు, రాక్షసులు; అలాగే రాజులు, మహర్షులు, దైత్యులు—వేల వేల మంది నాశనమయ్యారు.

Verse 8

कस्मात्तदेषा चेष्टा ते संदेहं मे हर द्विज । संदेहान्न सुखं शेते बाणविद्धो मृगो यथा

అయితే నీ ఈ ప్రవర్తన ఎందుకు? ఓ ద్విజా, నా సందేహాన్ని తొలగించు; సందేహంలో మనిషి సుఖంగా నిద్రపోలేడు—బాణంతో గాయపడిన జింకలాగా.

Verse 9

सूत उवाच । शौनकेदं वचः श्रुत्वा फाल्गुनान्नारदो मुनिः । प्रहसन्निव बाभ्रव्यवदनं स निरैक्षत

సూతుడు పలికెను—ఓ శౌనకా, ఫాల్గునుని ఈ మాటలు విని ముని నారదుడు చిరునవ్వుతో బాభ్రవ్యుని ముఖాన్ని చూచెను.

Verse 10

स च बाभ्रव्यनामा वै हारीतस्यान्वयोद्भवः । ब्राह्मणो नारदमुनेः समीपे वर्तते सदा

అతడు బాభ్రవ్య అనే బ్రాహ్మణుడు, హారీత వంశంలో జన్మించినవాడు; అతడు ఎల్లప్పుడూ ముని నారదుని సన్నిధిలోనే ఉండేవాడు.

Verse 11

स च ज्ञात्वा महाबुद्धिर्नारदस्य मनीषितम् । प्रहसन्निव प्रोवाच फाल्गुनं स्निग्धया गिरा

ఆ మహాబుద్ధిమంతుడు నారదుని అభిప్రాయాన్ని గ్రహించి, చిరునవ్వుతోనట్లు, స్నిగ్ధమైన వాణితో ఫాల్గుణునితో పలికెను।

Verse 12

बाभ्रव्य उवाच । सत्यमेतद्यथात्थ त्वं नारदं प्रति पांडव । सर्वोऽपि चात्र वृत्तांते संशयं याति मानवः

బాభ్రవ్యుడు అన్నాడు—ఓ పాండవా! నారదుని పట్ల నీవు చెప్పినది సత్యమే; ఈ విషయవృత్తాంతంలో ప్రతి మనిషి సందేహంలో పడతాడు।

Verse 13

तदहं ते प्रवक्ष्यामि यथा कृष्णान्मया श्रुतम् । स्तोककालांतरे पूर्वं सर्वं यादवनंदनः

కాబట్టి నేను నీకు చెబుతాను—నేను శ్రీకృష్ణుని నుండి వినినట్లే; కొద్దికాలం క్రితమే ఈ సమస్తాన్ని యాదవనందనుడు పలికెను।

Verse 14

महीसागरयात्रायां कृष्णस्तत्राययौ प्रभुः । उग्रसेनेन सहितो वसुदेवेन बभ्रुणा

మహీసాగర యాత్ర సందర్భంలో ప్రభువు శ్రీకృష్ణుడు స్వయంగా అక్కడికి వచ్చెను; ఉగ్రసేనునితోను వసుదేవుడు (బభ్రు)తోను కూడి।

Verse 15

रामेण रौक्मिणेयेन युयुधानादिभिस्तदा । स च ज्ञात्वा ज्ञातिसमं महीसागरसंगमे

ఆ సమయంలో ఆయనతో రాముడు, రౌక్మిణేయుడు, యుయుధానుడు మొదలైనవారు కూడ ఉన్నారు; మహీసాగర సంగమంలో తన బంధువులూ సమవేతమయ్యారని తెలిసి ఆయన తగినట్లు ముందుకు సాగెను।

Verse 16

पिंडदानादिकं कृत्वा दत्त्वा दानानि भूरिशः । गुहेश्वरादिलिंगानि यत्नतः प्रतिपूज्य च

పిండదానాది కర్మలను నిర్వహించి, విరివిగా దానాలు ఇచ్చి, గుహేశ్వరాది లింగాలను శ్రద్ధతో యత్నపూర్వకంగా విధివిధానంగా పూజించాడు।

Verse 17

स्नानं कृत्वा कोटितीर्थे जयादित्यं समर्च्य च । पूजयन्नारदमुनिं युक्तः कृष्णो महामनाः

కోటితీర్థంలో స్నానం చేసి, జయాదిత్యుని సమ్యకంగా అర్చించి, నియమశీలుడైన మహామనస్కుడు కృష్ణుడు నారదమునిని కూడా భక్తితో గౌరవించి పూజించాడు।

Verse 19

उग्रसेन उवाच । कृष्ण प्रक्ष्यामि त्वामेकं संशयं वद तं मम

ఉగ్రసేనుడు అన్నాడు—హే కృష్ణా, నేను నీతో ఒక సందేహం అడగదలిచాను; దయచేసి అది నాకు వివరించు।

Verse 20

योऽयं नाम महाबुद्धिर्नारदो विश्ववंदितः । कस्मादेषोऽतिचपलो वायुवद्भ्रमते जगत्

ఈ నారదుడు మహాబుద్ధిమంతుడని, సర్వలోకవంద్యుడని ప్రసిద్ధి; అయితే ఎందుకు ఇతడు వాయువులా అత్యంత చంచలంగా లోకమంతా తిరుగుతుంటాడు?

Verse 21

श्रीकृष्ण उवाच । सत्यं राजंस्त्वया पृष्टमेतत्सर्वं वदामि ते । दक्षेण तु पुरा शप्तो नारदो मुनिसत्तमः

శ్రీకృష్ణుడు అన్నాడు—హే రాజా, నీవు అడిగింది సత్యమూ సముచితమూ; నేను నీకు అన్నిటినీ చెబుతాను. పూర్వకాలంలో మునిశ్రేష్ఠుడైన నారదుడు దక్షునిచే శపించబడ్డాడు।

Verse 22

सृष्टिमार्गांस्तु तान्वीक्ष्य नारदेन विचालितान् । नावस्थानं च लोकेषु भ्रमतस्ते भविष्यति

నారదునిచే కలవరపెట్టబడిన సృష్టి మార్గాలను చూచి (దక్షుడు పలికెను)—‘ఓ సంచారీ! ఏ లోకములోనూ నీకు స్థిర నివాసము ఉండదు.’

Verse 23

पैशुन्य वक्ता च तथा द्वितीयानां प्रचालनात् । इति शापद्वयं प्राप्य द्विविधात्मजचालनात्

మరియు—‘నీవు పైశున్యము (చాడీ/నింద) పలికేవాడవు అవుతావు,’ ఎందుకంటే నీవు ఇతరులను పరస్పరం రెచ్చగొడతావు. ఈ విధంగా రెండు విధాల సంతానాన్ని ప్రేరేపించినందుకు అతడు ద్విశాపాన్ని పొందెను.

Verse 24

निराकर्तुं समर्थोऽपि मुनिर्मेने तथैव तत् । एतावान्साधुवादो हि यतश्च क्षमते स्वयम्

శాపాన్ని నివారించగల శక్తి ఉన్నప్పటికీ ముని దానిని అలాగే స్వీకరించాడు. ఎందుకంటే నిజమైన సాధుత్వం ఇదే—తానే సహించి స్వయంగా క్షమించుట.

Verse 25

विनाशकालं चावेक्ष्य कलिं वर्धयते यतः । सत्यं च वक्ति तस्मात्स न च पापेन लिप्यते

అతడు వినాశకాల నియతిని ముందే గమనించి (లీలగా) కలిని ప్రవహించనిస్తాడు; అలాగే సత్యమే పలుకుతాడు. అందువల్ల అతడు పాపంతో లిప్తుడుకాడు.

Verse 26

भ्रमतोऽपि च सर्वत्र नास्य यस्मात्पृथङ्मनः । ध्येयाद्भवति नैव स्याद्भ्रमदोषस्ततोस्य च । यच्च प्रीतिर्मयि तस्य परमा तच्छृणुष्व च

అతడు ఎక్కడెక్కడ సంచరించినా అతని మనస్సు విభజింపబడదు; ధ్యేయములోనే స్థిరమై ఉంటుంది. అందువల్ల అతనిలో విక్షేపదోషము కలుగదు. ఇంకా నాపై అతనికి ఉన్న పరమ ప్రీతిని కూడా వినుము.

Verse 27

अहं हि सर्वदा स्तौमि नारदं देवदर्शनम् । महेंद्रगदितेनैव स्तोत्रेण शृणु तन्नृप

నేను సదా దేవదర్శి ముని నారదుని స్తుతిస్తాను. ఓ రాజా, మహేంద్రుడు స్వయంగా పలికిన ఆ స్తోత్రాన్ని వినుము.

Verse 28

श्रुतचारित्रयोर्जाता यस्याहंता न विद्यते । अगुप्तश्रुत चारित्रं नारदं तं नमाम्यहम्

శ్రుతిజ్ఞానం, సద్గుణాచారం ఉన్నా కూడా ఎవరిలో అహంకారం పుట్టదో, ఎవరి విద్యా-చరిత్రం గుప్తం కానిదో—ఆ నారదునికి నేను నమస్కరిస్తాను.

Verse 29

अरतिक्रोधचापल्ये भयं नैतानि यस्य च । अदीर्घसूत्रं धीरं च नारदं तं नमाम्यहम्

అరతి, క్రోధం, చాపల్యం—ఇవేవీ ఎవరికీ భయంకరమవు; ఆలస్యం చేయని, ధీరుడూ సంయముడూ అయిన ఆ నారదునికి నేను నమస్కరిస్తాను.

Verse 30

कामाद्वा यदि वा लोभाद्वाचं यो नान्यथा वदेत् । उपास्यं सर्वजंतूनां नारदं तं नमाम्यहम्

కామం వల్ల గానీ లోభం వల్ల గానీ వాక్యాన్ని వక్రీకరించి పలకని వాడు; సమస్త జీవులకు ఉపాస్యుడైన ఆ నారదునికి నేను నమస్కరిస్తాను.

Verse 31

अध्यात्मगतितत्त्वज्ञं क्षांतं शक्तं जितेंद्रियम् । ऋजुं यथार्थ वक्तारं नारदं तं नमाम्यहम्

ఆధ్యాత్మిక గమనం యొక్క తత్త్వాన్ని తెలిసినవాడు, క్షమాశీలుడు, సమర్థుడు, జితేంద్రియుడు, సరళుడు, యథార్థవక్త—ఆ నారదునికి నేను నమస్కరిస్తాను.

Verse 32

तेजसा यशसा बुद्ध्या नयेन विनयेन च । जन्मना तपसा वृद्धं नारदं तं नमाम्यहम्

తేజస్సు, యశస్సు, బుద్ధి, నయం, వినయం చేత పరిపక్వుడై, జన్మతః తపసా వృద్ధుడైన ఆ నారదమునిని నేను నమస్కరిస్తున్నాను।

Verse 33

सुखशीलं सुखं वेषं सुभोजं स्वाचरं शुभम् । सुचक्षुषं सुवाक्यं च नारदं तं नमाम्यहम्

సుఖశీలుడు, సరళ వేషధారి, మితాహారి, శుభాచారుడు; స్పష్టదృష్టి, మధురవాక్యుడు అయిన ఆ నారదమునిని నేను నమస్కరిస్తున్నాను।

Verse 34

कल्याणं कुरुते गाढं पापं यस्य न विद्यते । न प्रीयते परानर्थे यो ऽसौ तं नौमि नारदम्

గాఢమైన కల్యాణాన్ని సాధించువాడు, పాపం లేనివాడు, ఇతరుల దురదృష్టంలో ఆనందించనివాడు—ఆ నారదుని నేను స్తుతిస్తున్నాను।

Verse 35

वेदस्मृतिपुराणोक्तधर्मे यो नित्यमास्थितः । प्रियाप्रियविमुक्तं तं नारदं प्रणमाम्यहम्

వేద-స్మృతి-పురాణోక్త ధర్మంలో నిత్యం స్థితుడై, ప్రియ-అప్రియాల పట్ల రాగద్వేషాల నుండి విముక్తుడైన ఆ నారదునికి నేను ప్రణామం చేస్తున్నాను।

Verse 36

अशनादिष्वलिप्तं च पंडितं नालसं द्विजम् । बहुश्रुतं चित्रकथं नारदं प्रणमाम्यहम्

ఆహారాది విషయాలలో అలిప్తుడు, పండితుడు, ఆలస్యరహిత ద్విజుడు; బహుశ్రుతుడు, విచిత్రకథల అద్భుత వక్త అయిన ఆ నారదమునిని నేను ప్రణమిస్తున్నాను।

Verse 37

नार्थे क्रोधे च कामे च भूतपूर्वोऽस्य विभ्रमः । येनैते नाशिता दोषा नारदं तं नमाम्यहम्

ధనం, క్రోధం, కామం విషయములలో యెప్పుడూ మోహం కలుగని, మరియు యీ దోషములను నిర్మూలించిన నారదమునిని నేను నమస్కరిస్తున్నాను।

Verse 38

वीतसंमोहदोषो यो दृढभक्तिश्च श्रेयसि । सुनयं सत्रपं तं च नारदं प्रणमाम्यहम्

మోహదోషాన్ని విడిచినవాడు, పరమశ్రేయస్సులో దృఢభక్తి కలవాడు, సునీతిమంతుడూ లజ్జాశీలుడూ అయిన నారదమునిని నేను ప్రణమిల్లుతున్నాను।

Verse 39

असक्तः सर्वसंगेषु यः सक्तात्मेति लक्ष्यते । अदीर्घसंशंयो वाग्ग्मी नारदं तं नमाम्यहम्

సర్వసంగముల మధ్యనుండి కూడా అసక్తుడై, అయినా పరమాత్మలో ఆసక్తచిత్తుడని గుర్తింపబడినవాడు; దీర్ఘసంశయరహితుడూ వాగ్మియూ అయిన నారదమునిని నేను నమస్కరిస్తున్నాను।

Verse 40

न त्यजत्यागमं किंचिद्यस्तपो नोपजीवति । अवंध्यकालो यस्यात्मा तमहं नौमि नारदम्

ఏ విధంగానూ ఆగమశాస్త్రాన్ని విడువని, తపస్సును జీవికగా చేసుకోని, మరియు యెవరి జీవనకాలము వ్యర్థమగని నారదమునిని నేను స్తుతిస్తున్నాను।

Verse 41

कृतश्रमं कृतप्रज्ञं न च तृप्तं समाधितः । नित्यं यत्नात्प्रमत्तं च नारदं तं नमाम्यहम्

శ్రమసాధన చేసినవాడు, ప్రজ্ঞను సంపాదించినవాడు; సమాధిలోనూ తృప్తిచెంది అలసిపోని వాడు; నిరంతర ప్రయత్నంతో ఎల్లప్పుడూ జాగ్రత్తగా ఉండే నారదమునిని నేను నమస్కరిస్తున్నాను।

Verse 42

न हृष्यत्यर्थलाभेन योऽलाभे न व्यथत्यपि । स्थिरबुद्धिरसक्तात्मा तमहं नौमि नारदम्

ధనలాభమునందు హర్షించని, అలాభమునందు వ్యథపడని; స్థిరబుద్ధి గల, ఆసక్తిరహిత మనస్సు గల నారదమునిని నేను నమస్కరిస్తున్నాను।

Verse 43

तं सर्वगुणसंपन्नं दक्षं शुचिमकातरम् । कालज्ञं च नयज्ञं च शरणं यामि नारदम्

సర్వగుణసంపన్నుడు, దక్షుడు, శుచియైనవాడు, అకాతరుడు; కాలజ్ఞుడు మరియు నయజ్ఞుడు అయిన నారదమునిని నేను శరణు వేడుతున్నాను।

Verse 44

इमं स्तवं नारदस्य नित्यं राजन्पठाम्यहम् । तेन मे परमा प्रीतिं करोति मुनिसत्तमः

ఓ రాజా, నేను నిత్యం నారదుని ఈ స్తవాన్ని పఠిస్తాను; దాని వలన ఆ మునిశ్రేష్ఠుడు నాకు పరమ ప్రీతి మరియు అనుగ్రహం కలిగిస్తాడు।

Verse 45

अन्योपि यः शुचिर्भूत्वा नित्यमेतां स्तुतिं जपेत् । अचिरात्तस्य देवर्षिः प्रसादं कुरुते परम्

ఎవరైనా శుచిగా మారి నిత్యం ఈ స్తుతిని జపిస్తే, అతనికి దేవర్షి నారదుడు త్వరలోనే పరమ ప్రసాదాన్ని ప్రసాదిస్తాడు।

Verse 46

एतान्गुणान्नारदस्य त्वमथाकर्ण्य पार्थिव । जप नित्यं स्तवं पुण्यं प्रीतस्ते भविता मुनिः

ఓ పార్థివా, నారదుని ఈ గుణాలను విని నిత్యం ఈ పుణ్య స్తవాన్ని జపించు; ముని నీపై ప్రసన్నుడగును।

Verse 47

बाभ्रव्य उवाच । इति कृष्णमुखाच्छ्रुत्वा नारदस्य गुणान्नृपः । बभूव परमप्री तश्चक्रे तच्च तथा वचः

బాభ్రవ్యుడు పలికెను—కృష్ణుని స్వముఖమునుండి నారదుని గుణములను విని రాజు పరమానందమొందెను; ఆ వచనమునకు అనుగుణముగా యథావిధిగా ఆచరించెను।

Verse 48

ततो नारदमानर्च दत्त्वा दानं च पुष्कलम् । नारदीयद्विजाग्र्याणां नारदः प्रीयतामिति

అనంతరం అతడు నారదమునిని ఆరాధించి విస్తారమైన దానమును ఇచ్చెను; “నారదుడు ప్రసన్నుడగుగాక” అని పలుకుతూ, నారదీయ పరంపరలో నిష్ఠగల అగ్ర బ్రాహ్మణులకు అర్పించెను।

Verse 49

ययौ द्वारवतीं कृष्णः सभ्रातृजातिबांधवः । तीर्थयात्रामिमां कृत्वा विधिवत्पुरुषोत्तमः

అనంతరం పురుషోత్తముడైన శ్రీకృష్ణుడు ఈ తీర్థయాత్రను విధివిధానముగా పూర్తిచేసి, సహోదరులు మరియు బంధువులతో కూడి ద్వారవతికి బయలుదేరెను।

Verse 50

तथा त्वमपि कौरव्य नारदस्य गुणानिमान् । श्रुत्वा श्रद्धामयो भूत्वा शृणु कृत्यं यदत्र च

అలాగే ఓ కౌరవవంశజా! నారదుని ఈ గుణములను విని శ్రద్ధాభరితుడవై, ఇక్కడ చేయవలసిన కర్తవ్యమును కూడా వినుము।

Verse 51

कार्तिके शुक्लद्वादश्यां प्रबोधिन्यामसौ मुनिः । विष्णोर्ध्यानसमाधेश्च प्रबुद्धो जायते सदा

కార్తిక శుక్ల ద్వాదశి—ప్రబోధినీ—నాడు ఈ ముని నారదుడు విష్ణుధ్యాన-సమాధి ద్వారా సదా ప్రబుద్ధుడై (దివ్యబోధతో జాగృతుడై) అవతరిస్తాడు।

Verse 52

तस्मिन्दिने नारदेन निर्मितेऽत्रैव कूपके । स्नानं कृत्वा प्रयत्नेन श्राद्धं कुर्यात्समाहितः

ఆ దినమున ఇక్కడ నారదుడు నిర్మించిన ఈ కూపములో జాగ్రత్తగా స్నానం చేసి, మనస్సు సమాధానంగా ఉంచి యత్నపూర్వకంగా శ్రాద్ధం చేయవలెను।

Verse 53

तपो दानं जपश्चात्र कूपे भवति चाक्षयम्

ఈ కూపమున చేయబడిన తపస్సు, దానం, జపము—వాటి ఫలము అక్షయమగును।

Verse 54

इदं विष्ण्विति मंत्रेण ततो विष्णुं प्रबोधयेत् । नारदं च मुनिं पश्चान्मन्त्रेणानेन पांडव

తదుపరి ‘ఇదం విష్ణు’ అనే మంత్రంతో విష్ణువును ప్రబోధింపవలెను; అనంతరం, ఓ పాండవా, ఇదే మంత్రంతో ముని నారదుని కూడా ఆహ్వానించి గౌరవించవలెను।

Verse 55

योगनिद्रा यथा त्यक्ता हरिणा मुनिसत्तम । तथा लोकोपकाराय भवानपि परित्यज

ఓ మునిశ్రేష్ఠా! హరి యోగనిద్రను విడిచినట్లే, లోకహితార్థం నీవు కూడా దానిని పరిత్యజించుము।

Verse 56

इति मंत्रेण चोत्थाप्य नारदं परिपूजयेत् । कृष्णप्रोदितया स्तुत्या छत्रधोत्रार्चनैः शुभैः

ఈ మంత్రంతో నారదుని లేపి, ఆయనను యథావిధిగా పూజించవలెను—కృష్ణుడు ఉపదేశించిన స్తోత్రముతోను, ఛత్రం మరియు వస్త్రము వంటి శుభార్చనలతోను।

Verse 57

शक्त्या द्विजानां देयं च छत्रं धोत्रं कमंडलुम् । प्रणम्य ब्राह्मणान्भक्त्या नारदः प्रीयतामिति

యథాశక్తి ద్విజులకు ఛత్రం, వస్త్రం, కమండలువును దానం చేయవలెను. భక్తితో బ్రాహ్మణులకు నమస్కరించి—“నారదముని ప్రసన్నుడగునుగాక” అని పలకవలెను.

Verse 58

एवं कृते प्रसादात्स मुनेः पापेन मुच्यते । जायते न कलिस्तस्य न चासौख्यं भवेदिह

ఇలా చేసినచో ఆ ముని ప్రసాదముచేత పాపమునుండి విముక్తి కలుగును. అతనికి కలి ప్రభావము జనించదు; ఇహలోకమందు ఏ అసౌఖ్యమూ కలుగదు.