Adhyaya 35

Verse 1

नारद उवाच । कुमारेण स्थापितोऽत्र कुमारेशस्ततः सुराः । प्रणम्य गुहमूचुश्च प्रबद्धकरसंपुटाः

నారదుడు పలికెను—ఇక్కడ కుమారుడు (స్కందుడు) కుమారేశ్వరుని స్థాపించెను. ఆపై దేవతలు కరజోడించి నమస్కరించి గుహ (స్కందుడు)తో పలికిరి.

Verse 2

किंचिद्विज्ञापयष्यामो वयं त्वां श्रृणु तत्त्वतः । पूर्वप्रसिद्ध आचारः प्रोच्यते जयिनामयम्

మేము మీకు కొంత వినతిపరచదలచుకున్నాము—దానిని తత్త్వముగా వినుము. ఇది పూర్వప్రసిద్ధమైన ఆచారం; విజయాన్ని కోరువారికి చెప్పబడినది.

Verse 3

जयंति ये रणे शत्रूंस्तैः कार्यः स्तंभचिह्नकः । तस्मात्तव जयोद्द्योतनिमित्तं स्तंममुत्तमम्

యుద్ధంలో శత్రువులను జయించువారు విజయచిహ్నముగా స్తంభాన్ని స్థాపించవలెను. కావున మీ విజయప్రకటనార్థం ఈ ఉత్తమ విజయస్తంభం నిలుపుదము.

Verse 4

नक्षिपाम वयं यावत्त्मनुज्ञातुमर्हसि । विश्वकर्मकृतं यच्च तृतीयं लिंगमुत्तमम्

మీరు అనుమతి ఇచ్చిన వెంటనే మేము దీనిని ఇక్కడ స్థాపించుదము—మరియు విశ్వకర్మ నిర్మించిన ఆ ఉత్తమ తృతీయ లింగమును కూడ.

Verse 5

तस्य स्तंभाग्रतसतं च संस्थापय शिवात्मज । एवमुक्ते सुरैः स्कन्दस्ततेत्याह महामनाः

హే శివాత్మజా, ఆ స్తంభం ముందర శత చిహ్నములను స్థాపించుము. దేవతలు ఇలా పలికినపుడు మహాత్ముడు స్కందుడు—“తథాస్తు” అని ఉత్తరమిచ్చెను.

Verse 6

ततो हृष्टाः सुरगणाः शक्राद्याः स्तंभमुत्तमम् । जांबूनदमयं शुभ्रं रणभूमौ विनिक्षिपुः

అనంతరం శక్రాది దేవగణములు హర్షితులై రణభూమిపై జాంబూనద స్వర్ణముతో నిర్మితమైన, ప్రకాశవంతమైన ఉత్తమ స్తంభమును నిలిపిరి.

Verse 7

परितः स्थंडिलं दिक्षु सर्वरत्नमयं तु ते । तत्र हृष्टाश्चाप्सरसो ननृतुर्दशधा शुभाः

చుట్టూరా అన్ని దిక్కులలో వారు సర్వరత్నములతో అలంకరించిన పవిత్ర స్థండిలమును నిర్మించిరి. అక్కడ శుభమైన అప్సరసలు హర్షించి దశధా నర్తించిరి.

Verse 8

मातरो मंगलान्यस्य जगुः स्कन्दस्य नंदिताः । इंद्राद्या ननृतुस्तत्र स्वयं विष्णुश्च वादकः

స్కందుని నిమిత్తం ఆనందించిన మాతృదేవతలు మంగళగీతములు పాడిరి. అక్కడ ఇంద్రాది దేవులు నర్తించిరి; స్వయంగా విష్ణువు వాద్యకారుడయ్యెను.

Verse 9

पेतुः खात्पुष्पवर्षाणि देववाद्यानि सस्वनुः । एवं स्तंभं समारोप्य जयाख्यं विश्वनंदकः

ఆకాశమునుండి పుష్పవర్షములు కురిసెను, దేవవాద్యములు ఘోషించెను. ఈ విధంగా ‘జయ’ అనే స్తంభమును స్థాపించి, లోకానందకుడు స్కందుడు (ముందుకు సాగెను).

Verse 10

स्तम्भेश्वरस्ततो देवः स्थापितस्त्र्यक्षसूनुना । विरिंचिप्रमुखैर्देवैर्जातानन्दैः समं तदा

అనంతరం త్రినేత్రుడైన శివుని కుమారుడు భగవాన్ స్థంభేశ్వరుని ప్రతిష్ఠించాడు; విరిఞ్చి (బ్రహ్మ) మొదలైన దేవతలు అందరూ కలిసి ఆనందించారు।

Verse 11

हरिहरादित्युक्तैस्तैः सेन्द्रैर्मुनिगणैरपि । तस्यैव पश्चिमे भागे शक्त्यग्रेण महात्मना

హరి, హర, ఆదిత్య అని చెప్పబడిన ఆ దేవతలతో పాటు, ఇంద్రుడు మరియు మునిగణాలతో కూడి—అదే స్థలపు పశ్చిమ భాగంలో—మహాత్ముడు తన శక్తి (వేల)ను ముందుంచి (తదుపరి కార్యాలు చేశాడు)।

Verse 12

गुहेन निर्मितः कूपो गंगा तत्र तलोद्भवा । माघस्य च चतुर्दश्यां कृष्णायां पितृतर्पणम्

గుహుడు (స్కందుడు) అక్కడ ఒక బావిని నిర్మించాడు; దాని అడుగునుండి గంగా ప్రదర్శితమైంది. అలాగే మాఘ మాస కృష్ణపక్ష చతుర్దశినాడు అక్కడ పితృతర్పణం చేయవలెను।

Verse 13

कूपे स्नानं नरः कृत्वा भक्त्या यः पांडुनंदन । गयाश्राद्धेन यत्पुण्यं तत्फलं लभते स्फुटम्

హే పాండునందనా! ఎవడు భక్తితో ఆ బావిలో స్నానం చేస్తాడో, వాడు గయాశ్రాద్ధం వల్ల లభించే పుణ్యఫలాన్నే నిశ్చయంగా పొందుతాడు।

Verse 14

स्तंभेश्वरं ततो देवं गन्धपुष्पैः प्रपूजयेत् । वाजपेयफलं प्राप्य मोदते रुद्रसद्मानि

అనంతరం స్థంభేశ్వర దేవుని గంధపుష్పాలతో శ్రద్ధగా పూజించాలి. వాజపేయ యాగఫలాన్ని పొందినవాడు రుద్రధామాలలో ఆనందిస్తాడు।

Verse 15

पौर्णमास्याममावास्यां महीसागरसंगमे । श्राद्धं कृत्वा च योऽभ्यर्च्चेंत्स्तंभेश्वरमकल्मषः

పౌర్ణమి గానీ అమావాస్య గానీ మహీ నది–సముద్ర సంగమంలో శ్రాద్ధం చేసి అనంతరం స్తంభేశ్వరుని ఆరాధించువాడు కల్మషరహితుడగును।

Verse 16

पितरस्तस्य तृप्यंति तृप्ता यच्छंति चाशिषः । स भित्त्वा सर्वपापानि रुद्रलोके महीयते

అతని పితృదేవతలు తృప్తి చెందుతారు; తృప్తులై అతనికి ఆశీర్వాదాలు ప్రసాదిస్తారు. అతడు సమస్త పాపాలను ఛేదించి రుద్రలోకంలో గౌరవింపబడును।

Verse 17

इत्याह भगवान्रुद्रः स्कन्दस्य प्रीतये पुरा । एवमेव चतुर्थं च स्थापितं लिंगमुत्तमम्

ఇట్లు భగవాన్ రుద్రుడు పూర్వకాలంలో స్కందుని ప్రీతికై పలికెను. ఇదే విధంగా నాల్గవ ఉత్తమ లింగమును కూడా స్థాపించిరి।

Verse 18

प्रणेमुर्देवताः सर्वे साधुसाध्विति ते जगुः

సర్వ దేవతలు నమస్కరించి ‘సాధు సాధు’ అని ఘోషించిరి।