Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 37
नृत्यंतु पितरश्चाद्य मोदंतां बांधवाः सुखम् । मृत्युः कालोंऽतको देवाः प्राप्नुवंत्वद्य मे भयम्
nṛtyaṃtu pitaraścādya modaṃtāṃ bāṃdhavāḥ sukham | mṛtyuḥ kāloṃ'tako devāḥ prāpnuvaṃtvadya me bhayam
ఈ రోజు పితృదేవతలు నర్తించుగాక; నా బంధువులు సుఖంగా ఆనందించుగాక. మృత్యువు, కాలుడు, అంతకుడు, దేవతలుకూడా—ఈ రోజు—నన్ను భయపడుగాక!
Daitya king (unnamed in snippet)
Tirtha: Kāśī
Type: kshetra
Listener: Śaunaka and sages of Naimiṣāraṇya (frame)
Scene: A daitya-heroic figure proclaims fearlessness, invoking rejoicing ancestors; personified Death/Time/Antaka recoil as the aura of Kāśī’s sanctity looms in the background.
FAQs
Defiance toward Death and Time signals extreme ego; Purāṇic Dharma repeatedly shows that Kāla (Time) is invincible and humbles the arrogant.
No tīrtha is named in this verse; it functions as a dramatic narrative line within the Kāśīkhaṇḍa.
None.