Adhyaya 4

Verse 1

ऋषय ऊचुः । भगवन्राक्षसः कोऽसौ सूत पौराणिकोत्तम । विष्णुभक्तं महात्मानं यो गालवमबाधत

ఋషులు పలికిరి—హే భగవన్ సూతా, పురాణోపదేశకులలో శ్రేష్ఠుడా! విష్ణుభక్తుడైన మహాత్మ గాలవుని ఎవడు ఆ రాక్షసుడు బాధించాడు?

Verse 2

श्रीसूत उवाच । वक्ष्यामि राक्षसं क्रूरं तं विप्राः शृणुतादरात् । यथा स राक्षसो जातो मुनीनां शापवैभवात्

శ్రీ సూతుడు పలికెను—ఆ క్రూర రాక్షసుని నేను వివరిస్తాను. ఓ విప్రులారా, శ్రద్ధతో వినండి—మునుల శాపప్రభావంతో అతడు ఎలా జన్మించాడు.

Verse 3

पुरा कैलासशिखरे हालास्ये शिवमंदिरे । चतुर्विशतिसाहस्रा मुनयो ब्रह्मवादिनः

పూర్వకాలంలో కైలాసశిఖరంపై, హాలాస్యలోని శివమందిరంలో, బ్రహ్మతత్త్వాన్ని ఉపదేశించే ఇరవై నాలుగు వేల మంది మునులు ఉండిరి.

Verse 4

वसिष्ठात्रिमुखाः सर्वे शिवभक्ता महौजसः । भस्मोद्धूलितसर्वांगास्त्रिपुंड्रांकितमस्तकाः

వసిష్ఠుడు, అత్రి మొదలైనవారి నేతృత్వంలో వారు అందరూ శివభక్తులు, మహాతేజస్సుతో ప్రకాశించిరి; శరీరమంతా విభూతితో అలంకరించి, నుదుట త్రిపుండ్రం ధరించిరి.

Verse 5

रुद्राक्ष मालाभरणाः पंचाक्षरजपे रताः । हालास्यनाथं भूतेशं चंद्रचूडमुमापतिम्

రుద్రాక్షమాలలు ధరించి, పంచాక్షరీ మంత్రజపంలో నిమగ్నులై వారు హాలాస్యనాథుడు—భూతేశుడు, చంద్రచూడుడు, ఉమాపతి శివుని—భక్తితో ఆరాధించారు.

Verse 6

उपासांचक्रिरे मुक्त्यै मधुरापुरवासिनः । कदाचित्तत्र गंधर्वो विश्वावसुसुतो बली

మధురాపుర నివాసులు మోక్షార్థం ఉపాసన చేశారు. ఒకసారి అక్కడ విశ్వావసువు కుమారుడైన బలవంతుడు గంధర్వుడు వచ్చాడు.

Verse 7

दुर्द्दमोनाम विप्रेंद्रा विटगोष्ठीपरायणः । ललनाशतसंयुक्तो विवस्त्रः सलिलाशये

హే విప్రశ్రేష్ఠులారా, అతని పేరు దుర్ద్దమ; అతడు విటగోష్ఠులలో మునిగిపోయిన వాడు. వందలాది స్త్రీలతో చుట్టుముట్టబడి, జలాశయంలో నిర్వస్త్రుడై క్రీడించేవాడు.

Verse 8

चिक्रीड स विवस्त्राभिः साकं युवतिभिर्मुदा । हालास्यनाथतीर्थं तद्वसिष्ठो मुनिभिः सह

అక్కడ అతడు నిర్వస్త్ర యువతులతో కలిసి ఆనందంగా క్రీడించాడు, ఆ హాలాస్యనాథ తీర్థంలోనే. అప్పుడు వశిష్ఠుడు మునులతో కలిసి అక్కడికి వచ్చాడు.

Verse 9

माध्यंदिनं कर्तुमना ययौ शंकरमंदिरात् । तानृषीनवलोक्याथ रामास्ता भयकातराः

మధ్యాహ్నకర్మ చేయాలనే ఉద్దేశంతో అతడు శంకరమందిరం నుండి బయటికి వెళ్లాడు. కానీ ఆ ఋషులను చూసిన వెంటనే ఆ స్త్రీలు భయంతో కలవరపడ్డారు.

Verse 10

वासांस्याच्छादयामासुर्दुर्द्दमो न तु साहसी । ततो वसिष्ठः कुपितः शशापैनं गत त्रपम्

స్త్రీలు త్వరగా తమ వస్త్రాలను కప్పుకొన్నారు; కాని నిర్లజ్జుడూ అసంయముడైన దుర్దముడు అలా చేయలేదు. అప్పుడు అతని లజ్జాహీనతను చూసి కోపించిన వసిష్ఠుడు అతనిని శపించాడు.

Verse 11

वसिष्ठ उवाच । यस्माद्दुर्दम गंधर्व दृष्ट्वास्मांल्लज्जया त्वया । वासो नाच्छादितं शीघ्रं याहि राक्षसतां ततः

వసిష్ఠుడు పలికెను— ఓ దుర్దమ గంధర్వా! మమ్మల్ని చూసి కూడా నీవు లజ్జతో వెంటనే వస్త్రం కప్పుకోలేదు; కనుక నీవు రాక్షసత్వానికి పోవు.

Verse 12

इत्युक्त्वा ता स्त्रियः प्राह वसिष्ठो मुनिपुंगवः । यस्मादाच्छादितं वस्त्रं दृष्ट्वास्मांल्ललनोत्तमाः

ఇలా చెప్పి మునిపుంగవుడైన వసిష్ఠుడు ఆ స్త్రీలను ఉద్దేశించి పలికెను— ఓ శ్రేష్ఠ స్త్రీలారా! మమ్మల్ని చూసి మీరు వస్త్రాన్ని కప్పుకున్నారు.

Verse 13

ततो न युष्माञ्छपिष्यामि गन्छध्वं त्रिदिवं ततः । एवमुक्ता वसिष्ठेन रामाः प्रांजलयस्तदा

కాబట్టి నేను మిమ్మల్ని శపించను; మీరు ఇక్కడి నుంచి త్రిదివానికి (స్వర్గానికి) వెళ్లండి. వసిష్ఠుడు ఇలా చెప్పగా ఆ సుందరీలు అప్పుడు అంజలి పెట్టి నిలిచారు.

Verse 14

प्रणिपत्य वसिष्ठं तं भक्तिनम्रेण चेतसा । मुनिमंडलमध्ये तं वसिष्ठमिदमब्रुवन्

భక్తితో వినయమైన మనస్సుతో వారు వసిష్ఠునికి సాష్టాంగ నమస్కారం చేసి, మునిమండల మధ్యలో ఆ వసిష్ఠునితో ఈ మాటలు పలికారు.

Verse 15

रामा ऊचुः । भगवन्सर्वधर्मज्ञ चतुरानननंदन । दयासिंधोऽवलोक्यास्मान्न कोपं कर्तुमर्हसि

స్త్రీలు పలికిరి— ఓ భగవన్, సర్వధర్మజ్ఞ, చతురానన బ్రహ్ముని నందన! ఓ దయాసింధో, మమ్మల్ని చూచి కోపించుట మీకు తగదు.

Verse 16

पतिरेवहि नारीणां भूषणं परमुच्यते । पतिहीना तु या नारी शतपुत्रापि सा मुने

నిజముగా స్త్రీలకు భర్తయే పరమ భూషణమని చెప్పబడుతుంది. కాని భర్తలేని స్త్రీ, వంద మంది కుమారులు ఉన్నా కూడా, ఓ మునీ, (అపూర్ణమే).

Verse 17

विधवेत्युच्यते लोके तत्स्त्रीणां मरणं स्मृतम् । तत्प्रसादं कुरु मुने पत्यावस्माक मादरात्

లోకంలో ఆమె ‘విధవ’ అని పిలువబడుతుంది; అది స్త్రీలకు మరణసమానమని స్మృతిలో చెప్పబడింది. కనుక, ఓ మునీ, మా భర్తపై ఆదరంతో మాపై ప్రసాదం చేయుము.

Verse 19

एकोऽपराधः क्षंतव्यो मुनिभिस्तत्त्वदर्शिभिः । क्षमां कुरु दयासिंधो युष्मच्छिष्येऽत्र दुर्दमे

తత్త్వదర్శి మునులు ఒక్క అపరాధాన్ని క్షమించవలెను. ఓ దయాసింధో, ఇక్కడ మీ శిష్యుడు దుర్దముని క్షమించుము.

Verse 20

न मे स्याद्वचनं मिथ्या कदाचिदपि सुभ्रुवः । उपायं वः प्रवक्ष्यामि शृणुध्वं श्रद्धया सह

ఓ సుభ్రువులారా, నా వాక్యం ఎప్పుడూ అసత్యం కాబోదు. అయినా మీకు ఒక ఉపాయాన్ని చెప్పుదును; శ్రద్ధతో వినుడి.

Verse 21

षोडशाब्दावधिः शापो भर्तुर्वो भविता ध्रुवम् । षोडशाब्दावधौ चैष दुर्दमो राक्षसाकृतिः

పదహారు సంవత్సరాల వరకు మీ భర్తపై ఈ శాపం నిశ్చయంగా నిలిచియుంటుంది. ఆ పదహారు సంవత్సరాల కాలమంతా ఈ దుర్దముడు రాక్షసాకృతిని ధరించును.

Verse 22

यदृच्छयाचक्र तीर्थं गमिष्यति सुरांगनाः । आस्ते तत्र महायोगी गालवो विष्णुतत्परः

ఓ సురాంగనలారా, యాదృచ్ఛికంగా అతడు చక్రతీర్థానికి వెళ్తాడు. అక్కడ విష్ణుపరాయణుడైన మహాయోగి గాలవుడు నివసిస్తున్నాడు.

Verse 23

भक्ष्यार्थं तं मुनिं सोऽयं राक्षसोभिगमिष्यति । ततो गालवरक्षार्थं प्रेरितं चक्रमुत्तमम्

ఆ మునిని భక్షించుటకై ఈ రాక్షసుడు అతని దగ్గరకు వస్తాడు. అప్పుడు గాలవుని రక్షణార్థం ఉత్తమ చక్రం ప్రేరితమై సంచరిస్తుంది.

Verse 24

विष्णुनास्य शिरो रामा हरिष्यति न संशयः । ततः स्वरूपमासाद्य शापान्मुक्तः सुदुर्दमः

ఓ రామలారా, విష్ణువు ఇతని శిరస్సును నిశ్చయంగా ఛేదించును—సందేహం లేదు. ఆపై సుదుర్దముడు తన స్వరూపాన్ని పొందీ శాపమునుండి విముక్తుడగును.

Verse 25

पतिर्वस्त्रिदिवं भूयो गंतास्त्यत्र न संशयः । ततस्त्रिदिवमासाद्य दुर्द्दमोऽयं पतिर्हि वः

మీ భర్త మళ్లీ త్రిదివం (స్వర్గలోకం) చేరును—ఇందులో సందేహం లేదు. స్వర్గాన్ని పొందిన తరువాత ఈ దుర్దముడే మునుపటివలె మీ భర్తగానే ఉంటాడు.

Verse 26

रमयिष्यति सुन्दर्यो युष्मान्सुन्दरवेषभृत् । श्रीसूत उवाच । इत्युक्त्वा तु वसिष्ठस्ता दुर्दमस्य वरांगनाः

“సుందర వేషధారి అయిన అతడు, ఓ సుందరీమణులారా, మిమ్మల్ని ఆనందింపజేస్తాడు.” శ్రీసూతుడు పలికెను—ఇట్లు చెప్పి వసిష్ఠుడు దుర్దముని శ్రేష్ఠ స్త్రీలను సంభోదించెను।

Verse 27

स्वाश्रमं प्रययौ तूर्णं हालास्येश्वरभक्तिमान् । अथ रामास्तमालिंग्य दुर्द्दमं पतिमातुराः

హాలాస్యేశ్వర భక్తుడైన అతడు త్వరగా తన ఆశ్రమానికి వెళ్లిపోయెను। ఆపై వ్యాకులమైన రామాస్త్రీలు దుఃఖంతో తమ భర్త దుర్దముని ఆలింగనం చేసిరి।

Verse 28

रुरुदुः शोकसंविग्ना दुःखसागरमध्यगाः प्र । पश्यंतीषु तास्वेव दुर्दमो राक्षसोऽभवत्

వారు శోకంతో కంపించి విలపించిరి, దుఃఖసాగర మధ్యంలో మునిగినట్టుగా. వారు చూస్తుండగానే దుర్దముడు రాక్షసుడై మారెను।

Verse 29

महादंष्ट्रो महाकायो रक्तश्मश्रुशिरोरुहः । तं दृष्ट्वा भयसंविग्ना जग्मू रामास्त्रिविष्टपम्

అతడు మహాదంష్ట్రుడు, మహాకాయుడు, ఎర్రని గడ్డం మరియు జుట్టుతో కూడినవాడైయుండెను. అతనిని చూచి భయంతో వణికిన రామాస్త్రీలు త్రివిష్టపం (స్వర్గం)కు వెళ్లిరి।

Verse 30

ततो राक्षसवेषोऽयं दुर्दमो भैरवाकृतिः । भक्षयन्प्राणिनः सर्वान्देशाद्देशं वनाद्वनम्

ఆపై దుర్దముడు రాక్షసవేషధారిగా, భైరవసదృశ భయంకరాకృతిగా మారెను. అతడు సమస్త ప్రాణులను భక్షించుచు దేశం దేశం, వనం వనం తిరుగుచుండెను।

Verse 31

भ्रमन्न निलवेगोऽसौ धर्मतीर्थं ततो ययौ । एवं षोडशवर्षाणि भ्रमतोऽस्य ययुस्तदा

అలా అశాంతిగా సంచరిస్తూ నీలవేగుడు ధర్మతీర్థానికి వెళ్లాడు. ఈ విధంగా తిరుగుతూ అతనికి పదహారు సంవత్సరాలు గడిచిపోయాయి.

Verse 32

ततस्तु षोडशाब्दांते राक्षसोयं मुनीश्वराः । भक्षितुं गालवमुनिं धर्मतीर्थनिवासिनम्

తర్వాత పదహారు సంవత్సరాల ముగింపున, ఓ మునిశ్రేష్ఠులారా, ఈ రాక్షసుడు ధర్మతీర్థంలో నివసిస్తున్న గాలవ మునిని భక్షించుటకు బయలుదేరాడు.

Verse 33

उपाद्रवद्वायुवेगः सचास्तौषीज्जनार्दनम् । गालवेन स्तुतो विष्णुस्तदा चक्रमचोदयत्

వాయువేగుడు దాడికి పరుగెత్తి వచ్చి జనార్దనుని స్తుతించాడు. అప్పుడు గాలవుని స్తుతితో ప్రసన్నుడైన విష్ణువు తన చక్రాన్ని ప్రయోగించాడు.

Verse 34

रक्षितुं गाल वमुनिं राक्षसेन प्रपीडितम् । अथागत्य हरेश्चक्रं राक्षसस्य शिरोऽहरत्

రాక్షసుని చేత బాధింపబడుతున్న గాలవ మునిని రక్షించుటకు హరి చక్రం అక్కడికి వచ్చి రాక్షసుని శిరస్సును ఛేదించింది.

Verse 35

ततोऽयं राक्षसं देहं त्यक्त्वा दिव्यकलेवरः । विमानवरमारुह्य दुर्दमः पुष्पवर्षितः

అప్పుడు ఆ రాక్షస దేహాన్ని విడిచి అతడు దివ్య కాయాన్ని ధరించాడు. దుర్దముడు ఉత్తమ విమానాన్ని అధిరోహించి పుష్పవృష్టితో సత్కరింపబడ్డాడు.

Verse 36

प्रांजलिः प्रणतो भूत्वा ववन्दे तं सुदर्शनम् । तुष्टाव श्रुतिरम्याभिर्वाग्भिरग्र्याभिरादरात्

అంజలి ఘటించి నమస్కరించి అతడు ఆ సుదర్శనుని వందించాడు. ఆపై భక్తి-గౌరవాలతో శ్రవణసుఖమైన ఉత్తమ వాక్యాలతో స్తుతించాడు.

Verse 37

दुर्दम उवाच । सुदर्शन नमस्तेऽस्तु विष्णुहस्तैकभूषण । नमस्तेऽसुरसंहर्त्रे सहस्रादित्यतेजसे

దుర్దముడు అన్నాడు— ఓ సుదర్శన! నీకు నమస్కారం; నీవు విష్ణు హస్తానికి ఏకైక భూషణం. ఓ అసురసంహారకా, సహస్ర సూర్య తేజస్సుతో ప్రకాశించేవాడా, నీకు నమస్కారం.

Verse 38

कृपालेशेन भवतस्त्यक्त्वाहं राक्षसीं तनुम् । स्वरूपमभजं विष्णोश्चक्रायुध नमोऽस्तु ते

నీ కరుణ యొక్క స్వల్పాంశంతోనే నేను రాక్షస దేహాన్ని విడిచి నా స్వరూపాన్ని పొందాను. ఓ విష్ణువు యొక్క చక్రాయుధా, నీకు నమస్కారం.

Verse 39

अनुजानीहि मां गन्तुं त्रिदिवं विष्णुवल्लभ । भार्या मे परिशोचंति विरहातुरचेतसः

ఓ విష్ణువల్లభా, నన్ను త్రిదివానికి వెళ్లేందుకు అనుమతించు. వియోగంతో వ్యాకులమైన మనస్సుతో నా భార్యలు నన్ను తలచి శోకిస్తున్నారు.

Verse 40

त्वन्मनस्को भविष्यामि यावज्जीवं यथाह्यहम् । तथा कृपां कुरुष्व त्वं मयि चक्र नमोऽस्तु ते

నేను జీవించేంతవరకు నా మనస్సు నీలోనే నిలిచి ఉంటుంది. కాబట్టి ఓ చక్రదేవా, నాపై కృప చూపుము—నీకు నమస్కారం.

Verse 41

एवं स्तुतं विष्णुचक्रं दुर्दमेन सभक्तिकम् । अनुजग्राह सहसा तथास्त्विति मुनीश्वराः

ఈ విధంగా భక్తితో దుర్దముడు స్తుతించగా విష్ణుచక్రం వెంటనే అనుగ్రహించి—“తథాస్తు” అని పలికింది, ఓ మునీశ్వరులారా।

Verse 42

चक्रायुधाभ्यनुज्ञातो दुर्दमो गालवं मुनिम् । प्रणम्य तेनानुज्ञातो गन्धर्वस्त्रिदिवं ययौ

చక్రాయుధుని అనుమతి పొందిన దుర్దముడు గాలవమునిని నమస్కరించాడు; ఆయన అనుమతিও పొందిన ఆ గంధర్వుడు త్రిదివం (స్వర్గం)కు వెళ్లాడు।

Verse 43

दुर्दमे तु गते स्वर्गं गालवो मुनिपुंगवः । स चक्रं प्रार्थयामास विष्ण्वायुधमनुत्तमम्

దుర్దముడు స్వర్గానికి వెళ్లిన తరువాత మునిపుంగవుడైన గాలవుడు విష్ణువின் అనుత్తమ ఆయుధమైన దివ్యచక్రాన్ని ప్రార్థించాడు।

Verse 44

चक्रायुध नमामि त्वां महासुरविमर्द्दन । देवीपट्टण पर्यंते धर्मतीर्थे ह्यनुत्तमे

హే చక్రాయుధా! నీకు నమస్కారం, హే మహాసురవిమర్దనా. దేవీపట్టణ సరిహద్దు వరకు ఈ అనుత్తమ ధర్మతీర్థంలో నీవు నివసించుము।

Verse 45

सन्निधानं कुरुष्व त्वं सर्वपापविनाशनम् । त्वत्सन्निधानात्सर्वेषां स्नातानां पापिनामिह

నీవు ఇక్కడ నీ సన్నిధానాన్ని స్థాపించుము—అది సమస్త పాపనాశకము; ఎందుకంటే నీ సన్నిధానంతో ఇక్కడ స్నానం చేసే పాపుల పాపములు కూడా క్షయమగును।

Verse 46

पापनाशं कुरुष्व त्वं मोक्षं च कुरु शाश्वतम् । चक्रतीर्थमिति ख्यातिं लोकस्य परिकल्पय

నీవు పాపనాశనం చేయుము, శాశ్వత మోక్షమును కూడా ప్రసాదించుము. ఈ స్థలమును ప్రజలలో ‘చక్రతీర్థం’ అని ప్రసిద్ధి చేయుము.

Verse 47

त्वत्सन्निधानादत्रत्यमुनीनां भयनाशनम् । इतः परं भवत्वार्य चक्रायुध नमोऽस्तु ते

నీ సన్నిధానమువలన ఇక్కడ నివసించే మునుల భయం నశించుగాక. ఇకముందు అట్లే జరుగుగాక, ఓ ఆర్య చక్రాయుధా—నీకు నమస్కారం.

Verse 48

भूतप्रेतपिशाचेभ्यो भयं मा भवतु प्रभो । इति संप्रार्थितं चक्रं गालवेन मुनीश्वराः

ప్రభో, భూత-ప్రేత-పిశాచుల నుండి భయం కలుగకూడదు—అని గాలవ ముని చక్రాన్ని భక్తితో ప్రార్థించాడు, ఓ మునీశ్వరా.

Verse 49

तथैवा स्त्विति सम्भाष्य तस्मिंस्तीर्थे तिरोहितम् । श्रीसूत उवाच । एवं वः कथितो विप्रा राक्षसस्स भवो मया

‘తథాస్తు’ అని పలికి అది ఆ తీర్థంలోనే అంతర్ధానమైంది. శ్రీసూతుడు పలికెను—హే విప్రులారా, ఆ రాక్షసుని జన్మవృత్తాంతాన్ని నేను మీకు ఇలా చెప్పితిని.

Verse 50

माहात्म्यं चक्र तीर्थस्य कथितं च मलापहम् । यच्छ्रुत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते मानवो भुवि

మలాపహమైన చక్రతీర్థ మహాత్మ్యము చెప్పబడినది. దానిని విన్న మనిషి భూమిపై సమస్త పాపముల నుండి విముక్తుడగును.

Verse 51

ऋषय ऊचुः । व्यासशिष्य महाप्राज्ञ सूत पौराणिकोत्तम । आरभ्य दर्भशयनमादेवीपत्तनावधि

ఋషులు పలికిరి—హే వ్యాసశిష్య మహాప్రాజ్ఞ సూతా, పౌరాణిక వక్తలలో శ్రేష్ఠుడా! దర్భశయనమునుండి ఆరంభించి దేవీపత్తనమువరకు గల పవిత్ర వృత్తాంతమును మాకు చెప్పుము।

Verse 52

बहुव्यायामसंयुक्तं चक्रतीर्थमनुत्तमम् । ययौ विच्छिन्नतां मध्ये कथं कथय सांप्रतम्

మహా వ్యాయామసంబంధమైన ఆ అనుత్తమ చక్రతీర్థము మధ్యలో ఎలా విచ్ఛిన్నమై పోయెను? దానిని ఇప్పుడే మాకు చెప్పుము।

Verse 53

एनं मनसि तिष्ठन्तं संशयं छेत्तुमर्हसि । श्रीसूत उवाच । पुरा हि पर्वताः सर्वे जातपक्षा मनोजवाः

ఈ సందేహము మా మనస్సులో నిలిచియున్నది; దానిని మీరు తొలగింపవలెను। శ్రీసూతుడు పలికెను—పూర్వకాలమున నిజముగా సమస్త పర్వతములు రెక్కలు పొంది మనోవేగముతో సంచరించెను।

Verse 54

पर्यंतपर्वतै सार्द्धं चेरुराकाशमार्गगाः । नगरेषु च राष्ट्रेषु ग्रामेषु च वनेषु च

సరిహద్దు పర్వతశ్రేణులతో కూడి వారు ఆకాశమార్గములలో సంచరించిరి—నగరములపై, రాజ్యములపై, గ్రామములపై మరియు వనములలోనూ।

Verse 55

आप्लुत्याप्लुत्य तिष्ठंति पर्वताः सर्वतो भुवि । आक्रम्याक्रम्य तिष्ठंति यत्रयत्र महीधराः

పునఃపునః దూకుతూ పర్వతములు భూమియందు సర్వత్ర నిలిచెను; పునఃపునః నొక్కి నిలిపి ఆ మహీధరులు ఎక్కడెక్కడ కోరిరో అక్కడే స్థిరపడిరి।

Verse 56

तत्रतत्र नरा गावस्तथान्ये प्राणिसंचयाः । मरणं सहसा प्रापुः पीड्यमाना महीधरैः

అక్కడక్కడ మనుష్యులు, గోవులు మరియు ఇతర ప్రాణుల సమూహాలు పర్వతాలచే నలిపింపబడి అకస్మాత్తుగా మరణాన్ని పొందారు।

Verse 57

ब्राह्मणादिषु वर्णेषु नष्टेषु समनन्तरम् । यज्ञाद्यभावात्सहसा देवता व्यसनं ययुः

బ్రాహ్మణాది వర్ణాలు నశించిన వెంటనే, యజ్ఞాది కర్మాలు నిలిచిపోవడంతో దేవతలు అకస్మాత్తుగా వ్యసనంలో పడ్డారు।

Verse 58

तत इन्द्रो महाक्रुद्धो वज्रमादाय वेगवान् । चिच्छेद सहसा पक्षान्पर्वतानां तरस्विनाम्

అప్పుడు మహాక్రోధుడైన ఇంద్రుడు వేగంగా వజ్రాన్ని ఎత్తుకొని బలవంతమైన పర్వతాల రెక్కలను అకస్మాత్తుగా కోసివేశాడు।

Verse 59

छिद्यमानच्छदाः सर्वे वासवेन महीधराः । अनन्यशरणा भूत्वा समुद्रं प्राविशन्भयात्

వాసవుడు రెక్కలను కోస్తుండగా, అన్ని పర్వతాలు ఇతర ఆశ్రయం లేక భయంతో సముద్రంలో ప్రవేశించాయి।

Verse 60

अचलेषु च सर्वेषु पतत्सु लवणार्णवे । निपेतुरर्णवभ्रांत्या चक्रतीर्थेपि केचन

అన్ని పర్వతాలు లవణార్ణవంలో పడుతుండగా, కొందరు సముద్రమని భ్రమించి చక్రతీర్థంలోకూడా పడిపోయారు।

Verse 61

पतितैः पर्वतैस्तैस्तु मध्यतः पूरितोदरम् । चक्रतीर्थं महापुण्यं मध्ये विच्छेदमाययौ

పడిపోయిన ఆ పర్వతాల వల్ల మధ్యంలోని గర్భం నిండిపోయింది. అందుచేత మహాపుణ్యమైన చక్రతీర్థానికి మధ్యలో విరామం (చీలిక) ఏర్పడింది.

Verse 62

यदृच्छया महाशैलाः पार्श्वयोस्तत्र नापतन् । अतो वै दर्भशयने तथा देवीपुरेऽपि च

అదృష్టవశాత్తు అక్కడ రెండు ప్రక్కలపై మహాశిలలు పడలేదు. అందువల్ల దర్భశయనంలోనూ, అలాగే దేవీపురంలోనూ ఈ విషయం సూచింపబడింది/స్మరింపబడింది.

Verse 63

विच्छिन्नमध्यं तद्द्वेधा विभक्तमिव दृश्यते । मध्यतः पतितैः शैलैश्चक्रतीर्थं स्थलीकृतम्

మధ్యభాగం చీలిపోవడంతో అది రెండు భాగాలుగా విభజించినట్లుగా కనిపిస్తుంది. మధ్యలో పడిన శిలల వల్ల చక్రతీర్థం స్థలంగా (స్థలీకృతంగా) మారింది.

Verse 64

श्रीसूत उवाच । युष्माकमेवं कथितं मुनीन्द्रा यन्मध्यतस्तीर्थमिदं स्थली कृतम् । यथा महीध्राः सहसा बिडौजसा विच्छिन्नपक्षा इह पेतुरुन्नताः

శ్రీసూతుడు పలికెను—ఓ మునీంద్రులారా! మీరు చెప్పినట్లుగా ఈ తీర్థం మధ్యభాగం స్థలంగా మారింది; మహాబలవంతుడు (ఇంద్రుడు) రెక్కలు కత్తిరించిన ఎత్తైన పర్వతాలు ఒక్కసారిగా ఇక్కడ పడినట్లుగా.